Titaantjes

Ik heb voor het vak Nederlands het boek ‘Titaantjes’ gelezen. In deze blog ga ik informatie, een korte samenvatting en mijn mening geven over het boek.

Het boek Titaantjes is door Nescio als vervolg op ‘De uitvreter’ geschreven en in 1915 gepubliceerd. Titanen komen uit de Griekse mythologie, dit waren de ouders van de goden, die voor de macht met de goden gingen vechten en uiteindelijk door de goden in de Tartarus opgesloten werden. In dit verhaal zijn de Titaantjes Koekebakker, Bekker, Ploeger, Hoyer en Bavink. Zij voeren ook in een gevecht in hun leven en halen niet de eindstreep die ze willen halen.

Het verhaal gaat over de Titaantjes; Koekebakker, Bekker, Hoyer, Bavink en Ploeger. Ze zijn vaak samen en denken na over het leven, over de rol van God. Ze houden van natuur en vinden de dingen die de meeste mensen als normaal beschouwen, zoals het opgaan van de zon interessant. Waarom gaat de zon dan op, het is ook zo vreemd, de zon is altijd hetzelfde, maar iedere keer anders. Later komen ze tot de conclusie dat het eigenlijk maar saai is, iedere keer herhaalt God hetzelfde, de zon gaat op, de zon valt. De vrienden kunnen zich erg ergeren aan de hogere heren. Het vijftal was altijd van mening, dat de rijke heren, de hoge pieten altijd maar dachten dat ze geslaagd waren in het leven. Maar eigenlijk waren ze dat niet. Ze waren dan wel altijd de baas over de dagindeling van hun werknemers, maar eigenlijk was God de baas. Zoveel betekende die heren nou ook weer niet en als ze niet eens stilstonden bij mooie gedichten of de zon, was je leven dan wel zo geslaagd? Uiteindelijk na al het fantaseren in de natuur, gaat ieder zijn eigen weg. Koekebakker zoekt aan het einde van het verhaal zijn vrienden nog een keer op om te kijken wat er van ze geworden is. Wat er van ze geworden is, zie hoofdpersonen. De vrienden hebben in ieder geval wel afgeleerd om te verlangen naar God. Want uiteindelijk verlang je naar iets, wat er niet is. Je gaat over tot de orde van de dag en het wereldje draait weer verder, dag in, dag uit.

Ik vond dit boek heel leuk, alleen had ik wel gehoopt dat Japi er ook in zou zitten, maar dat was blijkbaar niet zo. Ik vind dit boek heel leuk, omdat er heel veel symboliek in het boek zit, want bijvoorbeeld de zon en het water staan voor de eeuwigheid, maar deze zijn elke keer anders dan de keer daarvoor. Ook de stijl was weer goed, want hij was hetzelfde als bij ‘De uitvreter’ en deze vond ik toen ook al goed. Daarom geef ik dit boek een 8,5/10.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>