Weerwater

Afbeeldingsresultaat voor weerwater renate dorrestein

Weerwater door Renate Dorestein.

Op uitnodiging van het stadsbestuur komt Renate Dorrestein naar Almere. Vlak na haar aankomst vergaat de wereld, op Almere na. De stad verandert in een oorlogsgebied, met plunderingen, berovingen, verkrachtingen. Langzaam komt er een nieuw evenwicht tot stand; maar er zijn vrijwel alleen vrouwen overgebleven! De paar mannen die de ramp hebben overleefd, zijn bijna allemaal ontsnapte gevangenen.  Hoe kan een stad overleven als de chaos regeert, het recht van de sterkste overwint?

In dit boek gebruikt Dorrestein een duidelijk en heldere schrijfstijl die goed te volgen is zonder moeilijke worden. Dialogen gaan nooit te lang door waardoor je aandacht verliest. Ze vertelt het verhaal met humor en een tint ironie dat het juist zo leuk maakt. Hoewel het verhaal aardig wat drama bevat (Dat hoort nou eenmaal bij een dystopie) is er weinig melodramatiek dat het in mijn opinie gemakkelijker maakt. Het leukste van dit boek vind ik de combinatie van sciencefiction met fantasie. Een stad afgesloten van de buitenwereld door een moordlustige mist waar in een groep bestaand uit oude directeurs en PVV leden proberen een nieuwe regie in te leiden.

Max Havelaar

Afbeeldingsresultaat voor max havelaar

Max Havelaar, of de koffieveilingen der Nederlandse Handel-Maatschappij
Geschreven door Multatuli rond 1860

Wat gebeurt er in het boek:
Batavus Droogstoppel is koffiemakelaar. Hij is van plan om een boek te gaan schrijven over de koffiehandel als hij op een dag een oude schoolvriend ontmoet, Max Havelaar. Droogstoppel noemt Havelaar Sjaalman omdat hij nogal armoedig gekleed was en een sjaal droeg. Sjaalman vraagt hem of hij een pak manuscripten wil verwerken en uitgeven. Droogstoppel wil dit eigenlijk niet doen tot hij ontdekt dat ertussen de manuscripten ook stukken zitten die over de koffiehandel gaan. Hij laat deze stukken door een werknemer, de Duitser Ernest Stern, uitwerken. Deze maakt echter een verhaal over de ervaringen van Havelaar in Lebak in plaats van een studie over de koffiehandel.
Stern schrijft dat Havelaar ontdekt dat de regent zijn volk uitbuit door ze meer onbetaalde arbeid te laten verrichten dan is toegestaan. Hij is hier achter gekomen door gegevens uit het archief van zijn voorganger. De resident is op de hoogt van deze gegevens.
Droogstoppel onderbreekt Stern om ‘iets van meer solide aard’ toe te voegen. Hij geeft zijn commentaar op het verhaal over Lebak. Om meer inhoud te geven aan het boek, beschrijft hij een preek van dominee Wawelaar. Hij roept Stern bij zich als hij hem betrapt op het gebruik van poëzie en analyseert voor hem het gedicht dat hij opzei.
Stern schrijft weer verder en verteld over de belevenissen van Havelaar op Sumatra. Ook het verhaal van Saïdjah en Adinda wordt verteld. Hiermee wil worden de leefomstandigheden in Lebak omschreven.
Havelaar klaagt de regent aan bij de resident, Slijmering. Deze wordt echter omgekocht door de regent en hij vraagt aan Havelaar de klacht in te trekken. Havelaar weigert dat en wordt overgeplaatst. Als gevolg hiervan neemt hij zijn ontslag. Hij wacht op een reactie van de gouverneur-generaal, die krijgt hij niet.
Multatuli neemt nu zelf de pen op en en stuurt Stern en Droogstoppel weg. Hij legt uit wat het doel was van zijn boek, namelijk ‘in de eerste plaats het aanzien geven aan iets dat als heilige poesaka (erfstuk) zal kunnen bewaard worden voor Max en zijn zusje, als hun ouders zullen zijn omgekomen van ellende’ en ‘in de tweede plaats: ik wil gelezen worden’.

Op mij heeft het boek niet zo’n indruk gemaakt. Het verhaal is eigenlijk een vertelling door drie personen namelijk Droogstoppel, Stern en later Multatuli. Dat vind ik wel heel bijzonder in het boek. Het is een verhaal in een verhaal.
Omdat er dus als het ware meerdere schrijvers zijn, zijn er ook verschillend schrijfstijlen. Tijdens het lezen van de eerste vijf hoofdstukken, waar Droogstoppel aan het woord is, dacht ik: ‘waar maakt iedereen zich nou zo druk om, dit is toch goed te lezen.’ Toen het stuk van Stern begon, wist ik het. De schrijfstijl van Stern is heel anders dan die van Droogstoppel en ook veel moeilijker te begrijpen. Vaak moest ik een zin overlezen omdat ik hem niet begreep. Het verhaal is niet spannend. Het geeft me wel een fijn gevoel dat ik het boek gelezen heb. Ik hoor er zo vaak over op allerlei plaatsen en nu kan ik meepraten en meedenken.

De Fabriekskinderen

De Fabriekskinderen

Afbeeldingsresultaat voor fabrieks kinderen

Geschreven door : J.J. Cremer

De familie Zwarte, 3 kinderen die moeten werken in een fabriek (weven van wol). Saartje is ziek. Sander valt op weg naar de fabriek in slaap, wordt door een student gevonden en meegenomen. Hij blijft daar en krijgt een goed leven. Saartje overlijdt in de nacht.
Dit verhaal wordt verteld, alsof je door iemand rondgeleid wordt en een gids verslag doet.
Hierna volgt een betoog over hoe slecht de fabriekskinderen behandelt worden en dat mensen zeggen dat ze er niks aan kunnen doen omdat er concurrentie is. Maar de schrijver vindt dat er actie ondernomen moet worden. De schrijver vraagt om een kinderwet net als in Engeland. Hij vraagt dit aan de regering. Hij praat telkens over vermoorde fabriekskinderen, omdat niemand ze helpt.

De kracht van dit boek ligt hem vooral in de realiteit die op zeer kunstige wijze word beschreven. Het is meteen vanaf het begin duidelijk dat het verhaal dat Cremer verteld geen uitzondering is, afgezien van het feit dat Sander word ‘gered’ uit de fabriek. Zelfs al is dit deel van het boek dan wel een uitzondering, het is zeker niet gefantaseerd. Waardoor het boek uiterst realistisch blijft in al zijn gruwelijkheid. Het boek geeft de werkelijkheid, die toen der tijd vaak werd ontweken, op een uiterst effectieve manier weer.

Het enige minpuntje aan dit boek is echter wel dat het een ouderwets boek is, waardoor de schrijfstijl zwaar verouderd is. En alhoewel ik, ondanks dit minpunt, het boek goed kon lezen en zeker helemaal ‘in’ het boek werd getrokken, maakte het taalgebruik het soms wel lastiger. Met zinnen als: ‘Slechts bij wijlen bevangt haar een ligte sluimering, en ‘t schijnt u toe als droomde zij van heur alouden roem – even als de teedere loot van den grijzen vorst der Alpen, die zoetjes dommelt aan haren boezem, en murmelt en fluistert van de grootheid zijner afkomst.’  word het van tijd tot tijd toch wel erg lastig om niet het boek weg te leggen en een makkelijker alternatief te vinden in de boekenkast. Echter zijn in dit boek de meeste zinnen toch wel goed te begrijpen, en alhoewel het even doorzetten is, is dit boek het zeker waard door de lastige zinnen heen te prikken.

van den vos reynearde

Afbeeldingsresultaat voor van den vos reynaerde

van den vos reynearde is geschreven door een onbekende vlaamse auteur rond 1260

Het verhaal gaat als volgt:

Reinaert de vos staat bekend om zijn sluwe en vooral gemene streken. Als koning Nobel de hofdag heeft aangekondigd besluiten verschillen dieren te klagen over Reinaert. Grimbeert de das, familie van Reinaert, heeft net bijna alle negatieve aanklachten verzacht als Cantecleer de haan met zijn dode dochter aankomt.
Reinaert heeft haar kop eraf gebeten. Op dat moment wordt besloten tot een rechtvaardige berechting van Reinaert. Koning Nobel besluit, na overleg, Bruun de Beer naar Reinaert te sturen om hem te dagvaardigen. Reinaert speelt in op Bruuns vraatzucht en bruun begaat een fout die hij zichzelf niet gauw zal vergeven. Hij komt echter wel levend bij koning Nobel terug.
Vervolgens laat de koning Tibeert gaan om Reinaert te dagvaardigen. Ook hier is Reinaert hem te snel af. Hij weet een strop op een plaats waar zogenaamd veel muizen zitten, die Tibeert zo lekker vind. Reinaert laat zo Tibeert in de val lopen.
De volgende die zal gaan, Grimbeert, heeft zichzelf opgeofferd. Hij slaagt erin om Reinaert bij de koning te brengen. het komt er uiteindelijk op neer dat Reinaert schuldig is bevonden, maar hij weet sympathie van de koning te winnen door te beweren dat hij een schat die zijn vader gevonden had heeft kunnen vrijstellen van de hebzucht van een vijftal dieren uit het bos. Reinaert zegt dat hij niks aan die schat heeft als hij opgehangen zal worden, maar als hij op vrije voeten mag gaan zal hij de schat wijzen. Dit wordt toegestaan, maar op voorwaarde dat hij het rijk van koning Nobel verlaat. Cuwaert en Belijn brengen hem dan naar zijn vrouw om afscheid te nemen. Hij eet Cuwaert dan op en laat Belijn met Cuwaerts hoofd een tas. Uiteindelijk krijgt Belijn overal de schuld van.

In dit boek is sprake van de oorspronkelijke tekst, in het Middelnederlands, en van de vertaling uit de context, in hedendaags Nederlands. Zonder de vertaling zou het erg moeilijk te begrijpen zijn. Het Middelnederlands was erg moeilijk door de vreemde woorden en de grammatica. De vertaling uit de context was juist erg makkelijk. Wel waren er soms rare zinnen, doordat men probeerde de volgorde van de Middelnederlandse zin intact te houden. Mij is opgevallen dat het oorspronkelijke verhaal in dichtvorm is geschreven.

Dan kom je tot de conclusie: wordt jij aan gesproken door gedichten. Vindt jij de strijd om moraal leuk om te volgen. Zo niet begin dan niet aan dit boek. Sla het over en ga een ander boek lezen. Want zoals altijd schrijven nederlandse weer lekker negatieve boeken.