Max Havelaar

Afbeeldingsresultaat voor max havelaar

Max Havelaar, of de koffieveilingen der Nederlandse Handel-Maatschappij
Geschreven door Multatuli rond 1860

Wat gebeurt er in het boek:
Batavus Droogstoppel is koffiemakelaar. Hij is van plan om een boek te gaan schrijven over de koffiehandel als hij op een dag een oude schoolvriend ontmoet, Max Havelaar. Droogstoppel noemt Havelaar Sjaalman omdat hij nogal armoedig gekleed was en een sjaal droeg. Sjaalman vraagt hem of hij een pak manuscripten wil verwerken en uitgeven. Droogstoppel wil dit eigenlijk niet doen tot hij ontdekt dat ertussen de manuscripten ook stukken zitten die over de koffiehandel gaan. Hij laat deze stukken door een werknemer, de Duitser Ernest Stern, uitwerken. Deze maakt echter een verhaal over de ervaringen van Havelaar in Lebak in plaats van een studie over de koffiehandel.
Stern schrijft dat Havelaar ontdekt dat de regent zijn volk uitbuit door ze meer onbetaalde arbeid te laten verrichten dan is toegestaan. Hij is hier achter gekomen door gegevens uit het archief van zijn voorganger. De resident is op de hoogt van deze gegevens.
Droogstoppel onderbreekt Stern om ‘iets van meer solide aard’ toe te voegen. Hij geeft zijn commentaar op het verhaal over Lebak. Om meer inhoud te geven aan het boek, beschrijft hij een preek van dominee Wawelaar. Hij roept Stern bij zich als hij hem betrapt op het gebruik van poëzie en analyseert voor hem het gedicht dat hij opzei.
Stern schrijft weer verder en verteld over de belevenissen van Havelaar op Sumatra. Ook het verhaal van Saïdjah en Adinda wordt verteld. Hiermee wil worden de leefomstandigheden in Lebak omschreven.
Havelaar klaagt de regent aan bij de resident, Slijmering. Deze wordt echter omgekocht door de regent en hij vraagt aan Havelaar de klacht in te trekken. Havelaar weigert dat en wordt overgeplaatst. Als gevolg hiervan neemt hij zijn ontslag. Hij wacht op een reactie van de gouverneur-generaal, die krijgt hij niet.
Multatuli neemt nu zelf de pen op en en stuurt Stern en Droogstoppel weg. Hij legt uit wat het doel was van zijn boek, namelijk ‘in de eerste plaats het aanzien geven aan iets dat als heilige poesaka (erfstuk) zal kunnen bewaard worden voor Max en zijn zusje, als hun ouders zullen zijn omgekomen van ellende’ en ‘in de tweede plaats: ik wil gelezen worden’.

Op mij heeft het boek niet zo’n indruk gemaakt. Het verhaal is eigenlijk een vertelling door drie personen namelijk Droogstoppel, Stern en later Multatuli. Dat vind ik wel heel bijzonder in het boek. Het is een verhaal in een verhaal.
Omdat er dus als het ware meerdere schrijvers zijn, zijn er ook verschillend schrijfstijlen. Tijdens het lezen van de eerste vijf hoofdstukken, waar Droogstoppel aan het woord is, dacht ik: ‘waar maakt iedereen zich nou zo druk om, dit is toch goed te lezen.’ Toen het stuk van Stern begon, wist ik het. De schrijfstijl van Stern is heel anders dan die van Droogstoppel en ook veel moeilijker te begrijpen. Vaak moest ik een zin overlezen omdat ik hem niet begreep. Het verhaal is niet spannend. Het geeft me wel een fijn gevoel dat ik het boek gelezen heb. Ik hoor er zo vaak over op allerlei plaatsen en nu kan ik meepraten en meedenken.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>