Truks Fruit

Een zeer bekend boek in de Nederlandse literatuur, Turks fruit. Geschreven door Jan Wolkers. Een verhaal over onvoorwaardelijke liefde met een hartverscheurend einde. Het is uitgegeven in november 1969. Ook vandaag de dag is het gedeeltelijk een zeer controversieel boek.

Het verhaal gaat over de ik-persoon en Olga en hun liefde. Vanaf het moment dat ze elkaar leren kennen wanneer Olga de ik-persoon laat meeliften, tot ver nadat hun relatie officieel voorbij is. Wanneer Olga al meerdere mannen heeft gehad blijft de band tussen de prachtige roodharige vrouw en de ik-persoon bestaan. Het is niet helemaal op chronologische volgorde geschreven. Het begint met het moment dat de ik-persoon al verlaten is door Olga en de lezer terug neemt in zijn herinneringen aan alle mooie momenten met Olga.

Wat ik zo mooi vind van de manier waarop dit boek is geschreven, is hoe de lelijke dingen als mooi worden weergegeven. Hoe ze door de armoede alleen groente met aardappelen kunnen kopen, maar het toch knus wordt omschreven en je zelf de schoonheid er van in zit. Hoe de plekken, zoals de dijk, waar ze samen waren geweest, nu waren vergaan, net zoals hun liefde.  Ook dat er zo’n nadruk wordt gegeven op de dagelijkse dingen die het leven bijzonder maken vind ik mooi. Hoe de kat nog steeds reageert op het geluid van hakken, ook al heeft Olga de ik-persoon al verlaten.. De kleine dingen in dit boek raken je. Hun liefde was zo passievol, echt en eerlijk, het is prachtig en tegelijkertijd pijnlijk om de veranderingen in hun relatie te lezen. De liefde bleef bestaan, ook toen Olga ziek werd, was de ik-persoon er voor haar.

‘jullie leefden beestachtig gelukkig, en daar is gewoon een eind aan gekomen’

Een kunstenaar opnieuw ontdekt

Misschien heb je van hem gehoord, Felix Nussbaum. Een kunstenaar, overleden in de tweede wereldoorlog. Veel van zijn werk is in de oorlog verloren gegaan. Pas jaren later is er weer oog voor zijn kunst. In zijn boek volgt Mark Schaevers Nussbaum in zijn leven. Stap voor stap wordt Nussbaums geschiedenis bij elkaar gebracht en komen we dichter bij de schilder in het boek Orgelman.

Schaevers is een Belgische journalist geboren in 1956. Zijn boek Orgelman werd bekroond met de Gouden Boekenuil in 2015. Zijn schrijfstijl in Orgelman is feitelijk en duidelijk. Het gebruik van afbeeldingen van zijn schilderijen is iets wat ik fijn vond van het boek. Er worden schilderijen omschreven en het verhaal eromheen ook, om dan het schilderij zelf te zien is dan niet alleen leuk, maar ook handig. Het voelt alsof je op een verhalende manier meegenomen wordt in Schaevers zijn onderzoek naar het leven van Nussbaum. Het idee achter het boek, om Felix Nussbaum een echo te geven raakt mij en maakt het leuker om het boek te lezen. Ik vond het een leuk onderwerp en interessant geschreven.

Ik kom terug

Ik kom terug, een roman geschreven door Adriaan van Dis. Adriaan van Dis, nu 69 jaar, heeft weer een bijzonder boek geschreven gebaseerd op zijn eigen ervaringen. Van Dis heeft in eerdere boeken al over zijn eigen leven geschreven, als enige blanke in zijn gezin en in Nederland geboren voelde hij zich nogal een buitenbeentje. Zijn ouders hebben een rijke geschiedenis en indrukwekkend leven meegemaakt waar hij ambitieus  over schrijft.

Ik kom terug gaat over zijn, nogal slechte, relatie met zijn moeder. Het heden in het boek is vooral de maanden voor haar overlijden. Het gaat verder ook erg op in herinneringen van van Dis zelf, maar ook die van zijn moeder. Hierdoor krijg je een totaal beeld van hun relatie en hoe die is ontstaan en zo lastig is geweest. Zijn moeder heeft veel geheimen en bijzondere herinneringen die ze eerst niet wilt delen, van oorlog, overleden dochters en gesloten kistjes. Toch peutert Adriaan van Dis beetje bij beetje het verhaal uit zijn moeder, gebonden in een roman.

Het is geschreven met humor en leuke zinsopbouw. Het begin was lastig om in te komen, maar aan het einde van het verhaal zat je er wel degelijk helemaal in. Sommige delen waren heel gedetailleerd, dat zelfs de chocolade bonbons in detail omschreven werden. Op andere momenten was het droog en eenvoudig geschreven, wat ik minder goed vond. Het wisselen tussen verleden en heden was soms onduidelijk, maar maakte het wel bijzonder. De herinneringen maken het een veelzijdig verhaal. Het is als een mysterieuze puzzel die aan het einde van het boek in elkaar valt.

Vervoering

In het boek Vervoering beschrijft Shantie Singh de geschiedenis van Indiase migranten. Het boek is in 2014 verschenen bij de uitgeverij de Geus. Singh heeft al vaker geschreven over multiculturele samenleving en ook dit boek heeft veel aandacht voor verschillende culturen. Haar voorouders komen uit India, haar ouders zijn geboren en getogen in Suriname, maar zijzelf is geboren in Almelo. Ze heeft dan ook een aantal dingen gemeen met de personages in het boek.

Het boek begint bij de eerste generatie met de immigratie van Ramdew Raj. Na een dramatische gebeurtenis besluit hij zich op te geven als arbeider in het buitenland, gelokt met mooie praatjes beland hij uiteindelijk in Suriname. Hij slaat zich door een zware tijd op de plantage en bouwt een bestaan op. Verder lees je over de volgende generaties en hoe ze toch weer steeds in connectie worden gebracht met oude familie tradities en het verleden van hun familie.

Een fascinerend boek, geschreven in verschillende tijden, wat zich afspeelt op verschillende plekken in de wereld, vanuit het perspectief van verschillende mensen. Het is een verhaal over een bijzondere familie, maar ook het verhaal van elk individu zelf. Het is even wennen wanneer de hoofdpersoon weer wisselt, maar al snel zit je weer helemaal in het verhaal. Elk verschillend deel van het verhaal was weer even meeslepend en prachtig geschreven. Soms was het een beetje vaag, wanneer de spullen beginnen te praten of je opeens jaren terug springt in de tijd, toch vond ik het bij het verhaal passen en geeft het een bijzondere twist. Op zo veel manieren is het een prachtig verhaal. Om te lezen hoe iemand vanuit niets een hele reputatie, een leven, een familie met een hechte band opbouwt. Aan de andere kant personages die zich juist los proberen te maken uit die hechte familie en zichzelf willen vinden om te weten wie ze zijn als individu.

De Wandelaar

De wandelaar, geschreven door Adriaan van Dis. Van Dis is een Nederlandse auteur. Hij debuteerde in 1983 met Nathan Sid en heeft tot in het heden meerdere literaire prijzen gewonnen.

Een verhaal dat aandacht wekt voor de medemens en zich afspeelt in Parijs. Een actuele en licht ironische roman. Het verhaal begint wanneer Mulder, de hoofdpersoon in dit boek, een hond vindt die is ontsnapt uit een brandend gebouw. Of de welgestelde, smetteloze en smetvrezende Mulder het wilt of niet is maar de vraag, maar hij raakt al snel gehecht aan het dier. Samen maken ze wandelingen door Parijs en ontdekt Mulder een kant van Parijs waar hij nog nooit naar had omgekeken.

Het is een luchtig geschreven boek, met toch wel een serieus onderwerp. Het is fijn om te lezen, maar mist al snel diepgang. Het is geen dik boek, maar het verhaal voelt wel langer dan het eigenlijk is. Het is helder geschreven, maar misschien is dat het wel dat het verhaal lichtelijk saai maakt. Er is niet veel om jezelf in te herkennen en de problemen die zich voorkomen lijken mij niet al te veel te raken. Het boek voelt emotieloos en droog, als een verslag van zijn wandelingen en ontdekkingen,  maar niet een verhaal dat mij meesleept.

‘Schrijf eens gauw’

Annejet van der Zijl, gespecialiseerd in reconstructies en portretten, heeft dit prachtig gedaan in het boek Sonny Boy(uitgegeven in 2004). In dit boek beschrijft ze de bijzondere levens van Rika van der Lans en Waldemar Nods.

Annejet van der Zijl is geboren op 6 april 1962. Met twee leraren als ouders heeft ze aan het christelijk gymnasium haar middelbare schoolopleiding gevolgd en meerdere studies gedaan. Als eerste koos ze kunstgeschiedenis, maar uiteindelijk studeerde ze af in massacommunicatie.Ter afsluiting van haar studies heeft ze een masterstudie International Journalism gevolgd in London. Ze heeft meerdere soortgelijke boeken als Sonny Boy geschreven, waaronder Jagtlust en een biografie van Annie M.G. Schmidt waarin ze waargebeurde verhalen reconstrueert.

Het boek begint in Suriname, waar Waldemar vandaan komt. In 1928 maakt hij zijn moeders droom waar en vertrekt naar Nederland. Hier ontmoet hij Rika, een gescheiden vrouw met vier kinderen. De eerste paar jaar hebben ze het erg moeilijk. Racisme, geld en Rika’s ex-man spelen hier een grote rol in. Uiteindelijk raakt Rika al haar kinderen kwijt, die verplicht bij hun vader moeten gaan wonen. Ze begint zo met talloze brieven schrijven, hopend op een antwoord terug die ze maar zelden kreeg. Met Waldemar heeft ze in die tijd een pension gestart in Scheveningen. Ook krijgen ze samen een zoontje, Waldy. Wanneer de tweede wereldoorlog begint veranderd alles. Het goed lopende pension moeten ze verlaten en alles wat ze hadden opgebouwd wordt verwoest wanneer ze naar kampen worden gestuurd. Rika en Waldemar hielden onderduikers in hun huis die werden gevonden. Al deze tijd heeft Rika foto’s en brieven gestuurd naar haar kinderen, dit stopt niet wanneer ze in de kampen zitten en stiekem nog steeds brieven verzend.

Het is een zeer emotioneel boek. Ongeveer de eerste helft van het boek gaat over hun leven voor de oorlog, wat al bijzonder moeilijk is geweest voor Waldemar en en Rika. In dit gedeelte werd ik als eerste al geraakt door de karakters. Sterke, lieve mensen en dat kwam heel goed over. Je wilt weten hoe het verder met ze gaat en of ze hun geluk gaan vinden. Het is erg meeslepend en het leest soepel, ik had het boek binnen 24 uur uit!

De waargebeurde gebeurtenissen zijn als een verhaal geschreven. De brieven die er tussendoor instaan geven een extra effect om je te herinneren dat het echt gebeurd is, dat geeft voor mij een bijzonder gevoel. Zoals de smekende, liefdevolle brieven die Rika aan haar kinderen stuurde raakten me echt. Annejet heeft ook foto’s van het echte gezin in het boek geplaatst wat ik erg origineel vind. Het tweede gedeelte van het boek, waarin Rika en Waldemar in de kampen zitten kwam voor mij onverwacht, ik had niet verwacht dat ze zo erg op de wereldoorlog in zou gaan, aangezien hun levens al heel bijzonder waren. Dit maakte het verhaal nog interessanter. Ondanks de schrijfster vooral hun brieven als onderbouwing voor het verhaal had is het erg gedetailleerd geschreven en zeker een aanrader als je van waargebeurde verhalen houdt.

Paaz

Paaz, een humoristisch, diepgaand en boeiend boek. Paaz, geschreven door Myrthe van der Meer. Paaz.. Waar staat het voor?

Eerst over Myrthe van der Meer, ze is geboren op 1 maart 1983. Ze werkte als redacteur bij een grote uitgeverij tot ze een burn-out kreeg. Ze heeft na Paaz(uitgegeven in 2012) ook Kalf en Up geschreven, waarvan Up een vervolg is op Paaz. Verder is er niet heel veel over haar te vinden, maar je leert haar door en door kennen in haar boek.

De psychiatrische afdeling van het algemeen ziekenhuis. Voor sommige mensen klinkt dit eng, intimiderend of juist als een vertrouwde plek. Het gaat over Emma, ze heeft een wat sommige mensen zouden noemen “normaal” leven. Een vriend, een goede baan, wat wil je nog meer? Zonder dat ze het zelf helemaal accepteert raakt ze in een verstrengeld in haar depressie en moet ze opgenomen worden. Zo begint haar avontuur op de psychiatrische afdeling. Terwijl ze in aanraking komt met andere patiënten(en hun problemen), wisselende medicatie, diepe gesprekken en behandelgroepen moet ze tegelijkertijd haar eigen problemen leren inzien en “beter worden”.

Het thema op zich vind ik al interessant. Naast het thema vind ik de hoofdpersoon een persoon waar ik me in kan verplaatsen en dat maakt het lezen niet alleen makkelijker, maar ook leuker. De alinea’s zonder gesprekken laten de gevoelens en gedachten van Emma goed zien. Zoals wanneer ze buiten mag wandelen en je leest hoe ze piekert of juist blij is over hoe de situatie op dat moment is. Wat ik ook leuk vind is hoe je beetje bij beetje te weten komt wie de andere patiënten zijn en waarom ze zijn opgenomen. Het werd er niet al bij de eerste keer dat je de naam leest verteld, dat geeft een extra effect dat het meer lijkt alsof je er ook echt bij bent. Wanneer ik mensen vertel over dit boek vragen ze vaak of het een goed einde heeft. Wat ik zo mooi vind van dit boek, is dat het bij veel mensen ervoor zou zorgen dat ze gaan nadenken over hun definitie van “goed”.

PAAZ is een heftig boek: ontroerend, voor sommige leerzaam én bij vlagen hilarisch. Zeker een aanrader!

 

‘De Tweeling’, mooi of slaapverwekkend?

Tessa de Loo, ze debuteerde in 1983 met de verhalenbundel De meisjes van de suikerwerkfabriek, die meteen een bestseller werd. Precies tien jaar later werd haar boek De Tweeling gepubliceerd in oktober 1993. Is dit boek net zo een succes?

Tessa de Loo, wat een pseudoniem is voor Tineke Duyvené de Wit, is geboren op 15 oktober 1946 in Bussum. In veel van haar boeken schrijft ze over het gevolg van een historische gebeurtenis in mensen hun leven. Dit is ook het geval in De Tweeling.

Het boek gaat over een Duitse tweeling, Anna en Lotte, die toen ze zes jaar oud waren uit elkaar zijn gehaald. Vanwege de dood van hun vader, wat toen nog maar hun enige ouder was, moesten ze verhuizen. Lotte verhuisde naar Nederland, omdat ze tuberculose had kon ze niet op een boerderij werken. Daar in Nederland, woonde ze in een mooi huis bij haar oom en tante. Integendeel tot Lotte gaat Anna wel op de boerderij werken, bij  haar grootvader en haar oom Heinrich en tante Martha in Duitsland. Anna staat daar een zware jeugd tegemoet. Het contact tussen de zusjes is zo goed als verbroken, als ze elkaar brieven probeerden te sturen zorgde de familie ervoor dat ze die nooit zouden krijgen. Het verhaal begint op het moment dat ze elkaar op 74 jarige leeftijd tegenkomen in een kuuroord. Ook al zit Lotte er tegen op begint Anna alsnog een gesprek. Zo begint de reis door hun herinneringen.

Ik vond het zelf niet heel leuk om te lezen. Sommige gedeelten van het verhaal waren erg langdradig en werden na een tijdje saai. Ik kreeg de neiging om stukken over te slaan. Het verhaal zelf sprak mij aan. Het verhaal is erg mooi en ontroerend , maar de manier waarop het geschreven is vond ik totaal niet meeslepend. Ik had weinig interesse in hoe het verhaal zich zou voortzetten. Ik las moeizaam door en vond het lastig om het uiteindelijk uit te lezen.

Aan de ene kant is het wel een gedetailleerd en mooi verhaal en vond ik de opbouw speciaal, maar ik zou het boek zelf niet aanraden als je van boeken houdt waar je je nachtrust voor zou willen opofferen. 

 

Boekenlijst

Boeken die ik wil gaan lezen voor school dit jaar:

1. Sonny Boy (auteur: Annejet van der Zijl)

2. De tweeling (auteur: Tessa de Loo)

3. Paaz (auteur: Myrthe van der Meer)

4. De Wandelaar (auteur: Adriaan van Dis)

 

Mijn leesbiografie

Mijn leesbiografie. Mijn verhaal, over alle verhalen die ik heb gelezen, of mensen heb horen voorlezen. Tot mijn derde woonde ik bij mijn oma, gek genoeg herinner ik mij nog Poolse verhaaltjes die mijn oma aan me voorlas. Ze had een aantal boeken die ik erg leuk vond. De verhalen en rijmpjes gingen over heksen, dwergen en grappige oude mannetjes die hun bril kwijt raakten, maar het eigenlijk op hun hoofd hadden zitten. Keer op keer las mijn oma ze voor, tot het moment dat ik ze zelf kon lezen. Dan las ik ze keer op keer zelf, als ik bij haar op vakantie was.

Na mijn derde lazen mijn ouders me voor. Elke avond voor het slapen gaan zouden ze een verhaaltje voorlezen, waar ik volop van genoot. Ze lazen sprookjes, zoals Sneeuwwitje en de zeven dwergen, Doornroosje en Hans en Grietje. Ik had ook een boekje dat heette ´verhaaltjes voor het slapen gaan´ wat ik geweldig vond. Wat mijn vader vroeger ook heel erg leuk had gevonden en aan mij had voorgelezen was Pinkeltje. Op een gegeven moment kon ikzelf ook redelijk lezen en vond ik het ook erg leuk om mijn ouders voor te lezen, in plaats van andersom. Voor mezelf lezen vond ik maar saai.

Vanaf groep 6 van de basisschool moesten we op school elke dag een kwartier lezen. Ik begon lezen erg leuk te vinden en kan dus niet alle boeken die ik heb gelezen in dit stukje tekst stoppen. Ik vond in groep 6 de Kippenvel-serie leuk. Dat is een jeugdboekenserie, wat ik toen best spannende verhalen vond. In groep 8 las ik boeken als ‘Haar naam was Sarah’ en de Harry Potter-serie. ‘Haar naam was Sarah’ is een heel mooi boek over een meisje dat de tweede wereld oorlog overleefde, nadat ze uit een concentratiekamp was ontsnapt. Nu vind ik dat soort boeken, met waargebeurde verhalen, nog steeds leuk om te lezen. Over het algemeen lees ik nu thrillers. Ook lees ik boeken die mij toevallig leuk lijken, boeken die heel erg verschillend zijn van elkaar. Boeken als ‘De kronieken van de verrezen wereld’, ‘Wintermeisjes’ of ‘Mijn woestijn’.

Dat was mijn verhaal, over alle verhalen die ik heb gelezen, of mensen heb horen voorlezen