Oeroog

Afbeeldingsresultaat voor oeroeg

 

Samenvatting:

Oeroeg en de hoofdpersoon worden rond het zelfde moment geboren op het thee plantage in Kebon Djati. Dit scheelt namelijk maar 2 weken. Het verhaal lees je vanuit de ik-persoon. Deze is het zoontje van een Nederlandse administrateur. Oeroeg is het zoontje van Dappoeh, die voor de vader van de hoofdpersoon werkt. Hij is heel arm in tegendeel tot de hoofdpersoon, die alles krijgt wat hij wil, omdat zijn ouders heel erg rijk zijn. Oeroeg en de hoofdpersoon zijn beste vrienden. Vanaf hun 6 e jaar gaan ze allebei naar een Nederlandse school. Wanneer de vader van de hoofdpersoon gaat reizen, worden Oeroeg en de ik-persoon ondergebracht in het pension van een hele aardige mevrouw die Lida heet. Lida is erg zorgzaam voor de twee jongetjes en helpt Oeroeg flink met zijn opleiding. Hierdoor kunnen de jongens samen een gevolg opleiding volgen in Batavia. Lida is zó gehecht aan de jongens geworden, dat ze met hun meeverhuist en dus een nieuw pension koopt in Batavia. Op deze manier kan ze nog goed in contact blijven met de jongens. Om erbij te horen begint Oeroeg zich steeds meer Europees gedragen. Later gaat Oeroeg onder begeleiding van Lida in Soera Baja een artsenopleiding volgen. Hij maakt hier een nieuwe vriend: Abdullah. De hoofdpersoon vind het niet zo leuk dat Oeroeg nu een nieuwe ‘’beste vriend’’ heeft gevonden, hij krijgt hierdoor weinig aandacht en wordt dus een beetje jaloers. Hij ontvangt haast geen brieven meer van Oeroeg. Dan krijgt hij bericht van zijn vader, dat hij naar Delft moet verhuizen om daar ingenieur te worden. Door deze reden besloot de hoofdpersoon om voor de laatste keer afscheid te nemen aan Oeroeg. Wanneer hij naar Batavia gaat om Oeroeg te bezoeken, merkt hij dat ze allebei compleet zijn veranderd en is hun vriendschap niet meer hetzelfde. Na een korte afscheid vertrekt hij weer. Dan gaat hij terug naar Kebon Djati. Hier wordt hem de doorgang geweigerd door een vrijheidsstrijder. De hoofdpersoon denkt dat deze strijder Oeroeg is, maar weet dit niet zeker. Wanneer de ik-persoon in ‘’serieuze problemen’’ komt, hoort hij de mensen die bij zijn groep waren, hem zoeken, en vlucht de vrijheidsstrijder.

 

Tijd en ruimte:

Het verhaal speelt zich af in Kebon Djati, Batavia (allebei in Indië) en Nederland.


Thema:

Het thema van het verhaal is vriendschap. Oeroeg en de ik-figuur waren hele goede vrienden toen ze jong waren. Maar hoe ouder ze werden en hoe meer ze uit elkaar groeiden, hoe minder ze contact met elkaar op zochten en hun vriendschap op een dood eind stootte.


Hoofd- en bij personen:

De ik-persoon: Johan, is een blanke jongen die in Indonesië is geboren. Voor hem is er geen verschil tussen oosterlingen en westerlingen. Pas na enige tijd komt hij erachter dat Oeroeg tot een ‘’ander ras’’ behoord. Johan is een luidruchtige jongen die snel schreeuwt.

Hij heeft weinig contact met zijn ouders, en houd ervan om te lezen.

Oeroeg is een donkere jongen, die net als Johan in Indonesië is geboren. Ten opzichte van Johan is Oeroeg een verlegen/rustige jongen die goed is in tekenen. Als klein kind probeert hij zich zoveel mogelijk te ‘verwesteren’, hiermee wil hij op zijn beste maatje Johan lijken. Wanneer Oeroeg in een internaat komt te zitten komt hij erachter wat voor verschil er zit in het oostelijke en westelijke wereld. Oeroeg probeert zo goed mogelijk zijn studie als arts af te maken.

 

Mijn mening:

In tegenstelling tot het vorige boek dat ik heb gelezen, vind ik dit boek een beetje saai.

Ik vond het een redelijk moeilijk boek en had regelmatig het probleem dat ik de tekst niet begreep. Gelukkig heb ik dit niet vaak genoeg gehad om de hoop op te geven.

Ik had een spannender verhaal verwacht, een die me meenam in het boek en er voor zorgde dat ik het in één keer uit wilde lezen.

 

Aanrader?

Ik vind dit boek geen aanrader voor mensen die een ‘pakkend’ verhaal zoeken.

Ik vind het meer iets voor iemand die in-ieder-geval een niveau heeft dat die de tekst fatsoenlijk kan ontcijferen zonder er te lang bij stil te blijven staan. Misschien dat het boek dan wel wat leuker is.

Hersenschimmen

Afbeeldingsresultaat voor hersenschimmen

 

1. Zakelijke gegevens
a) Auteur: J. Bernlef
b) Titel: Hersenschimmen, Em. Querido’s Uitgeverij BV, Amsterdam
c) Genre: Roman

2. Eerste reactie
a) Ik heb voor dit boek gekozen omdat het door veel anderen is aanbevolen. Ik had nog een boek nodig voor mijn lijst en dit leek me een goed boek.

b) Toen ik dit boek aan het lezen was, schoot mij steeds het woord “moeilijk” door mijn hoofd. Maar dan niet in de betekenis van “moeilijk” dat het moeilijk was om te lezen, want dat was het niet, maar ik dacht er voornamelijk aan hoe moeilijk het moet zijn voor mensen in de omgeving van de hoofdpersoon. Het einde van het boek vond ik wel redelijk ingewikkeld, omdat er geen volledige zinnen meer gevormd worden en je daaruit situaties moet kunnen opmaken. Ik vond het een indrukwekkend boek om te lezen, mede omdat ik in de familie of naaste omgeving geen ervaring heb met dementie. Door dit boek kan ik me er meer bij voorstellen. Wat dat betreft vond ik het een heel goed boek. Voor mensen waarvan bekenden dementeren zal dit helemaal een goed boek zijn denk ik, als het de werkelijkheid goed weergeeft. Ook vond ik dit boek heel triest, voornamelijk voor Vera, de echtgenote van de hoofdpersoon. Zij heeft het, heel begrijpelijk, moeilijk met haar man die dementeert.

3. Verdieping
a) De 71-jarige Maarten Klein is aan het woord. Het is een dementerende man die samen met zijn vrouw Vera in Amerika woont. Maarten is de hoofdpersoon hoewel Vera ook een hele belangrijke rol speelt in dit verhaal. Verder is Robert, de hond, er ook. Het is Maarten’s trouwe kameraad. Vlak voor het einde van het verhaal komt Phil Taylor er ook nog in, zij komt bij Maarten en Vera wonen, omdat Vera het niet meer aan kan in haar eentje. Gedurende het boek takelt Maarten steeds verder af. Het begint met dat Maarten een beetje vergeetachtig is en het gaat steeds verder. Soms denkt hij zelfs dat ze nog steeds in de 2e wereldoorlog zitten of dat mensen of dieren die al dood zijn, nog leven. Dit is vooral voor Vera heel erg moeilijk, omdat zij hem steeds moet vertellen dat bijvoorbeeld zijn vader al dood is, of dat de hond van een kennis niet meer leeft. Maarten lijkt dat dan voor het eerst te horen en moet daarom weer huilen. Het einde van het boek vind ik wel wat moeilijk te begrijpen. Zelf maak ik eruit op dat Maarten in een verpleegtehuis/ziekenhuis is. De dingen om hem heen begrijpt hij niet en op het einde ziet hij alleen nog maar wit, leegte. Het hele boek draait om het achteruit gaan van Maarten.

b) Het verhaal speelt zich af in Amerika in de jaren ’80. Maarten is de hoofdpersoon, die na de 2e wereld oorlog met zijn vrouw Vera vanuit Nederland naar Amerika is verhuisd. Het verhaal is in chronologische volgorde verteld, want het gaat helemaal om het achteruit gaan van Maarten. De laatste bladzijden staan er enkel een paar woorden, er worden geen gewone goeie zinnen gevormd. Hierdoor wordt Maarten’s verwarring goed weergegeven. Maarten is zelf aan het woord in het boek, het is in de ik-vorm geschreven. Je leest dus wat Maarten denkt omdat je uit dingen als “een jonge vrouw met steil blond haar zit nu tegenover mij aan tafel” moet kunnen opmaken dat Phil tegenover hem zit. Gedurende het boek gaat Maarten ook steeds meer tegen zichzelf praten, zoals: “Ga zitten” en “je moet piano spelen”. De vertelwijze is een heel erg belangrijk aspect in dit boek.

c) De hoofdgedachte van dit doek is “dementie en hoe die persoon daar zelf mee omgaat”. Want juist omdat dit boek in de ik-persoon geschreven is, lees je hoe en wat Maarten denkt. Als het boek vanuit Vera’s perspectief geschreven was, was het boek heel anders geweest en was het meer gegaan om “het omgaan met dementie door omstanders” denk ik. Op een paar bladzijden voor het eind komt het woord ‘hersenschimmen’ voor.
”Is het leven terug?… Maar waar is zoiets gebleven?”… Is er wel zoiets? … Of was gewoon alles een inbeelding van het hoofd?…Hersenschimmen?” Hersenschimmen ofwel ‘inbeelding van het hoofd’, dingen die Maarten ziet die er niet zijn of gedachten van Maarten.

d) Het werk is in 1984 gepubliceerd. Ik kende deze schrijver nog niet voor ik dit had gelezen. Het is geschreven in “de periode na 1980”. Eldorado zegt hierover: “Opvallend is dat sommige schrijvers van ingewikkelde, moeilijk toegankelijke literatuur in het midden van de jaren ’80 voor een nieuw ontwikkeling in het proza zorgden: van geslaagd proza waarin een subtiel spel gespeeld werd met verbeelding en werkelijkheid, tot het zeer realistische, makkelijk leesbare verhaal.” Ik vind dat dit erg duidelijk in dit boek naar voren komt.

4. Beoordeling
Door dit boek heb ik me heel goed kunnen inleven in het hoofdpersonage. Ik vond dit heel indrukwekkend. Maar ook doordat ik tot nu toe alleen maar heb gehoord over dementie en het nooit in de familie of iets dergelijks meegemaakt. Door dit boek kan ik me er veel meer bij voorstellen en ook hoe mensen in de omgeving er mee omgaan en hoe moeilijk dit moet zijn voor diegenen. Een passage die me erg aansprak was het volgende. Dit is al vrij ver bij het einde van het boek.
“Robert ligt niet op zijn vaste plek. Ik vraag een meisje dat hier rondloopt waar mijn hond is, Robert. “Hij is even met Vera mee naar Gloucester.” (…) “Weet u waar Robert is?” “Met uw vrouw mee naar Gloucester in de auto” (…) “Maar vertelt u mij eerst eens wie u bent.” “Phil Taylor” (…) “Heeft u de hond ergens gezien? Hij heet Robert.” “Hij is met uw vrouw mee.”
In dit kleine stukje vraagt Maarten 3 keer waar de hond is en herkent hij Phil, die dan al een poos bij hen in huis woont, niet. Dit is een duidelijk voorbeeld van wat Maarten denkt. Wat ik wat vervelender vond om te lezen, was het laatste stuk van het boek. Daar wordt het erg onduidelijk. Natuurlijk is dit de bedoeling, maar daardoor wordt het best wel ingewikkeld. Op zich is dit boek niet origineel, omdat er wel meer boeken zijn waarin je de belevenissen van 1 persoon meemaakt en dat het ook in de ik-persoon is geschreven. Maar ik vind het wel origineel dat je leest hoe iemand denkt die dementeert. Het is niet zo dat ik dit boek kan vergelijken met een ander boek of film. Ik merkte dat toen ik dit boek aan het lezen was en het even weglegde, ik een beetje anders ging denken. Dat was wel heel raar. Ik zal zeker blijven nadenken over dit boek, want ik vond het zeer goed en indrukwekkend. Het is voor mij niet herkenbaar, maar ik hoorde van een vriendin wiens oma dementeert, dat het wel heel herkenbaar is en dat vind ik wel heel goed als een schrijver dit kan bereiken. Het taalgebruik is op zich goed leesbaar, maar het moeilijke zit in de vertelwijze op het einde, waar dit vrij moeilijk wordt. Ik raad dit boek zeker aan anderen aan, speciaal aan mensen die ervaringen hebben hiermee.

De Passievrucht

Afbeeldingsresultaat voor passievrucht boek

 

De Passievrucht

Bedachte titels

 1. De Vergissing

Waarom deze titel?

Ellen werd niet zwanger, daar begon het boek mee. Samen(Ellen en Armin) ondergingen zij de vruchtbaarheidstest maar kwamen achter de schokkende conclusie dat Armin onvruchtbaar is. Hij lijdt aan het syndroom van Klinefelter. 13 Jaar geleden kreeg hij een kind (dacht hij) van zijn echtgenote Monika. Maar door die test weet Armin nu dat hij nooit een kind ter wereld heeft gebracht. Zijn kind is dus eigenlijk niet zijn biologische kind.  De jaren daarna heeft hij gedacht over het feit dat hij heeft geleefd in een leugen waar hij niets van wist. “Hij was geen vader”. Hij wilde al zijn vragen kwijt bij Monika maar zij was al jaren dood door een hersentumor. Hij begon een zoektocht naar “de dader” en kwam er achter dat zijn vader de biologische vader is van Bo. Dit betekende dus dat Bo en Armin samen broers waren.

Conclusie

Armin heeft ontdekt dat hij zich heeft vergist in mensen. Hij dacht dat hij de vader was van Bo maar zijn eigen vader bleek dat te zijn. Ook dacht hij dat zijn huidige vrouw Ellen de waarheid zou spreken maar zij heeft altijd geweten dat Bo een kind was van Armin’s vader en dat nooit verteld. . Hij heeft zich ook  vergist in de trouw van Monika.

 

2. Als doden konden praten

Waarom deze titel?

Armin zoekt naar de echte biologische vader van Bo maar heeft steeds zijn geluk niet mee. Al zijn vragen die nog beantwoord moeten worden racen door zijn hoofd heen. Wat als dit ? Wat als dat?  Als Monika levend was dan had hij alles kunnen weten maar door haar dood heeft Armin de grote omweg moeten maken om de biologische vader te vinden. De zoektocht leek hem soms te groot. Hij kwam maar niet tot  zijn conclusies. Ook zijn vader kon hem niks vertellen over het verleden omdat  hij plotseling gestorven is. Als de doden maar konden praten kon hij zijn vragen  beantwoord krijgen, maar dit bleef fictie.

Conclusie

Soms is men te wanhopig naar antwoorden op vragen, dat je zou willen praten met degene die de antwoorden heeft maar er niet meer is. Armin verkeerde in zo’n situatie en wilde  vooral met Monika praten over wie de echte vader zou zijn van Bo.

 

3. Vijand van de waarheid

Waarom deze titel?

De waarheid was het belangrijkste voor Armin ook al kon de waarheid niet altijd even plezant zijn . De waarheid was zo dichtbij , alleen zat het ergens verstopt in een doolhof. Hij wist  grotendeels waar het over ging namelijk dat hij niet de vader was  van Bo en dat Monika het met een andere man heeft gedaan.  Alleen de kleine details bleven zoek . Meestal zijn de kleinste details de grootste waarheden. Armin rende  de waarheid achterna maar kon het net niet grijpen. Hij leek in cirkels te blijven rennen toen hij plots de uitweg vond . Hij vond de waarheid en wist het te grijpen. Armins vader was de biologische vader van Bo. De waarheid was voor Armin een grote shock.

Conclusie

Nieuwsgierigheid is wat  Armin de juiste waarheid geeft. Door nieuwsgierigheid bleef hij zoeken en kwam hij uiteindelijk op bepaalde pijnlijke conclusies. Armin was nieuwsgierig naar de waarheid en die heeft hij na lang zoeken gevonden. Echter was dit veel te shockerend voor  Armin. Hij  heeft daardoor geleerd dat je niet te nieuwsgierig moet zijn om elke waarheid te achterhalen.

 

4. Hij is een vijand van de waarheid.

Wat vond je van het boek?

Ik vond het een zeer interessant en fascinerend boek. Het was daardoor voor mij makkelijk om weg te lezen. Heel apart vond ik het dat de schrijver echt zijn best heeft gedaan om mij te laten doorlezen omdat ik nieuwsgierig was naar het plot. Meestal lees ik niet zo snel een boek maar dit boek had ik binnen 4 dagen uitgelezen. Het begin vond ik wel wat aan de slappe kant. Ik vond het begin typisch Nederlands geschreven want het ging weer over sex en hoe ze het vonden. Te veel details.

Later in het boek werd  ik goed bij het boek betrokken want elk personage was zo ongelooflijk goed beschreven dat het leek dat je ernaast stond. Het einde was heel goed geschreven waardoor ik echt me inleefde hoe Armin zich zou voelen

Vond je het een moeilijk boek of juist makkelijk?

Ik vond het een makkelijk boek om te lezen. Het boek was namelijk makkelijk beschreven en er zaten niet te veel moeilijke woorden in. Soms was het wel lastig om de tijden goed te volgen. Er zaten namelijk heel veel flashbacks in het boek en het boek liep nooit op een chronologische volgorde.

Wat sprak je het meeste aan in het boek?

Het meeste wat me aansprak was het einde wanneer Armin erachter kwam dat zijn vader ook de biologische vader was van Bo. Dit kwam voor hem maar ook voor mij aan als een grote shock.

Sonny Boy

Afbeeldingsresultaat voor sonny boy book

Sonny boy

Annejet van der zijl

 

Keuzes

Er worden in Sonny boy genoeg keuzes gemaakt. Nu gaat de vraag uit van specifiek een keuze van de hoofdpersoon. Daar begint het probleem al, omdat dit boek niet echt één hoofdpersoon heeft. Het heeft er 3. Daarom bespreek ik van elke hoofdpersoon wat zijn belangrijkste keuze in dit boek is geweest. En of ik het met deze keuze eens ben

 

Rika van der Lans

een vrouw die zegt waarvoor ze staat, en helemaal nergens omheen draait. Ze doet alles voor haar kinderen, door deze eigenschap (ook wel moederliefde) heeft ze heel veel moeilijke keuzes moeten maken.

 

Het grootste conflict dat ze meemaakte was de relatie met haar ex-man. Ze trouwde in 1911 met Willem. Willem was protestants, en Rika was rooms-katholiek. In die tijd was het een taboe om met iemand te trouwen die niet uit dezelfde kerk als jou kwam. Maar, ze koos er toch voor om met Willem te trouwen. Ik vind deze keuze heel erg dapper. Vooral omdat ze het uit liefde deed. Ze koos voor zichzelf (wel samen met Willem) en niet voor haar familie. Ze wist dat deze keuze veel impact zou hebben op de relatie met haar familie. En het contact tussen Willem en zijn familie. Ze had ook een andere keuze. Gewoon niet met hem trouwen, en blijven wachten op iemand die – net zo leuk was – en katholiek. Ik zou hetzelfde gedaan hebben. Ik maak liever een keer een moeilijke keuze, met misschien wat gevolgen. Dan dat ik mijn hele leven ongelukkig ben met een andere man

 

Waldemar nots

Een Surinaamse oceaan zwemmer. Die de oceaan oversteekt om in Nederland het grote geld te vinden. Eenmaal in Nederland aangekomen vindt hij onderdak bij Rika van der Lans. En samen krijgen ze een kind: Waldy Nots (ook wel Sonny boy)

 

Waldemar werd in Suriname geboren uit het huwelijk van een blanke vrouw, en een zwarte man. In het Suriname van die tijd had je een hoge status als je een zo blank mogelijke huid had, en een zo Europees mogelijke levensstijl. Hij wist daarom van kleins af aan al dat hij ooit naar Nederland wou.

 

Toch is dit een hele ingrijpende keuze in je leven. Je laat alles achter: je familie, je geboorteland, je huis. En je begint een hele nieuwe stad in een heel nieuw land. Een land dat je beoordeeld op je uiterlijk. En je uitscheld voor buitenlander. Toch kiest hij ervoor om het te doen. Het leven in Nederland veel beter is: iedereen heeft er eten, er is veel meer geld te verdienen en je kunt er veel studies doen waarmee je later een veel betere baan krijgt dan in Suriname.

 

Ik snap deze keuze heel goed. In Suriname heb je een veel slechtere toekomst dan als je in Nederland geboren bent. Je word als veel armer kind geboren, de scholing is slechter en je hebt minder kans op een goede baan. Ik zou ook naar Nederland zijn gekomen. Precies om de redenen die ik hierboven heb genoemd

 

 

 

 

Waldy Nots (ook wel Sonny boy)

Is een kind van Waldemar en Rika. Wordt op school veel gepest door zijn huidskleur. In die tijd was het namelijk niet gebruikelijk dat er iemand met een donkere huidskleur in je dorp woonde. Verder wordt hij in de 2de wereldoorlog bij zijn ouders weggehaald. En is na de oorlog verscheurd van verdriet door het gemis van zijn ouders.

 

De keuze die ik het belangrijkst vind die Sonny boy gemaakt heeft. Is dat hij na de oorlog zijn verhaal met behulp van een schrijfster op papier heeft gezet. Als je aan de hele wereld je levensverhaal wil vertellen, wat al heel veel impact op jou heeft gehad. Vind ik een heel dapper besluit. Hij had het ook allemaal voor zich zelf kunnen houden, en dan hadden 100000 mensen dit verhaal niet meegekregen.

 

De reden dat ‘hij deze keuze heeft gemaakt is waarschijnlijk omdat hij iets wou hebben waarin zijn vader en moeder in voort zouden leven. Dat hij – ondanks dat ze dood waren – toch nog aan ze kon denken.

 

Ik denk niet dat ik deze keuze gemaakt zou hebben. Je geeft iedereen toch de kans om bijna alles over je te weten te komen. En niet iedereen hoeft alles te weten wat je hebt meegemaakt. Aan de andere kant snap ik wel weer waarom hij het heeft gedaan. Zodat hij iets zou hebben wat hem herinnert aan zijn ouders. Om die reden zou ik het wel gedaan hebben

Recensie: Fransi Stilte –

Afbeeldingsresultaat voor fansi's stilte

Ons hoofdfiguur in dit boek is de schrijfster Tessa Leuwsha, ze neemt ons mee in haar reis door suriname. Tijdens deze reis probeert ze de geschiedenis van haar grootmoeder te ontravelen terwijl ze deze zelf ervaart door dat ze voor haar relatie verhuist is. Tessa zorgt er voor dat je een fijn gevoel ervaart als of je mee bent op haar reis.

Fransi haar grootmoeder is geboren in Suriname uit de periode van de vroegere slavernij. Dit is veel terug te herkenen in haar gewoontes en normen en waarden. Haar oma heeft negen kinderen waar Tessa bij ieder op bezoek gaat om hun deel van het verhaal te horen. Bij elk stuk verhaal dat ze te horen krijgt beeld ze dit verhaal uit in de ik persoon van dat verhaal. Via deze methode is het gelijk veel persoonlijker.

Oma fansi is samen met vele surinaamse vrouwen naar nederland ge imigreert om hier een nieuwe bestaan op te bouwen. Uit de boeken geschreven over hun leven is er altijd een heimwee terug naar hun land van afkomst. Maar ook de verschillen met hun afkomst. Niet alleen qua geschiedenis maar ook qua cultuur. Oma fani’s weigert bijvoorbeeld om aardappels te eten.

Tessa gebruikt simpele korte zinnen zonder te veel lastige woorden. Hierdoor is het makkelijk om te lezen en daardoor een stuk fijner. Ook is het onderwerp een stuk interessanter voor een tiener van mijn leeftijd om dat ze reist in het heden en gelijk avonturen beleeft in de geschiedenis. Met een gebundeld boek maakt ze ons deel van haar familie

 

Recensie: Het hout – Jeroen Brouwers

Afbeeldingsresultaat voor het hout

Het hout is het meest recente boek van Jeroen Brouwers waar in hij het verhaal vertaalt van de 26-jarige broeder Bonuventura. We reizen met hem mee over 3 periodes heen waarmee we het geheimen van het klooster leren kennen. (howel deze geheimen van verweg aan te zien komen waren.) Bon afkorting voor Bonuventura wordt in het begin van het verhaal gedemotiveerd tot zaalwacht waar wij via zijn waarnemen langzaam kunnen achterhalen wat er met het kinderen op het klooster terrein gebeuren.

Jeroen Brouwer heeft in een combinatie van korte zinnen en hele moeilijke woorden uit het Christendom overgemaakt hoe slecht de situatie wel niet kon zijn in zo een klooster. Hoewel hij hievoor wel eens makkelijkere zinnen voor kon gebruiken. Daarnaast geven de religieuze termen wel een sfeer in het verhaal lijn. De vraag is of dit te goede komt.

in het eerste deel volgen we het verhaal van onze hoofdpersoon broeder Bonuventura. Hij is docent in duits in het internaat maar door zijn discussies met het schoolhoofd Mansuetus wordt hij steeds meer gedemotiveert tot uiteindelijk zaalwacht waar hij. hij probeert erg achter te komen wat er gaande is met Mark die uit de slaapzaal verdwijnt maar wordt door Mansuetus hierop gewezen niet veder op door te gaan

in deel twee volgen we het geheimen liefdes leven van Eldert Harman. Hij verlaat het klooster voor een korte periode om naar de tandarts te gaan maar komt tussen door in aanraking met Patricia Delahaye waar mee hij de waarheid deelt over de misbruik van het klooster. Na het vertellen van elkaars verhaal verleid Patricia hem om het klooster uit te vluchten dat hij doet waarna ze seks hebben. Het vervolg van dit deel is het rond reizen van Eldert Harman tussen verschillende internaten voor zijn straf terwijl hij via boek uitwisselingen stiekem contact heeft met Patricia.

In het laatste deel volgen we hoe Bon er achter komt wat de waarheid is van de huidige situatie. Na meerdere onderzoeken hierna wordt er jammer genoeg nog geen conclusie genomen. Bon gaat wel ook net als Harman paar keer naar de tandarts als reden terwijl hij eigenlijk naar de weduwen gaat om te leren over seks.

 

 

 

 

Recensie: Malva – Hagar Peeters

Afbeeldingsresultaat voor malva boek

Waarde Neruda, als jij daadwerkelijk meent dat alle mensen gelijkwaardig zijn en dat je zwakken en de stemlozen een stem moet geven, hoe komt het dan dat jij jouw eigen dochter hebt verbannen en verzwegen? 

(…) 

Beste Sokrates, uiteraard is dat mijn taak geweest, zo goed als het de jouwe was om voor jouw kinderen te zorgen. Drie had je er (…). Toch heb jij de gifbeker verkozen boven de zorg voor hen, terwijl je door je vrienden nog zoveel uitwegen werden geboden om aan het vonnis van de rechter te ontkomen.

Malva is een klein meisje. Ze was de enigste dochter van de beroemde dichter Pablo Neruda. Ze werd geboren met een waterhoofd en was daardoor in het zicht van haar vader een mislukkeling. Hij schreef nooit over haar in geen elke van zijn gepubliceerd werk. In brieven die nooit hiervoor bedoelt waren praten hij altijd slecht over haar en noemde hij haar een puntkomma in plaats van een witregel (dit is ook de reden waarom regels in het boek gescheiden worden door een punt komma). Maar op 8-jarige leeftijd was ze al overleden. Dit boek vertelt het verhaal over Pablo van uit malva perspectief in de hemel. Vanaf hier reist ze af naar de aarde waar ze haar net overleden vader naar de hemel leidt. In de hemel gaat ze ook nog met vele in gesprek tot ze zelfs het motief van het boek bespreekt met Socrates. Is het acceptabel dat een je eigen kind verwaarloost voor het hogere doel van je carrière.

 

Hagar Peeters, de schrijfster van dit verhaal heeft dit onderwerp gekozen omdat zij een gelijke jeugd met Malva deelt.  Haar vader was een journalist en was weinig thuis toen zij een klein kind was. Hij was bezig in chili te rapporteren over de politieke situatie en bezocht zelfs Pablo’s begrafenis. Maar thuis verbergt hij het bestaan van zijn dochter voor meer dan 11 jaar voor zijn familieleden, kennissen en vrienden.

Het boek gebruikt geen komma’s maar punt komma dat heel verwarrend kan overkomen. Daarnaast gebruikt Hagar Peeters in het begin hele lange zinnen waardoor je snel de weg kwijt bent. Om dit op te lossen moet je het nog een keer lezen was niet erg gewild is. Gelukkig wordt dit minder hoe veder je in het boek komt. Daarnaast gebruikt ze mooie woord keuzen en debatteert ze daarmee over een heel belangrijk onderwerp. kort om een heel mooi boek dus.

 

 

 

 

Recensie: Jij zegt het – Connie Palmen

Afbeeldingsresultaat voor jij zegt het connie palmen

You were the jailer of your murderer –

Which imprisoned you.

And since I was your nurse and your protector

Your sentence was mine too.

Ted Hughes, The Blackbird – Birthday Letters


Jij zegt het is het nieuwste boek van connie palmen. Het boek gaat over de relatie tussen Ted Hughes en Sylvia Plath. Hun in het begin prachtige relatie eindigde in een ramp wanneer Sylvia succesvol zelfmoord pleegt op 11 februari 1963. De verklaring van het publiek voor eze gebeurtenis is de slechte houding van Ted. Hij zou haar over de jaren heen mishandelt  hebben door een affaire te verbergen tot het punt dat ze het niet meer aankon en er een einde  probeerde te maken. Hoewel ze dit al vaker heeft gepobeert is het haar uiteindelijk gelukt. Met jij zegt het probeert ze de eer van Ted Hughes te restaureren en hem daarmee in goed licht te zetten.

het boek begint met sylvia die zwaar depressief is maar na het ontmoeten van Ted toch weer doel ziet in het leven. ze krijgen een relatie vol passie dat opgevolgt wordt met 3 kinderen waarvan de tweede een miskraam is. Ondertussen wordt Ted Hughes beroemd als schrijver terwijl gelijkertijd sylvia constant afgewezen wordt bij inzendingen van haar gedichten. Jaloezie bouwt op tot het punt dat ze ervoor kiest om haar leven te beëindigen. Ted wordt hierna alleen maar uitgescholden dat hij hiervoor gezorgt heeft door een affaire te houden met Assia Wevill waarna die ook ervoor kiest om zelf moord te plegen samen met hun dochter van 4 jaar.

inkort wordt in het boek beschreven hoe Ted Hughes smoorverliefd raakt voor Sylvia maar daarna alleen maar 10 jaar moet toekijken hoe zij langzaam aftakelt en haar zelf kappot maakt.hij leidt 30 jaar onder hypocriete meningen van het publiek en verzinselen tot zelfs zijn tweede vrouw zelfmoord pleegd samen met zijn eigen dochtor.

Als tiener van 17 waren de hele gebeurtenisen van Ted Hughes en Sylvia Plath onbekend voor dat het verhaal in een vreemde richting stuurde maar gelijk ook niks verklapt. Jammer genoeg was aan haar gedrag al wel af te leiden hoe het boek zou eindigen. Ik heb tot nu toe geen enkele mening gelezen over de twee en ga dan ook neutraal het boek in.

Connie Palmen heeft het boek geschreven met vele langen zinnen gevuld met zo veel mogelijk bijvoeglijke naamwoorden als ze er in kon propen waarmee ze probeert de omgeving zo poetisch mogelijk te beschrijven. hoewel ik moet toegeven dat haar dat aardig gelukt is. tijdens het lezen van het verhaal overschaduwde de “wauw” factor van de schrijfstijl mij meer dan de “deze zin had korter gekunt” neiging die ik van nature heb van mijn huidige situatie als tiener.

Kort om gebruikt Connie Palmen een mooie schrijfstijl om Ted Hughes de stem te geven die hij nodig heeft om zijn onschuld te bewijzen. Na het lezen van het boek ben je weer een stuk rijker aan kennis en culturerele opvoeding dan vooraf.

Orgelman

Het is verbazingwekkend dat de schrijver een heel verhaal heeft kunnen opzetten op basis van een paar brieven en schilderijen. Er is een mooie afwisseling van feiten en de intonatie van de brieven van de schrijver zelf. Het verhaal zelf is op een mooie manier geschreven, dit zorgt ervoor dat je wel verder wilt lezen. Het boek schiet de hele tijd van tijdstuk naar tijdstuk, het probeert wel een lijn te volgen en dit lukt redelijk, maar soms is het wel verwarrend als het eerst over een dertiger gaat en dan opeens over een twintiger. Dit komt waarschijnlijk omdat het boek opgesteld is uit losse brieven. De schrijver geeft heel veel onnodige informatie naast die het boek moet vertellen, hij verwijst naar veel andere boeken bijvoorbeeld. Het is handig dat er een aantal plaatjes van Nussbaum zijn schilderijen in het boek staan, dit zorgt ervoor dat je ook kan zien waar de schrijver over vertelt. Het boek lijkt door de vele schilderijen soms meer op een catalogus dan op een boek.

Vervoering

De debuutroman van Shantie Singh ‘Vervoering”. Met dit boek wil de schrijver ons een verhaal over een immigrantenfamilie vertellen. Deze wordt verdeelt over 4 generaties die elk in een onchronologische volgorde worden voor gedragen. Daardoor werd het verhaal wat ingewikkeld. Ondanks de chaotische delen wil je toch het verder lezen.

Shantie heeft haar eigen schrijfstijl waardoor je het gevoel krijgt alsof je de hele familie echt leert kennen. Niet alleen mooi schrijfstijl van de schrijver zorgde voor de drang naar lezen. De auteur heeft een beetje spanning aan zijn verhaal ‘toegevoegd’. Omdat het boek over immigrantenfamilie gaat, gaat het ook tegelijkertijd over andere culturen. Alle deze elementen zorgen dat je verder verder en verder wil lezen. Jammer dat de vertaling helemaal achterin stonden, waardoor je de hele tijd moest gaan uitzoeken wat de betekenis van een woord was. Voetnoten waren handiger geweest.