Pussy Album (Boek 8)

Eva is een 37- jarige lerares Nederlands op een middelbare school en depressief sinds haar jarenlange relatie stuk is gelopen. Ze probeert haar eenzaamheid weg te drukken door al vroeg op de dag te beginnen met drinken en zoveel mogelijk mannen op te pikken. Kieskeurig is Eva niet, want van beide activiteiten kan ze zich de volgende dag nauwelijks nog iets herinneren. Haar baan geeft haar nog enig houvast, maar wanneer ze deze ook verliest, glijdt ze steeds verder af.
Pussy album beschrijft zes maanden in het leven van Eva aan de hand van het alcoholpromillage in haar bloed. Hoe hoger het promillage, hoe verwarder en chaotischer haar leven er uit gaat zien. Niets lijkt haar nog te kunnen redden en het is maar de vraag of ze dat ook eigenlijk wel wil. Alles draait om hem, Hij aan wie ze mag pas denken op haar sterfbed. En met haar levenswijze lijkt dit snel dichterbij te komen.

Je leest dit boek om toch onder andere om geraakt te worden en iets te voelen bij het verhaal dat je leest. En dit hoeft niet altijd maar positief te zijn. Eva is meestal een vreselijk mens, ze lijkt erg oppervlakkig met haar verstopte flessen wodka en haar internetseks. Tegelijkertijd is ze ook intelligent, eigenwijs en baanbrekend. Soms roept ze bewondering op, maar vaak irritatie en walging. Belangrijk is dat Eva in staat is heel veel verschillende gevoelens op te roepen bij de lezer. Als hoofdpersoon is ze niet erg diep uitgewerkt, maar aangezien haar verhaal erg in het hier en nu is, past dat ook eigenlijk wel. Hetzelfde geldt voor de verhaallijn, er gebeurt constant hetzelfde. Eva staat op, begint met drinken, probeert haar werk te doen, pikt een man op en drinkt verder totdat ze de volgende dag wakker wordt en dan begint de hele riedel weer opnieuw. En elke ochtend vraagt ze zich weer af hoe het toch kan dat ze weer een dag heeft overleefd.
De schrijfstijl is best vreemd. Van grof en op het randje qua taalgebruik tot poëtisch en intiem, elk woord in dit boek is provocerend. De stijl houdt ook gelijke trede met de toestand van Eva, naarmate ze steeds meer wegzakt in haar dronkenschap worden de zinnen chaotisch en onvoltooid. Nog nooit eerder las ik een boek als dit, ik heb echt genoten van het verhaal.  Ik vond Pussy album geen geweldig boek, maar wel totaal anders dan wat ik ooit heb gelezen. Confronterend en uitdagend vanaf de cover, via de aanhef tot aan de laatste bladzijde. Het enige minpuntje is dat de seksscènes van dit boek interessanter waren dan de “normale” stukken. Het kwam over alsof de auteur hier het meeste tijd in heeft gestoken en de rest eromheen heeft geschreven. Daardoor vond ik het hele boek iets minder geweldig dan gedacht.

Ik geef dit boek een 6.5/10

De tolk van Java (Boek 7)

De hoofdpersoon Alan wil meer te weten komen over zijn vader Arto, die opgroeide in Nederlands-Indië en meevocht in de oorlog en de eerste politionele actie. Hij en zijn broers hebben te lijden gehad onder het schrikbewind dat Arto in hun jeugd voerde. Als Alan de biografie van Arto leest, wordt hem veel duidelijk. Arto, opgegroeid als bastaard van een Nederlandse vader en Chinese moeder, is in zijn jeugd mishandeld. Hij voelde zich nooit thuis in Nederlands-Indië en beschouwde Nederland als zijn vaderland. De wrede misdaden die hij tijdens de oorlog zag en zelf beging, hebben hem getekend voor het leven.

Een heel indrukwekkend boek over een periode die in de Nederlandse geschiedenis lang taboe is gebleven: de periode waarin Nederlanders in Nederlands-Indië oorlogsmisdaden hebben gepleegd. Dit is eigenlijk de eerste roman die ik over die beladen onderwerp heb gelezen.
Dat was een lange taak. Ik wil hiermee helemaal niet zeggen dat het verhaal niet spannend was. Integendeel, er wordt veel in beschreven, maar je kunt als auteur ook teveel informatie verstrekken. Vooral in het vierde deel “De tolk van Soerabaja” worden veel oorlogsmisdaden beschreven en dat gebeurt ook nog eens gedetailleerd. Daarin wordt bovendien een stijl gehanteerd die heel mooi de tijd van toen weergeeft en de gevoelens van de mensen er omheen.
Ik denk dan ook dat hoewel het boek zijn historische betekenis zal hebben het boek juist wel geschikt is voor middelbare scholieren. En wie het gaat lezen, zal een flinke portie doorzettingsvermogen nodig hebben om tot aan het einde te komen, maar zal worden beloond met een goede dosis kennis van de tijd toen en een hoop medeleven voor de nabestaanden.
Er zijn ook veel stukken die literair gezien qua stijl niet veel toevoegen en die het lezen ook wel eentonig maken. Ik moest me door een aantal passages heen worstelen. Het is een hele dikke roman waar je doorheen moet komen, maar het is wel echt een aanrader.

Ik geef dit boek een 8/10

 

Wil (Boek 6)

Het enige wat tegenvalt aan Wil van Jeroen Olyslaegers is de allerlaatste bladzijde. Nadat je een heel boek gelezen hebt over Wilfried Wils die zijn levensverhaal vertelt aan zijn achterkleinzoon wordt op bladzijde 333 alles in door elkaar gegooid.
Het hele boek wordt gereduceerd tot een spel van waarneming en verbeelding.
Misschien is die laatste bladzijde zo teleurstellend, omdat het Olyslaegers lukt om de stem van Wilfried Wils erg authentiek te laten klinken in de rest van het boek. Wils is stokoud en wordt alleen nog geholpen door zijn verzorgster Nicole. Voor de rest is hij overgelaten aan zijn herinneringen en lijkt hij nog één keer zijn kant van de geschiedenis te willen vertellen. Het is geen fraaie historie, omdat hij als agent een dubbelpositie heeft tijdens de Tweede Wereldoorlog in Antwerpen. Aan de ene kant helpt hij de joodse man Chaim Lizke onderduiken, er spelen alleen andere motieven mee. De vader van zijn vriendin en latere vrouw, een slager, heeft de onderduikplaats geregeld, al is het dan voornamelijk uit financieel gewin. De broer van zijn vriendin, Lode, zit bij het verzet en helpt ook de onderduiker in leven te houden. Om de boel een beetje moeilijker te maken heeft Lode een geheime liefde voor Wilfried.
Maar Wilfried hoort ook bij het systeem: als er joden opgepakt moeten worden, dan is hij één van de politieagenten die gewoon meewerkt. De scènes die Olyslaegers daarbij beschrijft zijn hard en meedogenloos. Van Wilfrieds eigen meningen hoor je niet zoveel. Alleen als hij dronken is, lijkt zijn ware aard naar boven te komen, maar dat is in een oorlog waar je op je woorden moet letten niet handig. Wilfried heeft ook ambities als dichter, maar zijn talent zal na de oorlog niet voldoende zijn om zich geheel aan de muze te wijden. De eerste stappen binnen de literatuur zet hij aan de hand van een collaborerende man die hem in contact brengt met dichters als Rimbaud. De letteren betekenen een bevrijding uit zijn eigen verleden.
De schrijfstijl is dan ook echt geweldig om te lezen. Jouw oude opa of oma is tegen je aan het praten in de taal die ze vroeger ook gebruikten.

Ik geef dit boek een 8.5/10

Rivieren (Boek 5)

Rivieren is een verhalenbundel met drie verhalen: Een hedendaags acteur maakt een kanotocht in de Ardennen om zijn mislukte kunstenaarsleven en zijn alcoholisme te overdenken, maar wordt meegesleurd naar een onverwacht einde.
In de levens van twee vlottervrienden in de late negentiende en begin twintigste eeuw waarin klassenverschillen en broodroof belangrijk zijn, staan de Main en de Rijn centraal.
Het land van twee Franse families, hugenoot en katholiek, wordt gescheiden door een beek die al eeuwen voor heftige rivaliteit zorgt.
Gebrek aan controle of grip op het leven staat centraal in alle drie de novellen.
Niet alleen de rivier, ook natuur in bredere zin en elementen als lucht en vuur spelen een rol in de bundel. Ook motieven als seksualiteit, dood en liefde komen in de verhalen voor. En door de situering van de laatste twee novellen rond de twee wereldoorlogen speelt antisemitisme in beide verhalen ook op de achtergrond mee.

Drie novellen in een boek is bij mij vragen om problemen. Ik kan niet goed genoeg in een verhaal komen en dan is het al voorbij en ben ik al bij het volgende verhaal. Dit had ik vooral in dit boek. Ik begon met de acteur, ik wist niet wat er aan de hand was met die man en de clue werd ook niet echt uitgelegd. En hopla ik was in het volgende verhaal aan het dwalen en mezelf nog steeds aan het afvragen wat er nou mis was met die man. Zo was dat met alle drie de verhalen voor mij.

De schrijfstijl van de verschillende verhalen verschilt een beetje en dat is heel prettig. Als je een boek leest en je vindt de schrijfstijl niet fijn dan is dat heel vervelend. Nu verandert het en kan je dus makkelijk schakelen tussen verhalen. De verhalen worden boeiend verteld en zijn best spannend, maar zoals eerder vernoemd vond ik ze niet echt af.
Het is voor mij echt de opbouw van het boek dat mij een vervelend gevoel geeft. De opbouw is redelijk rommelig. De verhalen hebben geen doorloop of overeenkomsten naast het onderwerp rivieren. Ze hadden net zo goed apart uitgegeven kunnen worden nadat er meer achtergrondinformatie en meer verhaallijn geschreven zou zijn.

Ik geef dit boek een: 4.5/10