Fabriekskinderen

Het boek fabriekskinderen van J.J. Cremer is een dun boek dat maar 40 pagina lang is. Het boek was niet als art bedoeld, maar om aandacht tot het onderwerp te brengen. Het was een tegenstelling tot boeken in die tijd. Het boek dat iets bekritiseerd, was nogal een uitzondering. Maar ongeacht wat men toen vond, heeft het boek zijn missie volbracht. Het heeft inderdaad aandacht gecreƫerd rond het onderwerp: zware arbeid van kinderen. Het boek presenteert een gewone dag van gewone fabriekskinderen. Het verhaal vertelt ons hoe zwaar het was om in een fabriek te werken, maar ook de omstandigheden thuis. In het boek baron Willem van Hoogstad, adopteert een van de kinderen en maakt hem gelukkiger dan hij ooit was. Het is iets wat de opdrachtgever van J.J. Cremer wilde, dat welvarende mensen arme kinderen moeten helpen. Omdat ze verdienen een onschuldig en onbezorgde jeugd, en niet elke dag zware arbeid verrichten en kans om in slaap te vallen en nooit meer wakker worden. Het boek fabriekskinderen is een boek dat niet zo gauw door mij gelezen wordt omdat het niet bedoeld was oom een mooi verhaal van te maken, maar mensen te motiveren om actie ondernemen tegen zware kinderarbeid. Het is daarom geen dik boek, omdat het binnen drie maanden af moest en het was bedoeld om voor te dragen bij lezingen. Het boek is leuk als je wil alles weten over de tijdperk van fabriekskinderen, maar als jij van goed verhaal houd dan zou ik dat boek nooit meer open doen, als ik jou was.

Kinderjaren

Samenvatting

Het was een mooi boek om te lezen, dat kwam vooral door het speciale perspectief dat gebruikt werd. Het hele verhaal werd door de ogen van een jongetje van acht verteld, een jongetje dat niets snapte van de oorlog. Dat maakte het boek heel speciaal.

Ook vond ik dat de spanning goed was, als er iets spannends ging gebeuren werd dat ook meteen gezegd. De spanning werd niet gerekt en dat vind ik wel fijn. Een voorbeeld hiervan is bijvoorbeeld dat de Duitsers ineens in huis binnenvallen en dat ze dan ook meteen moeten gaan en dat er niet eerst alles nog in geuren en kleuren verteld moest worden. Zo is het in het echt ook.

Al met al was het een mooi boek om te lezen en je ging er als een raket doorheen. Dit kwam volgens mij vooral door het makkelijke taalgebruik, er kwamen helemaal geen moeilijke woorden in voor. Dat is ook logisch omdat het uit het oogpunt van een klein jongetje beschreven werd

Mijn mening

Ik vond “Kinderjaren” zeer een mooi boek om te lezen. Het speciale perspectief heeft ervoor gezorgd dat het boek niet saai werd. Het hele verhaal neemt jou samen met Oberski in het leven van een achtjarige jochie die niks snapt van het oorlog, die aan de gang is. Dat aspect maakt het boek heel bijzonder.

Het boek is geschreven vanuit een hoofdpersoon kind, dus het verhaal is in kinderworden verteld. Doordat is het boek niet heel moeilijk en en gaat makkelijke doorheen.