Mijn leesautobiografie

Wie ben ik?

Ik ben Erwin Hodzic, ik ben 14 jaar oud en ik woon in Almere, Muziekwijk. Ik woon samen met mijn ouders en mijn oudere broer. Ik kom uit een Bosnisch gezin, mijn beide ouders zijn Bosnisch.

Lezen vroeger

Ik werd vroeger nooit echt voorgelezen, maar dat kwam omdat ik liever zelf de boeken las. Ik kon al op vroege leeftijd lezen. Ik las vroeger ook veel, voornamelijk Geronimo Stilton boeken. Mijn ouders zijn zelf niet zo heel erg van het lezen. Ze lezen wel af en toe, maar niet heel vaak. Als ze lezen, zijn het Bosnisch geschreven boeken. Ik kreeg zelf als kind best wel vaak boeken cadeau, omdat ik een heel groot fan was van boeken lezen. Ik had als klein kind heel veel boeken in mijn kast staan. Ik herinner me niet dat ik op school zoveel bezig was met leren lezen, ik was meer zelf bezig om te oefenen met lezen thuis. De juf uit groep 2 vroeg ook wel eens aan mij of ik aan de klas wou voorlezen. Ik las wel wat verhaaltjes, maar meer andere soort boeken. De soort kinderboeken die ik vroeger veel las waren Geronimo Stilton boeken, zoals eerder al aangegeven is. Ik kreeg eens per zoveel tijd een boek en die had ik dan binnen no-time uitgelezen. Ik was dus echt een lees-fan. Ik had niet echt favoriete boeken, maar wel favoriete genres. Dat waren dus voornamelijk kinderboeken. Wat ik belangrijk vond bij het kiezen van een boek was dat het niet op een te hoog niveau lag en dat ik zeker wist dat ik het leuk zou vinden, in mijn kindertijd dus met veel plaatjes. Sinds ik op de middelbare school kwam heb ik niet zoveel gelezen, alleen als het moest voor school. Ik ben niet zo zeer anders gaan lezen, maar wel andere genre boeken. Ik vind nu boeken met actie en spanning vele malen leuker. Dat zijn de soort boeken die ik nu leuk vind, omdat je in het verhaal als het ware wordt meegesleurd om het in 1 keer uit te lezen. Je sluit je gewoon af van de rest van de wereld tijdens het lezen van dit soort boeken.

Lezen nu

Sinds een paar jaar lees ik eigenlijk nooit meer voor mijn eigen plezier, alleen als het moet voor school. Maar als ik moet lezen vind ik het eigenlijk nooit echt saai. Ik lees dus als het moet, maar nooit met tegenzin. Een aantal recente boeken die ik heb gelezen zijn: De jongen in de gestreepte pyjama en Slumdog Millionaire. Slumdog Millionaire moest ik voor Engels lezen afgelopen schooljaar, maar ik vond het niet zo een heel erg leuk boek. Ik vond het niet leuk, omdat het een beetje een voorspellend verhaal was integendeel tot De jongen in de gestreepte pyjama. De meest onverwachte dingen gebeurden in dit boek. Als ik een boek kan aanraden, dan is het zeker wel dit boek. Ik heb wel eens een boek moeten wegleggen omdat ik het te moeilijk vond, maar het was geen Nederlands talig boek. Het was een Duits boek. Verder heb ik ook voor Engels het boek ‘Boy’ weggelegd, omdat ik het verhaal niet zo aantrekkelijk vond. Als ik naar geschikte boeken zoek kijk ik vooral naar de achterkant. Ik lees de achterkant en baseer daarop of ik het boek ga lezen of niet. Een goed boek moet volgens mij voldoen aan: onvoorspelbaar zijn; niet al tientallen bladzijdes voor het einde van het boeken al het einde kunnen voorspellen, het boek moet niet al te dik zijn zodat het niet snel gaat vervelen, het plot van het verhaal moet duidelijk overkomen. Ik vind het persoonlijk niet zo erg dat ik moet gaan lezen voor mijn leeslijst, omdat ik in het begin vaak er geen zin in heb, maar ik uiteindelijk het toch wel leuk vind om te lezen als ik het juiste boek te pakken heb. Van volwassenliteratuur verwacht ik niet heel veel anders, behalve dat de woordkeuze waarschijnlijk wel moeilijker wordt en dat het dikkere boeken gaan worden dat jeugdboeken.