Zaterdag 29 juni

 

Onze reisleider Ala’i
 sms t om half acht dat hij er al staat. Wekker stond nog niet op de goede Jordaanse tijd en ook niet bij de leerlingen! Marleen en de twee meiden komen daarom later naar buiten. Ala’i heeft een bus geregeld en onderweg halen we nog wat vrienden van hem op , twee vrouwen en 4 mannen. Een gaat er met zijn auto. Zijn vrouw is in verwachting en zo kan hij elk moment weer terug. We rijden richting Dode Zee nadat we hebben moeten kiezen voor de lowe r, middel en high trail. Weten wij veel! De vriend van Alai  raadt ons de lower trail aan. En dat hebben we gedaan. Fantastische en pittige wandeltocht, af en toe ven klimmen en langs en door een klein stroompje. Waar water is is het groen. We lopen tussen gigantische hoge rotsmassa’s. We zien krabbetjes in het water en libellen boven het water. Het is behoorlijk warm maar iedereen loopt heel dapper door. Aan het einde van de lower trail wacht ons een waterval. Niemand durft eronder te gaan staan (in zijn of haar kleren) maar nadat Alai het goeie voorbeeld heeft gegeven gaat iedereen een lekker koude douche halen. Het is  heerlijk en we zijn allemaal als herboren. Dan lopen we via een stukje middle trail naar onze lunchplek. Tegen de rotsen in de schaduw.  Er wordt een vuur gemaakt met droog hout dat we onderweg hebben gesprokkeld. Daarop gaat de theepot en drinken we na een 20 minuten heerlijke hete muntthee. We worden echt heel goed verzorgd door Alai en zijn vrienden. Na de lunch terug naar het beginpunt. Lorenso heeft hoofdpijn. We geven hem veel water en een hoofdpijnpilletje. Aan het begin van onze tocht,  na ongeveer 4 uur onderweg geweest te zijn, staat onze bus en zijn chauffeur weer voor ons klaar. Onderweg krijgt Lorenso een hoofdmassage. Zijn reactie: that was amazing! De hoofdpijn is voorbij en hij voelt zich weer een stuk lekkerder! Gelukkig. In het hotel terug even lekker douchen en rusten. Om 6u belt de receptie omdat er cameramannen en regisseur klaar staan om een interview te geven voor de camera. Maar wel allemaal in ons National Costume!  Anja geeft in perfect Engels een interview dat gaat over The Future We Want. Daarna is Lorenso aan de beurt en wij staan als figuranten erachter. Na 20 minuten is het voorbij en gaan we in ons National Costume dineren. Friet met kip en lekker salades.  Na het diner even omkleden en een stukje lopen. We lopen een tent binnen waar we om een drankje vragen. Het is een fastfood restaurant en de jongen die moet afrekenen weet niet wat hij voor aaleen een drankje moet afrekenen dus krijgen we het gratis! Dan weer naar het hotel. Morgen om 9u ontbijten en om 10 uur naar de Dode Zee.
 Nicky

Zondag 30 juni

Jordanie 30 juni

Om 10 uur stond ons busje weer klaar om te vertrekken. We gingen vandaag naar de Dode Zee dus ook naar het strand wat daar bij hoort. Gisteren waren we ook al langs de Dode Zee gereden maar toen zagen we het alleen op afstand. Vandaag gingen we er dus heen. Er waren twee ‘ingangen’ waar wij een ticket moesten halen om naar het strand te gaan. Bij de eerste plek was het 16 dinars per persoon. (En voor Jordaanse mensen 10………..) We besloten maar naar de andere te gaan, waar het wel 5 euro goedkoper was (voor ons dus 11, voor Jordaanse personen 3.50……). Daar gingen we dus uiteindelijk naar binnen. Ik kon niet in de zon en ook niet echt zwemmen omdat mijn tattoo (waar ik overigens wel heel heel blij mee ben, dus ik vond het niet echt erg) nog aan het helen is, en het me niet slim leek om er dan in extreem (echt extreem) zout water mee te gaan. Maar ik vond het al fijn om er met mijn benen in te gaan, maar het was zo zout en al je kleine wondjes gingen super erg branden en je merkte zelfs wondjes waarvan je niet eens wist dat je ze had.. Je mocht ook niet met je gezicht onder water omdat je dan echt het gevoel zou hebben dat je letterlijk dood zou gaan van de pijn. Het was ook echt extreem heet omdat het 390 meter onder zee niveau was. Uiteindelijk waren we er wel een beetje klaar mee aangezien het echt te heet werd dus besloten we terug in het busje te gaan en een restaurant te zoeken om te lunchen. We gingen eerst nog naar de wc, wat je nog amper een wc kan noemen aangezien het er niet echt uit zag. Daarnaast lag er nog een vrouw in de wc te slapen, op de stenen en als ‘kussen’ gebruikte zij een baksteen. We kwamen binnen, ze werd wakker, keek ons aan alsof het de normaalste zaak ter wereld was en ging gewoon verder slapen terwijl wij daar nog stonden. Het werd echt steeds heter en we moesten echt heel veel trappen op. (Dat zal ik ook nog voor altijd herinneren…). We gingen terug in het busje en de chauffeur bracht ons naar een heel leuk restaurant. Het was in de buitenlucht maar ook weer niet, er zat een rieten dak boven en overal waren planten en struiken. Onze tafel was echt recht naast een waterval en aan de andere kant was een hele grote fontein. Het was al een leuke sfeer, maar het eten was ook nog eens geweldig. Ik, en de meeste van onze groep vinden het ook leuk om nieuwe dingen te proberen dus probeerden we gewoon alles, maar letterlijk alles wat er stond was echt heerlijk. Het ‘bekende’ grote brood moesten we natuurlijk gebruiken als lepel, om het in sausjes etc. te dippen, en het mes en vork lag er voor het vlees. Op de kaart stonden wel… aparte… (om het subtiel te vermelden) dingen, zoals: brains, fried liver, testicles, etc. Nou we weten allemaal heel goed wat dat is dus we hadden gelukkig veel eten behalve het onderwerp ‘organen’. De rest was namelijk gewoon heel lekker. Ongeveer om 5 uur waren we terug in het hotel en zagen we al een paar andere delegaties met hele mooie kleding. We zaten even buiten bij het hotel beneden, toen kwamen er twee mensen van een andere delegatie naar ons toe en het meisje had een mooie hoofddoek om en ze vroegen of ze bij ons konden zitten en we voerden toen een (niet echt soepel (aangezien taalverschil en zij kwamen niet echt uit hun woorden)) gesprek. Wij vonden het vooral bijzonder om te zien hoe lief en sociaal ze waren om te vragen of ze bij ons mochten zitten en dat ze ook echt een gesprek wilden voeren. Morgen is de opening van het congres.
Daria

Maandag 1 juli

Jordanië 1 juli

Vandaag begon de dag vroeg! We zaten om kwart over 7 al aan het ontbijt. Het was voor het eerst drukker dan andere ochtenden we zagen al wat andere landen aan tafel zitten. Om 8 gingen we naar de lobby en hebben we de engelse delegatie ontmoet. Om half 9 vertrokken we met de bus naar Center of Culture and Art. Het was super stil in de  bus op de heen weg. Toen we daar aan kwamen gingen we naar een soort hal. We moesten aan onze eigen tafel gaan zitten bij de vlag en het bordje van je land. We kregen toen een oortje om de tolk te kunnen horen omdat alles maar dan ook alles in het Arabisch was. Iedereen moest zich voorstellen en hun talent vertellen. Daarna gingen ze een heel lang verhaal over een prijs vertellen ook ging een man een hele discussie met de leider van het gesprek aan die wij en de tolk niet konden volgen. Onze tolk hield de Arabische vrouw niet meer bij dus toen haakte ik af. Toen ze het verhaal hadden verteld kregen we pauze waarin we koffie en koekjes naar binnen hebben gewerkt. We hebben in die pauze ook wat meiden en jongens van andere delegaties ontmoet en we zijn met ze op de foto geweest. Toen we terug in de hal waren kwamen er grote Arabische sterren binnen dus iedereen was blij en aan het schreeuwen en wij zaten dom voor ons uit te staren want hadden geen idee wie ze waren blijkbaar waren ze wel erg beroemd. Twee beroemdheden gingen zingen een voor een doof meisje. Hierna gingen we met z’n alle op de foto waar ik denk ik niet op te zien ben aangezien ik niet de langste ben. Daarna moesten we ons inschrijven voor de workshops, ik en Daria gaan dansen en Ivan en Lorenso gaan handicraft doen. Nicky ontmoette bij de handicraft inschrijving een zuid Afrikaans-Jordaans-Palestijns meisje. Ze kwam meteen naar me toe toen ze hoorde dat ik ook zuid Afrikaans ben. We hebben het toen erg gezellig gehad en hebben we ongeveer 80 foto’s gemaakt. Daarna zijn we terug naar de bus gegaan voor een lunch in het hotel. Het was nog steeds stil in de bus want al onze vrienden zaten in een andere bus. Toen we bij het hotel kwamen moesten we nog heel lang wachten op lunch en aangezien Daria en ik honger hadden duurde het nog tien keer zo lang in ons hoofd maar toen het er eindelijk was was het erg lekker!!! We moesten ons daarna omkleden om naar de grote opening te gaan. We hebben de mooiste outfits gezien toen we in de lobby kwamen. Alleen Nederland en Engeland hadden geen traditionele kleding en we zagen er ook wel minder mooi uit…  Bij de grote opening hebben we eerst heel lang moeten wachten, toen geoefend hoe we op moesten komen en 2 jongens wat Nederlandse woorden geleerd voordat de opening begon. Het was ook niet heel goed georganiseerd we hebben ons drie keer moeten verplaatsen want elke keer was het net niet goed. En ze vertellen ons dat natuurlijk in het Arabisch omdat we dat heel goed kunnen……. Tijdens de hele opening werd er bijna alleen maar Arabisch gepraat dus we verstonden er niks van.. Ik persoonlijk vond de dans wel leuk want dat begreep je tenminste. Een heel beroemd persoon hier in het midden oosten begon te zingen voor ons maar je zag meteen dat hij playbackte. Het viel ons bijna allemaal op dat hij dat deed. Aan het eind van de avond mochten we de dochter van de koningin een hand geven en stonden we met alle delegaties in mooie kleding weer te poseren voor 80 foto’s. Op weg naar de bus moesten we een gekke afslag nemen van een meneer dus wij dachten toen we op een afgelegen parkeerplaats kwamen, nou hier moeten we niet zijn dit is een gijzel route. Maar uit eindelijk na nog een stukje lopen kwamen we dan toch bij de bus aan. We hebben in de bus veel gepraat over wat er deze avond is gebeurd en hoeveel honger we hadden en hoe moe we allemaal waren! Aangezien het al half 11 was… Toen we aan kwamen hebben we meteen gegeten en nu maken we ons klaar om te gaan slapen. Het is nu echt begonnen het spits is er af, op naar morgen.
Anja

Dinsdag 2 juli

Jordanië 2 juli

Goeiemorgen zei de wekker om kwart voor 7. Tijd om op te staan. Vandaag een lange maar leuke dag. Nou daar gaan we dan. Eerst opstaan om lekker te ontbijten en dan om 8 uur klaar staan wachten op de bus die ons naar het militair museum brengt. Eigenlijk heet het anders en is de naam dus Martyr’s monument. Hier ging we om half negen naar toe met onze bus en de andere delegaties. Om 9 uur kwamen we aan bij het museum. Ik vond het persoonlijk geweldig om het militair museum te zien. Je zag hoe het leger door de jaren heen steeds beter werd en hoe de wapens en geweren steeds meer ontwikkelt werden. Na onze tour in het museum zijn we naar het NCCA (National Centre for Culture and Arts) gegaan. Hier hebben we het administratief Committee van de IAYC ontmoet en hebben we een sessie gehad over jeugd gezondheid gehad. Helaas was dit allemaal weer in het Arabisch dus het meeste verstonden we weer niet. Er waren wel 2 vertalers voor ons maar die waren er niet de hele tijd (vind ik best stom als we die wel nodig hebben). Hierna zijn we gaan lunchen lekker in de zon voor het gebouw. Hier hebben we ook gelijk ingedeeld wie in welke discussie groep gaat mee praten. Ik en Iwan doen mee in vrede en oorlogsconflicten oplossen. Na de lunch zijn we begonnen aan onze workshops. Ik en Iwan zitten allebei bij het tekenen en schilderen. Maar we verklappen nog niks over onze schilderijen. Dit heeft tot 5 uur geduurd. Vervolgens werden we nog bij elkaar geroepen voor een sessie met iemand van de AYLA Aviation Academy. Dit is een opleiding tot piloot hier in Jordanië. Er is ook de AFT (Atlantic Flight Training). Deze is gevestigd in de United Kingdom. Hierbij hebben we meegedaan aan een quiz. En ik ben de gelukkige die een vraag goed had. De vraag was: met welk vliegtuig vliegt de Jordaanse luchtvaartmaatschappij. Dit wist ik nog van toen we aankwamen in Amman want daar stonden deze vliegtuigen bij de Gate. Het waren dezelfde vliegtuigen als waarmee wij vlogen, dus een Airbus A320. Dus ik had 1 vraag goed van de 6. Na deze sessie was er nog een sessie (ja we zijn echt niet op vakantie hoor we hebben het druk) deze sessie was met de winnaar van de Sheika Fatima Bint Mubarak International Award for the Arab Youth 2012 (ja lange naam). In deze sessie vertelde hij over zijn deelname voor deze prijs en hoe het was om deze te winnen, in het Arabisch. Dus we begrepen er zoals gewoonlijk half niks van. Na deze sessie zijn we terug gebracht naar het hotel. Hier zijn we gaan eten en naar de kamers gegaan, waar ik nu deze blog heb geschreven. Ik hoop dat je het leuk vond om deze blog te lezen. Wat we morgen mee gaan maken weten we al maar hoe we het gaan mee maken. Dat is zelfs voor ons nog een geheim…..
-Lorenso van Sligtenhorst

Donderdag 4 juli

Jordanië 4 juli

We stonden rond 6:40 op. We moesten om 7:30 klaar zijn met ontbijt etc., omdat we zo vroeg mogelijk wouden vertrekken om op tijd bij Petra te komen. In de bus was het feest. Er werd muziek opgezet en iedereen ging staan, zingen, klappen en gewoon feesten. Halverwege zijn we ergens gestopt om wat snacks te kopen. Na de ongeveer drie uur lange reis in een feestbus waren we aangekomen bij Petra. We gingen eerst even wachten op een pleintje om de aankoop van de kaarten te regelen enzovoort. Er was wel een souvenirwinkeltje op het pleintje en sommigen hebben wat gekocht.
Er was eerst een wandeling van ~30 minuten, de helft alleen in de zon en de andere helft tussen de rotsen in de vallei vòòr Petra. Je kon ook op een paard naar beneden rijden, maar dat mochten alleen de supervisors, omdat het gevaarlijk was. Dan kwamen we uit bij de reusachtige ingang van de stad. Er werden foto’s gemaakt en we wachtten daar even voor er een groepsfoto werd gemaakt. Het was erg leuk om Petra echt te zien, maar het was een teleurstelling dat ze niemand naar binnen lieten. We zijn bij de ingang gekomen, even daar gebleven en toen weer teruggelopen. Bij de tweede tocht terug was iedereen redelijk moe en begonnen we de hitte van de zon echt te voelen. We gingen terug in de bus en werden naar en restaurant gebracht. Daar bleven we een tijdje en hebben we veel lol gehad met de andere delegaties en meer vrienden gemaakt. Dan kwam weer de reis terug. Deze keer was iedereen erg moe en hadden ze de energie niet om te zingen en feesten in de bus. We waren wat later op schema en kwamen laat ‘s avonds terug. We hebben de finishing touches gemaakt op onze presentatie voor morgen.
Leuke uitsmijter…

Vrijdag 5 juli

Jordanië 5 juli

 Er is een hoop gebeurd vandaag:
Vandaag gingen de deelnemers naar de gastgezinnen. Iedereen was excited maar ook nervous. Sorry voor het Engels maar we spreken het de hele dag! Er is vandaag ook een TV ster geboren en nog wel en Nederlandse! Daria wilt er vast wel iets over schrijven. De supervisors hadden ‘vrij’ en gingen naar de Dode Zee met de Engelse supervisor (uit New Castle) die nog nooit in de Dode zee had gedobberd. Daarna wilden we naar Mount Nebo waar volgens de Bijbel Mozes van  God te horen kreeg dat dit zijn beloofde land zou zijn. Het is voor veel religies een heilige plek. Maar onderweg kregen we panne en zaten een uur in de hete zon te wachten op vervoer terug. We waren op tijd om de bijzondere verhalen van Anja, Daria, Ivan en Lorenso te horen:
Anja:  ik ben nog nooit zo gestrest geweest voor een vrijdag… Mijn gezin kwam een half uur tot uur te laat. Ik ging naar een heel modern en rijk gezin, we reden in een dikke zwarte grote bmw. Naar hun huis die niet normaal groot was! Daarna hebben de twee dochters een van 16 en een van 17 ons mee genomen downtown. Daar hebben we heerlijk ontbijt gehad in een gek restaurant. Toen zijn we de stad in gegaan en hebben we een beetje rond gelopen winkeltjes in enz. We hebben daarna een taxi genomen naar een rustige straat met wat winkeltjes en veel cultuur. Toen zijn we naar een markt gegaan en een heerlijke smoothie gedronken. We liepen daarna naar een winkeltje waar alles organisch werd gemaakt door vrouwen met geen opleiding. Toen hebben we de taxi naar hun huis genomen en hebben we eerst in hun tuin gezeten die over half Amman uit kijkt en daarna hebben we heerlijk gegeten! We waren eigenlijk al te laat dus we moesten snel weer naar het hotel. Ik heb heel veel geleerd en mee gemaakt het was heel leuk en heb weer nieuwe vrienden :)
Daria: dit was waarschijnlijkste de meest ongemakkelijke dag van mijn leven, maar zó ongemakkelijk dat het eigenlijk wel grappig is. Ik was eerst uitgekozen om naar een tv show te gaan, van elke delegatie kwam er 1 persoon voor de live Arabische tv wat een heel populair programma is (wat het nog allemaal erger maakt). Het meisje van de Engelse delegatie en ik waren de enige die niet Arabisch spraken, en ik wist dat dat ongemakkelijk zou worden bij een live Arabisch tv programma… We kwamen daar aan en het was al live, en we moesten wachten tot wij mochten. Toen moesten we allemaal gaan zitten voor iets van 6 cameramannen. ALLES ging in Arabisch en ik had geen idee wat er gebeurde. Iedereen moest één voor één iets zeggen en zich voorstellen (ik wist niet eens wat ik moest zeggen omdat alles in Arabisch ging). Ik was gelukkig als laatst en kwam totaal niet uit mijn woorden, ik vertelde maar iets ongemakkelijks over dat ik dit congres mooi vond en dat ik Arabische kinderen de kans wil geven om hun mening te geven en andere culturen te leren kennen. Ik streste me dood, gaf de microfoon terug en opeens begonnen alle producers en cameramannen en delegatieleden te klappen en dingen te schreeuwen als ‘really really good!!’ en ‘that was amazing’ en ‘you’re great!’ en ik geloofde er echt niks van aangezien ik behoorlijk ongemakkelijk gedrag vertoonde, maar ze vonden het dus goed……. Daarna gingen we naar gastgezinnen, nou daar heb ik geen woorden voor. De vrouw was lief en kon goed engels maar dat deed ze niet echt… We zaten met wel 20 mensen (de hele familie) in een kamer en alles, alles, ging voor 4 uur lang in het Arabisch. Vooral erg leuk als iemand om de 5 minuten een grap in het Arabisch vertelt waar ze dan een half uur om lachen wat ik natuurlijk totaal niet snap. Natuurlijk volgepropt met lekker eten, maar niet zoveel goede gesprekken kunnen voeren en überhaupt niks kunnen verstaan, maar, heel leuk, een half uur een ongemakkelijk gesprek gehad met de opa, die dacht dat ik Deutsch was van Holland, en Dutch van Germany. En volgens mij snapt hij het nog steeds niet.
Ivan:  Vandaag vertrokken we naar de gastgezinnen. Ik werd warm verwelkomd en het gezin was erg aardig tegen ons. We zaten eerst in hun appartement een tijd te praten over alles en nog wat. Dan zijn we naar buiten gegaan. Eerst waren we naar een straatje gegaan dat alleen in de zomer gesloten was voor auto’s en er allemaal souvenirkraampjes geopend waren. Daarna zijn we naar de Taj mall gegaan en hebben we Jordaanse shoarma gegeten. We zijn teruggekomen in het hotel en hebben ons daar voorbereid op de voorstellingen van alle delegaties voordat we naar het amfitheater zijn vertrokken. Op dit moment zitten we terwijl het podium wordt voorbereid enzovoort.
Lorenso: Nou hier ben ik weer met een nieuw blog. Vandaag was een hele leuke dag. Vandaag ben ik bij een gastfamilie geweest samen met 2 andere jongens van het IAYC. We zijn vandaag naar het Amman Citadel geweest. Dit was heel erg leuk om te zien. Na het bezoekje aan het citadel zijn we in Amman gaan touren.
Dit was heel erg leuk want Amman is heel erg groot. Uiteindelijk waren we even gestopt bij een heel oud amfitheater midden in Amman. Dit was heel erg gaaf om te zien van binnen. Na ons uitstapje zijn we bij de familie thuis gaan eten. Lekker kip gegeten. En nu zit ik bij het podium te wachten op het moment dat we mogen gaan optreden. Natuurlijk ben ik niet meer aan het wachten als dit op het blog komt. Maar hoe het optreden ging. Zullen jullie morgen wel horen. Bye bye

Zaterdag 6 juli

Jordanië 6 juli

Hallo thuisfront,
Hierbij een nieuw bericht uit 1001-nachtenland. Van Marleen deze keer.
Vandaag hebben we met zijn allen een dag achter de rug gehad die we voor de helft zelf mochten invullen! Het programma duurde tot twee uur, daarna konden we weer zelf op stap.
We vertrokken vandaag vroeg, half 9 Arabische tijd. (Het is hier redelijk normaal om minimaal driekwartier later dan geplant te komen)
Het was voor de verandering weer een prachtige onbewolkte dag, met een temperatuurtje van 30 graden.
De eerste helft van de ochtend hebben we daar niet zo van kunnen genieten omdat de airconditioning op volle toeren stond te brullen.
We zaten in  Royal Cultural Center-conference hall, met onze headphones op te luisteren naar een synchroon vertaler, die waarschijnlijk vaker ehhhhm heeft gezegd dan woorden vertaald, maar boodschap was duidelijk! Eerst werden de recommendations van de jongeren doorgenomen.
Deze zullen uiteindelijk worden samengevoegd in een boek en officieel aangedragen worden.
Daarna kwam er een gast spreker; dr. Tala Abu Ghazaleh, de baas van een hele succesvolle organisatie. Hij vertelde over hoe hij vroeger zelf twee uur heen en twee uur terug liep van school naar huis, met als centrale boodschap dat waar je ook vandaan komt en uit welk sociaal niveau, je zelf je toekomst kunt bepalen door hard werk en doorzettingsvermogen. Een boodschap die we veel gehoord hebben dit congres.
Na deze ‘interactive’ meeting, vertrokken we weer naar het NCCA voor het afronden van de workshopresultaten.
De jongens hebben in de schilderworkshop hard  gewerkt aan een groot gezamenlijk doek, terwijl de meiden beneden in de dansstudio ook hard gewerkt hebben aan hun stuk voor in de eindpresentatie.
Nicky en ik hebben alleen een voorproefje gezien op de eerste dag en zijn dus ERG benieuwd wat ze gemaakt hebben!
Na dit harde werken verging iedereen van de honger, maar in het hotel was helaas nog geen eten tot 16:00….en we zijn wel doorzetters, maar dit gingen we echt niet volhouden.  Dus hebben we lekker geluncht in de stad.
Daarna zijn we met Ala’i op pad geweest. Aangezien gister zijn auto kapot was gegaan, kwam hij ons vandaag ophalen met een oude Mercedes, waar om de zoveel kilometer water in moest om de motor af te laten koelen. Dat was weer een experience. Maar dat is het verkeer hier sowieso!! Ik weet niet of het al eerder is genoemd, maar er wordt hier echt autogereden als maniacs…links/rechts inhalen, zelf extra rijbanen maken en erger..
Toen gingen we souvenirs kopen, VOOR JULLIE:D haha maar daar ga ik verder nog niks over verklappen.
We hebben ijs gegeten in het lekkerste ijssalon, koffie gedronken in het lekkerste restaurant en de lekkerste lemon-mintsmoothie geproeft.
Oftewel we zijn ONTZETTEND hard aan het werk. Echt afzien.
Anja, Daria, Ivan en Lorenso zijn allemaal goed bezig met vrienden maken hier, Ivan streeft ernaar om Arabisch te leren in 4 dagen en is al goed op weg.
Lorenso heeft vandaag gelukkig gewoon weer kip en brood gegeten.
Daria heeft haar koeienpak avontuur trots doorstaan en overleeft.
En Anja is vandaag na 20:00 gewoon weer doorgedraaid. (Ik weet niet of ze dat thuis ook doet, maar hier is ze niet meer te houden. Slappe lach ed.)
Morgen nacht gaan we met een dubbel gevoel weer naar huis, zoals altijd na een mooie reis. Hopelijk kunnen we jullie maandag allemaal begroeten op Schiphol.
Goetjes Marleen!