Aan niemand vertellen, of misschien toch wel?

Afbeeldingsresultaat voor aan niemand vertellen simone van der vlugt

Het is laat in de avond, als je besluit de hond nog één laatste plas te laten doen. Je hoopt dat hij maar snel klaar is, maar ja, je weet wel beter met die snuffelaar. Ook nu is hij weer iets op het spoor, maar vandaag trekt hij zo vaak aan de lijn dat je geen andere keus hebt dan het gras in te stappen. Uiteindelijk stopt de snuffelaar bij een donker silhouet op de grond en staart hij je aan. Je vraagt je af wat je hond gevonden heeft en besluit er eens wat licht op te werpen met de zaklamp op je telefoon. Het licht onthult een man, met de hondenriem nog in zijn handen, en hij is dood.

Welkom in de wereld van Simone van der Vlugts misdaadthriller, Aan niemand vertellen, waarin niet alleen de “whodunnit?” en de “whydunnit?” wordt beantwoord, maar ook de levens van zowel misdadiger als rechercheur onder de loep worden genomen. Thema’s als struggles met het verleden en lust naar wraak, ze komen er allemaal in voor. Een thriller om in één keer uit te lezen, of om een plaats in de donkerste hoeken van de bibliotheek te geven?

Voordat we die vraag gaan beantwoorden, is het handig om eerst eens te weten waar dit boek nou eigenlijk over gaat. Laat mij je daarvoor introduceren aan de rechercheur Lois Elzinga. Ze woont in Alkmaar, in zo’n pand langs de gracht, en is in haar dertiger jaren. Haar vader heeft haar moeder jaren geleden verlaten voor iemand anders en haar moeder is gestorven in een auto ongeluk. Haar vriendje heeft haar verlaten voor zijn werk en nu stalkt ze hem op facebook. Haar werk is haar grootste tijdverdrijf, maar vanavond is ze vrijaf en zit ze op het feest van haar zus. Haar zus Tessa, die ze vroeger zo graag mocht, maar nu zo deftig is als een opgedofte kat met een strik die het schokkend vindt als je een “taartje” een “gebakje” noemt. Lois wilt weg van haar feest, zo graag dat ze er een moord voor zou willen plegen, maar houdt zich in. Dan wordt ze opgepiept: De politie heeft haar hulp nodig bij een
moord. De curieuze moord van David Hoogland, die meer naar boven zal gaan halen dan
iemand ooit had kunnen denken…

Het verhaal wordt vanuit verschillende perspectieven verteld. Niet alleen vanuit die van Lois, of die van een bijstander, maar ook die van de moordenaar. Je weet dus al vrij snel wie de moordenaar is, maar wie hij of zij nou écht is, dat weet je voor lange tijd niet. Van der Vlugt is
zuinig geweest met het weggeven van informatie. Voor lange tijd laat ze je in het duister tasten, maar ondertussen weet je wel dat er mensen zijn die meer van de moordenaar afweten. Wat ze weten, komt langzaamaan wel naar voren, maar voordat je echt weet wat er gaande is, ben je toch best wel een flink aantal bladzijdes verder. Dit is dan ook zeker één van de sterkere onderdelen van het boek. Verder zorgen de verschillende perspectieven voor een heerlijk poppenkast-effect. Een goed voorbeeld hiervan lees je als Lois besluit om een huis te betreden, waarvan je weet dat de moordenaar daarbinnen zit en haar op zit te wachten. Het poppenkast-effect geeft dit boek ook serieus wat spanning en doet dat op een manier die ik zeker mag.

Wat ook erg sterk is in dit verhaal, zijn de onverwachte wendingen die erin zitten. Dit zie je bijvoorbeeld terug bij de moordenaar. Je weet al vrij snel dat er iets is met hem of haar, maar wat dat dan werkelijk is, dat weet je pas veel later. Ik kan je vertellen dat het een enorme plot twist is, maar lees zelf maar wat er aan de hand is. Net zoals bij de andere plot twists, want spoilers moet je zelf maar aan anderen geven. Iets wat je al snel doet als je over dit boek praat, wat weer lastig kan zijn als je erover wilt babbelen. Toch is deze moeite het wel waard, want de vele plot twists zorgen voor een sterk, tweede element van spanning in dit boek en maken het een echte pageturner.

In dit boek heeft Van der Vlugt ervoor gekozen om in derde persoon tegenwoordige tijd te schrijven. Voor mij serieus jammer, want het zorgde ervoor dat ik me niet goed in kon leven in het verhaal. Ik wilde het wel, het is immers een sterk verhaal, maar verder dan een film in een luidruchtige zaal met een lang iemand in de stoel voor me kreeg ik het niet.

Het boek was kort, maar niet te kort voor het verhaal. Voor het einde daarentegen, valt het te vergelijken met een EA-game: Je hebt het begin van het verhaal, maar voor de rest zal je toch echt de DLC’s, de volgende delen van de trilogie, moeten kopen. Er zit namelijk een enorm open einde in het verhaal en het lijkt wel alsof de schrijver niet wist hoe ze een mooie cliffhanger kon maken. Iets wat je niet zou verwachten van één van de bekendere Nederlandse thrillerschrijvers, maar ook ontzettend jammer. Het zorgt ervoor dat je na het uitlezen van het boek niet nadenkt over de plot twist van de moordenaar, maar over het abrupte eind van het verhaal. Begrijp me niet verkeerd, er is niets mis met een open einde, maar ik vind niet dat je letterlijk op de laatste bladzijde nog wat laatste nieuwe plotlijnen in het verhaal moet gooien.

Dit boek is voor jou, zolang je maar van misdaadthrillers houdt en je in staat bent deel twee en deel drie van deze serie ook te lezen. Eén ding echter, vergeet niet om jezelf een aantal vragen te stellen. “Heb ik een sterke maag?” en “Kan ik tegen een stootje?”. Het verhaal is namelijk niet al te vriendelijk in zijn beschrijvingen van moord en de slachtoffers daarvan, maar heeft ook verkrachting, alcoholisme en zelfmoord als terugkerende thema’s in het boek
zitten. Beste lezer, u bent nu dus gewaarschuwd.

Aan niemand vertellen heeft dus zijn goede kanten, zoals het je voor lange tijd laat gissen en een sterk poppenkast-effect vertoont, maar ook zijn slechte kanten. Echter, moeten we door die afstandelijke schrijfstijl en dat abrupte eind het boek nou echt het donkerste hoekje van de bibliotheek gunnen? Nee. Tast in het duister van het verhaal, niet die van de stoffige  boekenkast.

3.5/5

Handig om te weten:
296 pagina’s;
Oorspronkelijk verschenen in 2012;
Uitgegeven bij Anthos Literaire Thrillers;
ISBN 9789026335587.

Over gwenhattem

Wie ben ik? Ik ben een lezer, een schrijver, een muzikant, een fotograaf, maar ook, last but not least, een leerling van de middelbare school. Mijn naam is Gwen Hattem en ik zit op het 4 VWO.
Dit bericht is geplaatst in Jaar 4, Recensies. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>