Zomerhitte – Jan Wolkers

Zomerhitte – Jan Wolkers (2005)

Samenvatting:

Op een Waddeneiland ontmoet een fotograaf op het naaktstrand een jonge vrouw, Kathleen. Hij raakt geobsedeerd door haar. Wanneer hij haar opzoekt in de disco waar ze een zomerbaantje heeft, ziet hij dat ze wordt opgehaald door een oude man. Niet veel later maakt de fotograaf kennis met Federici, die net als hij onder de indruk blijkt van de mooie Kathleen. In de daaropvolgende dagen ontstaat er een geheimzinnige band tussen de twee mannen. Ze vertellen elkaar over hun leven en ervaringen, en volgen ondertussen de ontmoetingen tussen de jonge vrouw en de oude man, die niet helemaal betrouwbaar lijkt. Het blijkt dat de oude man lid is van een drugsbende. En Kathleen die is daar ook in verzeild geraakt. Op een gegeven moment vindt er een drugshandeltje plaats aan de kust van het eiland, daarbij zijn de oude man, Kathleen en een jong man betrokken. Zodra de jonge man de rugzak met inhoud aan land heeft gehaald komt de Rijkspolitie het strand op, de jonge man rent de duinen in en verstopt de rugzak. De fotograaf heeft alles gezien en pakt de rugzak en verstopt hem op een andere plek. Een dag later komt de jonge man bij de fotograaf thuis, hij heeft het hele huis aan gort geslagen, en wil dat de fotograaf mee gaat om de rugzak te halen. Als ze bij de plek zijn vermoord de fotograaf de jonge man. Hij vertelt aan Kathleen en Federici dat de jonge man met de rugzak bij een man in een sportwagen is gaan zitten, en dus niet dood is. Later verteld hij wel aan Federici dat die jonge vent dood is maar dat het een ongeluk was. Kathleen verteld hij niet dat de jongen dood is. Op dat moment heeft de oude man al zelfmoord gepleegd voor de ogen van Kathleen. Kathleen en de fotograaf besluiten om weg te gaan van het eiland en gaan naar Frankrijk toe.

Ik vond het boek niet echt interessant, het was nogal saai. Daarin tegen was het verhaal niet slecht, maar ik vond dat het te veel werd aangedikt door bijvoorbeeld een seksscene of iets anders wat weinig invloed had op het verhaal zelf. Maar misschien was dit alleen om pagina’s mee te vullen omdat het verhaal anders maar 40 bladzijdes was omdat er maar één echte gebeurtenis in voorkwam. De structuur van het boek was wel fijn, het werd vanuit een ik-persoon verteld, en dit vind ik eigenlijk altijd wel fijn lezen omdat je, je dan meer kan identificeren met de personen en de situaties beter kan aanvoelen. Je kunt je door het ik- perspectief beter inleven in de hoofdpersoon. De schrijfstijl was erg makkelijk er kwamen dan ook geen moeilijke woorden of zinnen tussen.

Dit bericht is geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>