Twee koffers vol

Het boek is voor het eerst uitgegeven in 1993. In 1998 is het verfilmd door Jeroen Krabbé onder de titel ‘Left luggage’. Carl Friedmans debuut in 1991 met ‘Tralievader’. In dit boek vertelt ze over de traumatische oorlogservaringen van de vader van een gezin. Ook in haar tweede roman speelt de oorlog een belangrijke rol.
Het boek gaat over Chaja, een joodse filosofiestudente. Ze woont in de joodse wijk van Antwerpen. Chaja werkt bij een bedrijf dat rouwkransen maakt en als kindermeisje van een streng orthodox joodse familie met vijf kinderen, familie Kalman. Simcha, het jongste jongetje van bijna vier jaar wordt geplaagd door zijn oudere broers, maar Chaja ontwikkelt een enorme liefde voor hem. Met de jongste meisjes in de kinderwagen en Simcha aan de hand gaat Chaja vaak naar de eendjes in het park kijken, waar Simcha bezeten van is. Chaja’s ouders hebben allebei tijdens de Tweede Wereldoorlog in een concentratiekamp gezeten en hebben daar traumatische ervaringen aan overgehouden. Haar ouders proberen dat op totaal verschillende wijzen te verwerken, haar vader probeert zijn verleden te verwerken door er nog veel aan te denken en herinneringen te zoeken, terwijl haar moeder het verleden wil wegstoppen. Zij stort zich juist op kleine nutteloze dingen zoals een cakerecept. Een typerende uitspraak van haar is: “Een mens is wie hij is, en niet wie hij is geweest.”
Het eind van het boek is nogal abrupt. De kleine Simcha verdrinkt in de sloot nadat hij daar alleen is heengelopen. De vader van Simcha geeft Chaja hiervan de schuld, maar mevrouw Kalman verwijt haar niets.

Bezonken rood

Bezonken Rood is het verhaal van Jeroen Brouwers over zijn gevoelens en herinneringen die zijn moeder losmaken, nadat zij gestorven is. Brouwers had amper nog contact met haar en woonde ook haar begrafenis niet bij, maar na het overlijden dwalen zijn gedachten steeds af naar zijn vroegere herinneringen en krijgt hij angstaanvallen. Is het omdat hij deze gevoelens steeds onderdrukte, of omdat zijn schuldgevoel hem parten speelt?

Brouwers denkt in deze autobiografische oorogsroman terug aan zijn verleden, meerbepaald aan het vrouwenkamp in Batavia waar hij door Japanners enkele jaren werd vastgehouden samen met zijn grootmoeder, moeder en zusje. Ze worden vernederd en gefolterd, maar dit zou later allemaal weggelachen worden. Brouwers lijkt hier geen gevoel bij te hebben, zoals hij de meeste dingen ervaart.

De titel Bezonken Rood verwijst naar de rode bol die in het midden van de Japanse vlag staat, naar al het bloedvergieten in het Jappenkamp. Deze herinneringen zitten bezonken, ver weg in zijn geheugen, klaar om nooit meer naar boven te komen. Tot zijn moeder sterft.

Het verhaal wordt verteld door de ik-persoon, Jeroen Brouwers zelf. Hij schrijft zijn gedachten neer, wat je ook merkt aan de manier waarop zijn verhalen verwoord zijn. Hij springt van de ene herinnering naar de andere, net zoals een gedachtengang verloopt. Dit zorgt ervoor dat er een natuurlijke spanning ontstaat en brengt Brouwers’ emoties eens zo sterk naar voren. Brouwers geeft zich bloot aan de lezer. Niet alleen geeft hij toe een schuldgevoel te hebben tegenover zijn dode moeder, hij is ook gestopt met van haar te houden, net zoals hij gestopt is met van alles te houden.

Fabriekskinderen

Het boek fabriekskinderen van J.J. Cremer is een dun boek dat maar 40 pagina lang is. Het boek was niet als art bedoeld, maar om aandacht tot het onderwerp te brengen. Het was een tegenstelling tot boeken in die tijd. Het boek dat iets bekritiseerd, was nogal een uitzondering. Maar ongeacht wat men toen vond, heeft het boek zijn missie volbracht. Het heeft inderdaad aandacht gecreëerd rond het onderwerp: zware arbeid van kinderen. Het boek presenteert een gewone dag van gewone fabriekskinderen. Het verhaal vertelt ons hoe zwaar het was om in een fabriek te werken, maar ook de omstandigheden thuis. In het boek baron Willem van Hoogstad, adopteert een van de kinderen en maakt hem gelukkiger dan hij ooit was. Het is iets wat de opdrachtgever van J.J. Cremer wilde, dat welvarende mensen arme kinderen moeten helpen. Omdat ze verdienen een onschuldig en onbezorgde jeugd, en niet elke dag zware arbeid verrichten en kans om in slaap te vallen en nooit meer wakker worden. Het boek fabriekskinderen is een boek dat niet zo gauw door mij gelezen wordt omdat het niet bedoeld was oom een mooi verhaal van te maken, maar mensen te motiveren om actie ondernemen tegen zware kinderarbeid. Het is daarom geen dik boek, omdat het binnen drie maanden af moest en het was bedoeld om voor te dragen bij lezingen. Het boek is leuk als je wil alles weten over de tijdperk van fabriekskinderen, maar als jij van goed verhaal houd dan zou ik dat boek nooit meer open doen, als ik jou was.

Kinderjaren

Samenvatting

Het was een mooi boek om te lezen, dat kwam vooral door het speciale perspectief dat gebruikt werd. Het hele verhaal werd door de ogen van een jongetje van acht verteld, een jongetje dat niets snapte van de oorlog. Dat maakte het boek heel speciaal.

Ook vond ik dat de spanning goed was, als er iets spannends ging gebeuren werd dat ook meteen gezegd. De spanning werd niet gerekt en dat vind ik wel fijn. Een voorbeeld hiervan is bijvoorbeeld dat de Duitsers ineens in huis binnenvallen en dat ze dan ook meteen moeten gaan en dat er niet eerst alles nog in geuren en kleuren verteld moest worden. Zo is het in het echt ook.

Al met al was het een mooi boek om te lezen en je ging er als een raket doorheen. Dit kwam volgens mij vooral door het makkelijke taalgebruik, er kwamen helemaal geen moeilijke woorden in voor. Dat is ook logisch omdat het uit het oogpunt van een klein jongetje beschreven werd

Mijn mening

Ik vond “Kinderjaren” zeer een mooi boek om te lezen. Het speciale perspectief heeft ervoor gezorgd dat het boek niet saai werd. Het hele verhaal neemt jou samen met Oberski in het leven van een achtjarige jochie die niks snapt van het oorlog, die aan de gang is. Dat aspect maakt het boek heel bijzonder.

Het boek is geschreven vanuit een hoofdpersoon kind, dus het verhaal is in kinderworden verteld. Doordat is het boek niet heel moeilijk en en gaat makkelijke doorheen.

Hemelvaart

Samenvatting

Zes meisjes gaat naar Griekenland om hun vakantie te vieren. Voor hun blijkt het dat het leven een grote belofte is. Maar helaas gebeurt een ongeluk. Uiteindelijk gaan er vijf meiden terug naar Nederland met een doodkist mee. Judith Koelemeijer is een van de vijf meiden. Annette was een vriendin van haar en kan nog steeds niet geloven dat haar vriendin dood is. Judith begint een zoektocht naar alles van nog met Annette te maken heeft: ze zoekt haar ouders op, de vrienden van haar en de jongens die bij het ongeluk betrokken waren.

Mijn mening

Met de zekerheid kan ik zeggen dat nu is dit boek het beste boek die ik ooit gelezen heb. Ik vind dit genre heel leuk om naar te lezen, vooral omdat je dan bijna een dagboek van iemand leest. Een echte dagboek. Het verhaal is natuurlijk niet prettig, maar het boek is wel prettig te lezen. Tijdens het lezen leefde ik samen met hoofdpersonen, alsof ik de ene meisje van hun groepje was. Dat is te danken aan de schrijver: elke persoon werd zo goed voorgesteld, alsof je geen boek leest, maar echte mensen ontmoet. Ook zorgde de boekopbouw voor de spanning, soms vroeg ik me af of Annette echt dood was. Judith Koelemeijer  schreef over haar relatie tussen ze en Annette en wilde met de rest van de wereld delen. Ik vind dat dat is al eerste reden om dit boek te gaan lezen.

Dorst

 

Samenvatting

Het gaat over de moeder Elisabeth en dochter Coco. Ze hebben elkaar onverwacht ontmoet. Het boek begint met de volgende zin: ”Het is de eerste keer in haar leven dat Elisabeth haar dochter onverwacht treft”. Elisabeth weet al dat ze niet lang zal leven omdat ze kanker heeft. Bij het ontmoeting weet Elisabeth niet hoe ze moet het slechte nieuws aan Coco vertellen.

Coco beslist voor zichzelf om bij haar moeder te gaan wonen. Ze wil voor haar zorgen want Elisabeth woont alleen. Het vriendje van Coco, Hans, stiefmoeder en vader begrijpen de keuze van Coco niet. Zij weten namelijk waarom Coco bij haar vader moest wonen en niet bij haar moeder. Maar toch voelt Coco pijn in haar hart, omdat Elisabeth kanker heeft.

Mijn mening

Het verhaal zet mij na te denken over verschillende aspecten in mijn leven zoals de familie, het gezondheid en de liefde. Deze aspecten kwamen meerdere keren voor in het boek en ik vind het prachtig hoe Gerritsen heeft hun beschreven. Omdat het verhaal spannend, realistisch en interessant is, vind ik dat dit boek ik moeite waard is om het lezen. Met de zekerheid kan ik zeggen dat ”Dorst” een aanrader is. Vooral een aanrader is voor de mensen met problemen in hun leven. Het boek is een mooi voorbeeld van een boek over psychologie maar dan omgewerkt in het verhaal over moeder-dochter relatie. Niet alleen het verhaal neemt je goed te pakken maar ook de goede opbouw van het boek. ”Dorst” zal je alvast nog een keer gaan lezen en nog een keer leven met de hoofdpersonen mee.

Ik kom terug

Samenvatting

Adriaan van Dis en zijn moeder hebben slechte reltie. De moeder zit in het rusthuis en wil niet meer leven. Zij vraagt aan Adriaan of hij de “doodpil” wil voor haar halen. Als hij dat zou doen, kan hij alles aan zijn moeder vragen. Het is natuurlijk mooi, want Adriaan kent zijn moeder niet echt goed. Zelfs over de twee halfzussen van Adriaan, die zijn inmiddels overleven, wil de moeder niet heel veel vertellen. Het verhalen, dat de moeder van Adriaan van Dis vertelt, vormen samen met de verhalen uit heden het hele boek. De lezer krijgt de mogelijkheid om met de moeder en de schrijver meeleven. Het boek dat probeert jou aan relatie tussen moeder-zoon te denken zetten.

“Ik kom terug” is een soort van dagboek van twee mensen. “Een psyhotherapie zonder psyhiatoor”. Adriaan van Dis probeert zo veel mogelijk zijn moeder te snappen, dat hij even een pshyiatoor zal kunnen worden.

Mijn mening

 

Ik vond dit boek interessant om naar te lezen. Het verhalen vormen samen een boek, waardoor je niet steeds over dezelfde onderwerpen leest. Adriaan van Dis omschreef heel goed alle detail die zijn moeder had verteld. Soms is het wel moeilijk om verder te lezen want je raakt gewoon de weg kwijt. Ook was het soms moeilijk om zich in hoofdpersonen te plaatsen. Waarschijnlijk kwam het door het onderwerp “Moeder-zoon relatie’’ en dat is echt is voor volwassenen. Verder is het boek niet een echte aanrader, maar als je tijd hebt en wil over de ingewikkelde relatie lezen, dan is het boek wel een aanrader.

Passievrucht

 

Samenvatting

De hoofdpersoon Armin heeft eeen groot geheim in zijn leven ondekt: hij kan geen kinderen krijgen, maar hij heeft al een zon van 13 jaar. Het is natuurlijk onmogelijk en daarom begint hij een zoektocht naar de echte vader van zijn zoon Bo. De moeder van Bo is overleden en het is dus hij kan niet gewoon aan haar vragen. Immidels woont Armin met een vrindien,Ellen. Zij was een goede vriendin van Monika, maar zij weet niks erover. Armin begint veel vrienden van Monika om te weten komen wie is de echte vader van Bo, maar het leidt hem nergens naartoe.

Uiteindelijk vindt Armin een briefje in het huis van zijn overleden vader waarin hij de waarheid vindt.

Mijn mening

Het verhaal is heel erg interessant en onvoorstelbaar, waardoor het boek op de eerste bladzijden al heel spannend is. Het boek is makkelijk te lezen aangezien er veel elementen van nu en toen ziet. Soms komen momenten met veel flashback en dan wordt het wel lastig om het verhaal te begrijpen. Maar gelukkig zitten er niet zoveel momenten in.

Leeslijst

  • Passievrucht – Karel Glastra van Loon
  • Hemelvaart – Judith Koelemeijer
  • Turkse fruit – Jan Wolkers
  • Ik kom terug – Adriaan van Dis
  • Dorst – Esther Gerristen
  • Kinderjaren – Jona Oberski
  • Weerwater – Renate Dorrestein
  • De benen van Petrovski
  • De bezonken rood
  • Twee koffers vol