Warenar: Een blijspel waar de munten bij rinkelen

Afbeeldingsresultaat voor warenar cover

Een gierigaard met een pot goud, een zwangere dochter die gehuwd moet worden en chaos en drama overal: P.C. Hoofts Warenar, een blijspel geschreven in 1617. Nou is de vraag, heeft Hoofts verhaal 400 jaar verandering kunnen doorstaan?

De komedie is vernoemd naar zijn hoofdrolspeler: Warenar. Warenar is een oude man en leeft samen met zijn dochter Claartje en zijn huisknecht Reym. Ze leven in de armoede van Amsterdam, maar ook met een verzwegen pot goud onder de vloer. Warenar weet er alles van, maar geld uitgeven doet de gierigaard niet. Hij is sterk van mening dat de schat alleen hem toebehoort en is daarbij zo achterdochtig dat iedereen dat meekrijgt. Reym bijvoorbeeld, wordt iedere dag minstens tien keer uit het huis geschopt, alleen maar omdat Warenar denkt dat zij zijn pot goud heeft gevonden. Niet zo’n goede huissfeer, zou je zeggen. Daarom weet de vader ook niet dat zijn dochter al negen maanden zwanger is, terwijl ze niet eens weet van wie. Als buurman Rijckert voor de deur komt en Warenar’s toestemming krijgt om met zijn dochter te trouwen, breekt er dan ook een hoop chaos los.

Het verhaal is geschreven als een toneelspel en daardoor anders dan ik gewend ben. Op een positieve manier, want het is wel eens leuk om een boek te lezen dat in een andere stijl geschreven is. Ook past de stijl goed bij de origine van het boek. Doordat je het leest als een toneelstuk, krijg je een goed beeld van hoe één van de bekendste toneelstukken in de Gouden Eeuw in die tijd werd opgevoerd.

Dit blijspel is een leuke komedie, zolang je maar van een beetje zwarte humor houdt. Houd je daar niet van, dan zal je wel lachen om het gerijm. Immers, een ruzie waarin iedereen loopt te rijmen met elkaar is nou eenmaal iets wat je niet serieus kan nemen.

Ook heeft het boek een interesserend plot. De chaos en hoe dat langzaam op zijn plaats valt, is boeiend genoeg om je door te laten lezen. Dat het boek dan vier eeuwen oud is, zou je bijna vergeten.

Toch heeft het boek zijn minpunten. Warenar is een achterdochtige gierigaard en daar wordt je vaak aan herinnerd. Te vaak, als je het mij vraagt. De eerste paar keer is het leuk om te lezen dat hij tegen iemand tekeer gaat, maar op een gegeven moment wordt het een béétje repetitief.

Ook het einde klopte niet helemaal naar mijn zin. Het was een vrolijk einde, daar is het dan ook een blijspel voor, maar er gebeurt ook iets dat bij mij een beetje uit de “Middle of nowhere” komt. Ik zal niet vertellen wat, maar het is vreemd.

Dit boek is een aanrader, zolang je maar literatuur uit de Gouden Eeuw wilt lezen. Het blijspel is kort, komisch, maar ook boeiend. Echter, houd je meer van moderne liefdesromannetjes, misdaadthrillers of fantasy, laat dit boek dan maar in de kast staan. Dit boek komt nou eenmaal uit de Gouden Eeuw en dat merk je aan de levensstijl van de personages, wat je bijvoorbeeld ziet aan het feit dat Warenar’s dochter uitgehuwelijkt wordt.

Terug naar de grote vraag: Heeft Hoofts verhaal 400 jaar verandering kunnen doorstaan? Dat heeft het blije toneelspel zeker. Ja, die gaat minstens nog wel een eeuwtje mee.

3/5

Handig om te weten:
96 pagina’s;
Oorspronkelijk verschenen in 1617;
(Geen genoemd(e) uitgever en ISBN doordat er een groot aantal verschillende versies van zijn).

Over gwenhattem

Wie ben ik? Ik ben een lezer, een schrijver, een muzikant, een fotograaf, maar ook, last but not least, een leerling van de middelbare school. Mijn naam is Gwen Hattem en ik zit op het 4 VWO.
Dit bericht is geplaatst in Jaar 4, Recensies. Bookmark de permalink.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>