De donkere kamer van Damokles – W. F. Hermans

De donkere kamer van Damokles: een klassieker met een duidelijke en ijzersterke verhaallijn.

“De donkere kamer van damokles” werd geschreven door Willem Frederik Hermans en werd uitgegeven op 30 November 2012. Dit boek heeft 318 pagina’s en de uitgever is G.A. van Oorschot (te Amsterdam)

Stel, je bent een jonge man met een toekomst als verkoper in een sigarenwinkel. Je bent getrouwd met een spuuglelijke vrouw voor de rest van je leven. Verandering is te voelen als de chaos losbreekt door de Duitse aanval. Wat doe je dan, als je de kans ziet om een ware held te worden? Dat klinkt misschien makkelijk, maar dat is het niet. Een verzetsheld zijn blijkt lastiger dan gedacht. En als je die held eenmaal bent, wordt je verteld dat er geen helden nodig zijn. Hoe ga je daar dan mee om?

Als Osewoudts gestoorde moeder zijn vader op jonge leeftijd vermoordt, begint het verhaal. Henri wordt opgevoed door zijn oom in Amsterdam. Hij leeft in een isolement en gaat alleen maar om met zijn lelijke oudere nicht Ria. Als Henri 18 is trouwt hij met Ria, en neemt hij zijn vaders sigarenwinkel over. Henri wordt afgewezen voor de militaire dienst, maar hij is wel bij de Burgerwacht. Luitenant Dorbeck lijkt enorm op Henri, waar Osewoudt later in het verhaal veel last van gaat krijgen. Dorbeck geeft hem meerder opdrachten om filmrolletjes voor hem te laten ontwikkelen. Henri komt terecht in een wereld waar hij de held is. Hij ontmoet nieuwe mensen en beseft al snel hoe erg hij veranderd is.

Het eerste wat mij interesseerde was toch echt de titel. De titel is mysterieus en daardoor werd ik nieuwsgierig naar het boek zelf. De titel is afgeleid van de uitdrukking ‘het zwaard van Damocles’, wat inhoudt: voortdurende dreiging. In dit boek niet van het zwaard maar van de donkere kamer, dus de mislukte foto die de onschuld had kunnen bewijzen van Osewoudt.

In het boek heerst over het algemeen een kille en afstandelijke sfeer. Dit voel je gelijk als je het leest, een voorbeeld is al dat de personages zelden bij hun voornaam genoemd worden.

Het leuke van het boek is dat ondanks deze sfeer er ontzettend veel grijstinten te vinden zijn. Aan het begin wordt er door de schrijver zo geschreven dat je niet echt enthousiast van Osewoudt wordt maar uiteindelijk krijg je toch medelijden met hem, dit is heel leuk voor de lezer om te ervaren.

“De donkere kamer van Damokles” is geen gezellig boek, om het zo maar te zeggen. Het thema is verweven in een toch vlot lezend verhaal, vooral aan het begin. Naarmate het verhaal vordert gaat het lezen naar mijn mening iets minder vlot.
Als je geïnteresseerd bent in dit thema, is het zeker een aanrader, voor jong en oud.

 

Boeken die ik nog wil lezen.

Ik heb een lijstje gemaakt met de boeken die ik misschien wil gaan lezen:

  • Het gouden ei – Tim krabbé
  • Het bloed in onze aderen – Miquel Bulnes
  • Kartonnen dozen – Tom Lanoye
  • Franklin – Tomas Lieske
  • Van den vos Reynaerde – auteur onbekend

Deze boeken zijn, met uitzondering van “van den vos Reynaerde”, allemaal niveau 4. Van den vos Reynaerde is niveau 3.