Alleen maar nette mensen (Boek 1)

Schrijver: Robert Vuijsje
Verschijningsdatum eerste druk: 6 maart 2008
Aantal bladzijden: 286
Uitgegeven bij: Nijgh & Van Ditmar te Amsterdam
Zo zwart als de nacht, grote borsten, gouden tanden en dikke billen. Daar is David naar op zoek in een vrouw.
David Samuels is een 21-jarige joodse jongen die vaak word aangezien als een Marokkaan door z’n zwarte haar. David heeft drie jaar geleden zijn gymnasiumopleiding voltooid in Amsterdam. Daar heeft hij ook Naomi leren kennen, een aardig meisje met wie hij al jaren verkering heeft. Zijn vrienden, Bas en Daan, volgen netjes een studie, David daarentegen houd zich andere doelen voor ogen. David is op zoek naar zichzelf, hoort hij bij de witte mannen of bij de allochtonen? In de jaren na de middelbare school ontstaat er een nieuwsgierigheid naar de zwarte vrouw en haar cultuur, David betreed, met z’n keppeltje en al, de Bijlmer. Daar maakt hij kennis met jonge alleenstaande zwarte moeders. Rowanda is haar naam, twee gouden tanden en twee gouden borsten. David wil een echte negerin en geen bounty (dat is een negerin van buiten maar een blanke van binnen) en Rowanda lijkt wel in aanmerking te komen. Aangemoedigd door de neef van Rowanda, Ryan, gaat David op zoek naar nog een zwarte vriendin. Hier komt Rowanda achter en maakt een einde aan de relatie. Ze wil immers geen liegman en David blijkt nu ook gelogen te hebben. Na meerdere pogingen met verschillende zwarte vrouwen heeft David nog niet gevonden wat hij wilt. Hij reist naar Memphis Tennessee in de hoop daar grote negerinnen te vinden die ook intelligent zijn. Tot zijn spijt zijn de zwarte vrouwen daar net zoals witte intellectuele vrouwen in Nederland. Hij reist terug naar Nederland om zich weer bij Naomi te voegen, helaas heeft Naomi een relatie met Daan. Dat is een dreun in zijn gezicht. Uiteindelijk raakt hij aan de praat met Naima ze is Marokkaans maar wel ontwikkeld, hij geeft het een kans.

Er is een proloog waarin David kennismaakt met de Queen van de Bijlmeer, Rowanda. Dit was nog wel fijn om te lezen.
Daarna vertelt hij in een dagboekaantekening wat hij vindt van de multiculturele samenleving. Dit vind ik persoonlijk een vervelende stijl om te lezen.
Vervolgens wordt de roman onderverdeeld in drie grote delen. Deze hebben respectievelijk de aanduiding van de maanden Februari, Maart en April. Deze delen worden onderverdeeld in veel kleine in hoog tempo vertelde hoofdstukken van ongeveer 3 à 4 bladzijden. Deze hoofdstukken hebben alle een titel, die vaak in de tekst van het hoofdstuk terugkeert. Ik vind dat een titel voor 3 à 4 bladzijden niet echt nodig is en dat je we kan begrijpen waar dat stuk over gaat i.p.v. steeds weer een titel erbij te hebben.
Deel Februari ( blz. 12-97) 25 hoofdstukken
Deel Maart (blz. 100-226) 36 hoofdstukken
Deel April (blz. 228 -286) 18 hoofdstukken
Vooral in deel Februari en Maart zijn er twee verhaaldraden waarvan de chronologie door elkaar loopt. Het heden is dan de maand waarin het verhaal wordt verteld, en het verleden is de periode waarin David en zijn schoolvriendinnetje Naomi zich van elkaar verwijderen. Deel April wordt wel chronologisch verteld. Ik vind chronologie erg belangrijk als ik lees, ik raak nogal snel in de war als er flashbacks zijn of zelfs delen in het verleden zich afspelen. Ik kan dan niet meer onderscheiden wat nou welke tijd is.
Het boek heeft me heel erg veel laten lachen, vooral toen David en een negerin kennis maakten. Het is heel lachwekkend omdat het zo’n typische negerin is. Er waren ook momenten dat ik me schaamde, omdat David dan zegt hoe discriminerend Nederland nou eigenlijk is.

Ik zou het boek aanraden om te lezen voor mensen die graag over cultuur lezen, maar ook houden van een beetje humor. Ik zou aanraden het boek niet te letterlijk en racistisch op te vatten, want dit was niet de bedoeling van de schrijver.