Het gouden ei

Samenvatting:

Rex Hoffman en Saskia Ehlvest zijn al de hele dag in de auto onderweg naar hun vakantiebestemming in het uiterste zuiden van Frankrijk. Om een uur of zeven zijn ze nog ongeveer een uur verwijderd van de plaats waar ze zullen overnachten. Ze stoppen bij een tankstation. Daar gebeurt iets onbegrijpelijks. Als Saskia iets te drinken gaat halen, verdwijnt ze spoorloos. Niemand heeft iets gezien en ook jaren later ontbreekt nog elk spoor. Rex krijgt een nieuwe vriendin, hij pakt de draad van zijn leven weer op, maar de gedachte aan wat er met Saskia is gebeurd, laat hem niet los.
‘Maar weet je wat het ergste is? Het niet weten. Met twee blikjes voor de deur en tjoep, weg […] Je kan daar van die gedachtespelletjes over doen. Dan krijg ik bijvoorbeeld te horen dat ze ergens leeft, ze is heel gelukkig en zo. En dan mag ik kiezen: ze blijft zo doorleven, óf ik zal alles te weten komen, in ruil voor haar dood.’
Dan ontvangt Rex op een dag bericht van iemand die precies lijkt te weten wat er gebeurd is en bereid is dat aan Rex te vertellen.

 

Mijn mening:

Het spanendse boek dat ik tot nu heb gelezen. Het verhaal is vanuit meerdere perspectieven is geschreven. Het is bijzondere verhaal, want de schrijver gebruikt niet zo veel details, waardoor je als lezer alles zelf verbeeld. Ook komt er steeds getal 8 naar voren: geluks getal van Saskia. Na acht jaar wist Rex wel wat met Saskia gebeurde

Warenar

Samenvatting:

Warenar is achterdochtig, hij denkt dat Reym, de dienstmeid, van zijn pot die vol met goud zit, afweet. Ze mag niemand in het huis laten. De zuster van de buurman Rijckert, Geertruyd wil hem aan een vrouw koppelen voor het nageslacht. Rijckert wil wel wat met de dochter van Warenar.
Warenar gaat ermee akkoord dat Rijckert met Klaartje trouwt, maar Rijckert moet de kosten betalen. Klaartje is al negen maanden zwanger, wat alleen Reym weet.
In het tweede bedrijf worden de voorbereidingen voor het huwelijk getroffen. De kok en hulp moeten naar het huis van Warenar. Warenar denkt dat ze voor zijn pot met goud komen. Hij besluit zijn pot ergens anders te verstoppen.
Rijckert noemt de nadelen van rijke vrouwen.
Lecker vindt de pot met goud. Ritsert, de zoon van Geertruyd, vertelt dat Klaartje zwanger is van hem en vraagt Warenar of hij haar mag trouwen. Warenar dacht eerst dat hij zijn pot met goud had gestolen.
Ritsert komt erachter dat Lecker de pot gestolen heeft. Hij gaat met hem naar Warenar zijn huis. Reym haalt de schoonmoeder, Geertruyd, op voor de bevalling. Ze zegt dat het goedkoop is, een huwelijk en geboortefeest in één.

Mening:

Ik vond het een heel leerzame, maar tegelijkertijd leuke toneelstuk. Het weerspiegelt de maatschappij van toen met verschillende aspecten, zoals: rijke trouwen en rijken, dat de bruid gezin de kosten betaald, enz. Het hele toneelstuk bevat continue rijmen, waardoor ik in mijn achterhoofd het idee had dat dit stukje uit renaissance komt.

Hersenschimmen

Samenvatting:

Het boek van J.Bernlef “Hersenschimmen” verscheen voor het eerst in 1984.

De hoofdpersonage, Maarten Klein, vertelt zijn verhaal, die zich in verbazingwekkende snelheid heeft ontwikkeld. Daarbij speelt de vreselijke ziekte een grote rol – de dementie. Deze ziekte is niet de pretigste onderwerp voor een boek, maar Bernlef durft aan om een verhaal vanuit dementerende persoon te schrijven. Hij behoort tot een bijzonder soort schrijvers, die kunnen heel mooi een taboe bespreken en als bewijs van dat kunnen we nu het boek “Hersenschimmen” lezen

Een Nederlander, Maarten Klein, is 71 oud jaar en woont in een dorpje aan Amerikaanse oostkust met zijn vrouw. Een lang periode van zijn leven werkte hij voor een visserijorganisatie en nu is hij met pensioen gegaan. Sindsdien wandelt Maarten elke dag met zijn hond Robert door natuurgebieden en geniet ervan. 

Het verhaal begint met een dagelijks situatie van Maarten: Hij kijk uit het raam en ziet de schoolkinderen niet.

Opgegeven moment krijgt hij er meer last van de vergetelheid: Maarten husselt de verleden en heden dooreen. Bijvoorbeeld hij denkt dat hij naar de vergadering moet en zoekt de notulen van de vergadering op zijn bureau. Daarnaast wil hij de hond gaan uitlaten, terwijl die al naar buiten geweest is. Of denkt Maarten dat hij aan het bureau van zijn vader zit, als klein kindje, maar zijn vader is al lang dood.

Maar het is zondag en dat betekent dat de kinderen niet zullen komen. Deze kleine vergissing was het begin van de ziekte. De dementie groeit te heel snel en daardoor vergeet Maarten te snel zijn hele leven.

Opgegeven moment krijgt hij meer last van de vergetelheid: Maarten husselt de verleden en heden dooreen. Bijvoorbeeld hij denkt dat hij naar de vergadering moet en zoekt de notulen van de vergadering op zijn bureau. Daarnaast wil hij de hond gaan uitlaten, terwijl die is al naar buiten geweest is. Of denkt Maarten dat hij aan het bureau van zijn vader zit, als klein kindje, maar zijn vader is al lang dood.

De last van vergetelheid krijgt niet alleen Maarten, maar ook zijn vrouw Vera. Aan het begin van het verhaal merkte ze nog er niks van. Zij denkt dat Maarten een beetje in de war is. Maar langzamerhand begint Vera aan het bel te trekken – er is iets mis met haar man. De kloof tussen Maarten en Vera wordt steeds groter. Steeds vaker maakt Maarten onbegrijpelijke dialogen met zijn vrouw en ze wordt natuurlijk verdrietig van. Voor Vera is het te moeilijk om te zien hoe haar man de weg kwijtraakte. De momenten waarop Klein nog in staat om helder te denken, komen steeds minder voor in het. Uiteindelijk is het niet meer mogelijk om Maarten thuis te hebben en wordt hij naar een zorginstelling meegenomen. De ziekte ontwikkelde zich in hoog tempo, waardoor de gedachten van Maarten onnavolgbaar worden. Het verhaal eindigt met losse stukken die te moeilijk om te volgen zijn, want uiteindelijk overwint de ziekte Maarten.

Naarmate de ziekte overwint Maartens, gaan zijn gedachten steeds vager te worden. De zinnen worden korter en onbegrijpelijk. Daarin laat Bernlef zien die verlies van het taal van de hoofdpersoon.

Mening:

Voor mij, als de lezer, zorgt deze manier van het schrijven dat ik met Maarten meeleefde. Zelfs kreeg ik het gevoel dat ik de verteller ben, ik ben die arme Maarten, die langzamerhand zijn leven gaat vergeten. Daarbij speelde het feit dat het boek vanuit ik-persoon geschreven is.

De schrijfstijl die de auteur gebruikte is beeldend voor het verhaal. De korte zinnen en de makkelijke woorden zorgen voor dat het verhaal voorbij jouw ogen vliegt. De dementerende persoon gaat waarschijnlijk niet in moeilijke worden of zinnen denken en dat maakt het verhaal voor mij, als de lezer, boeiend en geloofwaardig. Bovendien is de schrijfstijl niet dramatisch, terwijl je dat niet van tevoren verwacht had. Dat heeft te maken met de herinneringen uit verleden en tegenwoordige tijd. Bijvoorbeeld de herinneringen uit de tijd, wanneer Maarten als kleine jongetje aan het bureau van zijn vader zat, geeft alleen maar warme gevoel. De inhoud en de vorm zijn goed op elkaar afgestemd. Het gebruik van nieuwe alinea, wanneer Maartens gedachten weg zakken, zorgde voor het gevoel dat je een nieuw verhaal begon te lezen. En dat klopt, want in elke alinea is Maarten iets aan het vergeten of juist iets het herinneren.

Bernlef laat zien dat hij niet alleen maar goed kan schrijven, maar ook dat hij net als dementerende persoon kan denken. Dat is te zie je bij de dialogen tussen Maarten en andere personages. Bijvoorbeeld toen Maarten helemaal niet wist wie dat blond meisje is.

 

 

Weerwater

Samenvatting

Het boek brengt ons naar Almere, waarover de schrijver Renate een boek moet schrijven. Maar het zou geen gewon boek zijn. Door een storm en explosie wordt Almere door een mistbank. Wie in die mistbank loopt, komt vervolgens niet meer terug.

In het stad wordt een chaos, de oude gevangenen zijn  ontsnapt en leveren direct een gevaar voor alle vrouwen. De verhouding van mannen en vrouwen is niet meer gelijk: er zijn meer vrouwen dan mannen. Er komen ook geen kinderen bij

Op gegeven moment drijft vanuit niet een baby in het weerwater. Het zou dus betekenen dat er het leven aan de andere kant van Almere toch moet zijn.

 

Mijn mening:

Ik vond het Weerwater wel een leuk boek. Het verhaal is wel spannend, want je wwet niet wat er met Almere gebeurt en ook niet hoe het uiteindelijk afgelopen is. Het schrijfstijl van schrijfer is wel prettig, de zinnen zijn niet moeilijk en daardoor lees je het boek wel snel uit. Er wordt wel wat details gebruikt, waardoor je meer verbeelding en feitjes weet over het verhaal.

Bezonken rood

Samenvatting:

De moeder van Jeroen en gestorven, waardoor er veel gevoelens en herinneringen van hem naar boven komt. Jeroen had weinig contact met zijn moeders. Het boek is een autobiografie dat beschijft het leven van Jeroen. Het begint dat zijn moeders is gestorven. Toen hij klein was zat hij samen met zijn grootmoeders, moeder en zus in jappenkamp. Daar werd zijn moedermischandeld en als klein kind wilde hij nieuwe moeder. Hij zag niks meer in zijn moeder. Ook komen er nog wat stukken over de liefde die drie dagen duurde met Liza. Liza is een vrouw waarin Jeroen zijn moeder zag.Het boek eindigt op de dag van de crematie van de moeder. Jeroen was zelf niet bij 

Mening:

Ik vond het een interessante boek. Voor schrijfstijl van Jeroen vond ik leuk. Desondanks zijn gedachten die van een herinneringen sprong naar andere, had ik gevoel dat ik een echte verhaal leest. Soms waren er te veel details, waardoor ik bepaalde stukjes toch niet echt snapte. Het boek is wel een aanrader, want het is zeer een mooie beschrijving van zoon moeder relatie

 

Hemelvaart

Samenvatting

Zes meisjes gaat naar Griekenland om hun vakantie te vieren. Voor hun blijkt het dat het leven een grote belofte is. Maar helaas gebeurt een ongeluk. Uiteindelijk gaan er vijf meiden terug naar Nederland met een doodkist mee. Judith Koelemeijer is een van de vijf meiden. Annette was een vriendin van haar en kan nog steeds niet geloven dat haar vriendin dood is. Judith begint een zoektocht naar alles van nog met Annette te maken heeft: ze zoekt haar ouders op, de vrienden van haar en de jongens die bij het ongeluk betrokken waren.

Mijn mening

Met de zekerheid kan ik zeggen dat nu is dit boek het beste boek die ik ooit gelezen heb. Ik vind dit genre heel leuk om naar te lezen, vooral omdat je dan bijna een dagboek van iemand leest. Een echte dagboek. Het verhaal is natuurlijk niet prettig, maar het boek is wel prettig te lezen. Tijdens het lezen leefde ik samen met hoofdpersonen, alsof ik de ene meisje van hun groepje was. Dat is te danken aan de schrijver: elke persoon werd zo goed voorgesteld, alsof je geen boek leest, maar echte mensen ontmoet. Ook zorgde de boekopbouw voor de spanning, soms vroeg ik me af of Annette echt dood was. Judith Koelemeijer  schreef over haar relatie tussen ze en Annette en wilde met de rest van de wereld delen. Ik vind dat dat is al eerste reden om dit boek te gaan lezen.

Twee koffers vol

Het boek is voor het eerst uitgegeven in 1993. In 1998 is het verfilmd door Jeroen Krabbé onder de titel ‘Left luggage’. Carl Friedmans debuut in 1991 met ‘Tralievader’. In dit boek vertelt ze over de traumatische oorlogservaringen van de vader van een gezin. Ook in haar tweede roman speelt de oorlog een belangrijke rol.
Het boek gaat over Chaja, een joodse filosofiestudente. Ze woont in de joodse wijk van Antwerpen. Chaja werkt bij een bedrijf dat rouwkransen maakt en als kindermeisje van een streng orthodox joodse familie met vijf kinderen, familie Kalman. Simcha, het jongste jongetje van bijna vier jaar wordt geplaagd door zijn oudere broers, maar Chaja ontwikkelt een enorme liefde voor hem. Met de jongste meisjes in de kinderwagen en Simcha aan de hand gaat Chaja vaak naar de eendjes in het park kijken, waar Simcha bezeten van is. Chaja’s ouders hebben allebei tijdens de Tweede Wereldoorlog in een concentratiekamp gezeten en hebben daar traumatische ervaringen aan overgehouden. Haar ouders proberen dat op totaal verschillende wijzen te verwerken, haar vader probeert zijn verleden te verwerken door er nog veel aan te denken en herinneringen te zoeken, terwijl haar moeder het verleden wil wegstoppen. Zij stort zich juist op kleine nutteloze dingen zoals een cakerecept. Een typerende uitspraak van haar is: “Een mens is wie hij is, en niet wie hij is geweest.”
Het eind van het boek is nogal abrupt. De kleine Simcha verdrinkt in de sloot nadat hij daar alleen is heengelopen. De vader van Simcha geeft Chaja hiervan de schuld, maar mevrouw Kalman verwijt haar niets.

Fabriekskinderen

Het boek fabriekskinderen van J.J. Cremer is een dun boek dat maar 40 pagina lang is. Het boek was niet als art bedoeld, maar om aandacht tot het onderwerp te brengen. Het was een tegenstelling tot boeken in die tijd. Het boek dat iets bekritiseerd, was nogal een uitzondering. Maar ongeacht wat men toen vond, heeft het boek zijn missie volbracht. Het heeft inderdaad aandacht gecreëerd rond het onderwerp: zware arbeid van kinderen. Het boek presenteert een gewone dag van gewone fabriekskinderen. Het verhaal vertelt ons hoe zwaar het was om in een fabriek te werken, maar ook de omstandigheden thuis. In het boek baron Willem van Hoogstad, adopteert een van de kinderen en maakt hem gelukkiger dan hij ooit was. Het is iets wat de opdrachtgever van J.J. Cremer wilde, dat welvarende mensen arme kinderen moeten helpen. Omdat ze verdienen een onschuldig en onbezorgde jeugd, en niet elke dag zware arbeid verrichten en kans om in slaap te vallen en nooit meer wakker worden. Het boek fabriekskinderen is een boek dat niet zo gauw door mij gelezen wordt omdat het niet bedoeld was oom een mooi verhaal van te maken, maar mensen te motiveren om actie ondernemen tegen zware kinderarbeid. Het is daarom geen dik boek, omdat het binnen drie maanden af moest en het was bedoeld om voor te dragen bij lezingen. Het boek is leuk als je wil alles weten over de tijdperk van fabriekskinderen, maar als jij van goed verhaal houd dan zou ik dat boek nooit meer open doen, als ik jou was.

Kinderjaren

Samenvatting

Het was een mooi boek om te lezen, dat kwam vooral door het speciale perspectief dat gebruikt werd. Het hele verhaal werd door de ogen van een jongetje van acht verteld, een jongetje dat niets snapte van de oorlog. Dat maakte het boek heel speciaal.

Ook vond ik dat de spanning goed was, als er iets spannends ging gebeuren werd dat ook meteen gezegd. De spanning werd niet gerekt en dat vind ik wel fijn. Een voorbeeld hiervan is bijvoorbeeld dat de Duitsers ineens in huis binnenvallen en dat ze dan ook meteen moeten gaan en dat er niet eerst alles nog in geuren en kleuren verteld moest worden. Zo is het in het echt ook.

Al met al was het een mooi boek om te lezen en je ging er als een raket doorheen. Dit kwam volgens mij vooral door het makkelijke taalgebruik, er kwamen helemaal geen moeilijke woorden in voor. Dat is ook logisch omdat het uit het oogpunt van een klein jongetje beschreven werd

Mijn mening

Ik vond “Kinderjaren” zeer een mooi boek om te lezen. Het speciale perspectief heeft ervoor gezorgd dat het boek niet saai werd. Het hele verhaal neemt jou samen met Oberski in het leven van een achtjarige jochie die niks snapt van het oorlog, die aan de gang is. Dat aspect maakt het boek heel bijzonder.

Het boek is geschreven vanuit een hoofdpersoon kind, dus het verhaal is in kinderworden verteld. Doordat is het boek niet heel moeilijk en en gaat makkelijke doorheen.

Dorst

 

Samenvatting

Het gaat over de moeder Elisabeth en dochter Coco. Ze hebben elkaar onverwacht ontmoet. Het boek begint met de volgende zin: ”Het is de eerste keer in haar leven dat Elisabeth haar dochter onverwacht treft”. Elisabeth weet al dat ze niet lang zal leven omdat ze kanker heeft. Bij het ontmoeting weet Elisabeth niet hoe ze moet het slechte nieuws aan Coco vertellen.

Coco beslist voor zichzelf om bij haar moeder te gaan wonen. Ze wil voor haar zorgen want Elisabeth woont alleen. Het vriendje van Coco, Hans, stiefmoeder en vader begrijpen de keuze van Coco niet. Zij weten namelijk waarom Coco bij haar vader moest wonen en niet bij haar moeder. Maar toch voelt Coco pijn in haar hart, omdat Elisabeth kanker heeft.

Mijn mening

Het verhaal zet mij na te denken over verschillende aspecten in mijn leven zoals de familie, het gezondheid en de liefde. Deze aspecten kwamen meerdere keren voor in het boek en ik vind het prachtig hoe Gerritsen heeft hun beschreven. Omdat het verhaal spannend, realistisch en interessant is, vind ik dat dit boek ik moeite waard is om het lezen. Met de zekerheid kan ik zeggen dat ”Dorst” een aanrader is. Vooral een aanrader is voor de mensen met problemen in hun leven. Het boek is een mooi voorbeeld van een boek over psychologie maar dan omgewerkt in het verhaal over moeder-dochter relatie. Niet alleen het verhaal neemt je goed te pakken maar ook de goede opbouw van het boek. ”Dorst” zal je alvast nog een keer gaan lezen en nog een keer leven met de hoofdpersonen mee.