Truks Fruit

Een zeer bekend boek in de Nederlandse literatuur, Turks fruit. Geschreven door Jan Wolkers. Een verhaal over onvoorwaardelijke liefde met een hartverscheurend einde. Het is uitgegeven in november 1969. Ook vandaag de dag is het gedeeltelijk een zeer controversieel boek.

Het verhaal gaat over de ik-persoon en Olga en hun liefde. Vanaf het moment dat ze elkaar leren kennen wanneer Olga de ik-persoon laat meeliften, tot ver nadat hun relatie officieel voorbij is. Wanneer Olga al meerdere mannen heeft gehad blijft de band tussen de prachtige roodharige vrouw en de ik-persoon bestaan. Het is niet helemaal op chronologische volgorde geschreven. Het begint met het moment dat de ik-persoon al verlaten is door Olga en de lezer terug neemt in zijn herinneringen aan alle mooie momenten met Olga.

Wat ik zo mooi vind van de manier waarop dit boek is geschreven, is hoe de lelijke dingen als mooi worden weergegeven. Hoe ze door de armoede alleen groente met aardappelen kunnen kopen, maar het toch knus wordt omschreven en je zelf de schoonheid er van in zit. Hoe de plekken, zoals de dijk, waar ze samen waren geweest, nu waren vergaan, net zoals hun liefde.  Ook dat er zo’n nadruk wordt gegeven op de dagelijkse dingen die het leven bijzonder maken vind ik mooi. Hoe de kat nog steeds reageert op het geluid van hakken, ook al heeft Olga de ik-persoon al verlaten.. De kleine dingen in dit boek raken je. Hun liefde was zo passievol, echt en eerlijk, het is prachtig en tegelijkertijd pijnlijk om de veranderingen in hun relatie te lezen. De liefde bleef bestaan, ook toen Olga ziek werd, was de ik-persoon er voor haar.

‘jullie leefden beestachtig gelukkig, en daar is gewoon een eind aan gekomen’

Een kunstenaar opnieuw ontdekt

Misschien heb je van hem gehoord, Felix Nussbaum. Een kunstenaar, overleden in de tweede wereldoorlog. Veel van zijn werk is in de oorlog verloren gegaan. Pas jaren later is er weer oog voor zijn kunst. In zijn boek volgt Mark Schaevers Nussbaum in zijn leven. Stap voor stap wordt Nussbaums geschiedenis bij elkaar gebracht en komen we dichter bij de schilder in het boek Orgelman.

Schaevers is een Belgische journalist geboren in 1956. Zijn boek Orgelman werd bekroond met de Gouden Boekenuil in 2015. Zijn schrijfstijl in Orgelman is feitelijk en duidelijk. Het gebruik van afbeeldingen van zijn schilderijen is iets wat ik fijn vond van het boek. Er worden schilderijen omschreven en het verhaal eromheen ook, om dan het schilderij zelf te zien is dan niet alleen leuk, maar ook handig. Het voelt alsof je op een verhalende manier meegenomen wordt in Schaevers zijn onderzoek naar het leven van Nussbaum. Het idee achter het boek, om Felix Nussbaum een echo te geven raakt mij en maakt het leuker om het boek te lezen. Ik vond het een leuk onderwerp en interessant geschreven.

Ik kom terug

Ik kom terug, een roman geschreven door Adriaan van Dis. Adriaan van Dis, nu 69 jaar, heeft weer een bijzonder boek geschreven gebaseerd op zijn eigen ervaringen. Van Dis heeft in eerdere boeken al over zijn eigen leven geschreven, als enige blanke in zijn gezin en in Nederland geboren voelde hij zich nogal een buitenbeentje. Zijn ouders hebben een rijke geschiedenis en indrukwekkend leven meegemaakt waar hij ambitieus  over schrijft.

Ik kom terug gaat over zijn, nogal slechte, relatie met zijn moeder. Het heden in het boek is vooral de maanden voor haar overlijden. Het gaat verder ook erg op in herinneringen van van Dis zelf, maar ook die van zijn moeder. Hierdoor krijg je een totaal beeld van hun relatie en hoe die is ontstaan en zo lastig is geweest. Zijn moeder heeft veel geheimen en bijzondere herinneringen die ze eerst niet wilt delen, van oorlog, overleden dochters en gesloten kistjes. Toch peutert Adriaan van Dis beetje bij beetje het verhaal uit zijn moeder, gebonden in een roman.

Het is geschreven met humor en leuke zinsopbouw. Het begin was lastig om in te komen, maar aan het einde van het verhaal zat je er wel degelijk helemaal in. Sommige delen waren heel gedetailleerd, dat zelfs de chocolade bonbons in detail omschreven werden. Op andere momenten was het droog en eenvoudig geschreven, wat ik minder goed vond. Het wisselen tussen verleden en heden was soms onduidelijk, maar maakte het wel bijzonder. De herinneringen maken het een veelzijdig verhaal. Het is als een mysterieuze puzzel die aan het einde van het boek in elkaar valt.