Even van te voren. Ik had het script vergeleken met die van anderen. Wow. Oops. Beetje te lang? My bad.
Mijn brief, Mijn mentor
Jonathan Arends – D4H2
Het is het begin van een nieuw schooljaar. De eerste klas. Dag één is dan ook een kennismaking’s klas. Mentor van deze klas is George Symmons.
George: Zo, dit is dus mij klas? Fijn dat jullie je allemaal al hebben voorgesteld. Zometeen gaan we…
Simone komt laat de klas binnen.
George: Nou nou, welkom jongedame. Fijn dat je toch kennis wilt maken met de klas. Neem plaats.
Simone: Ehh.. Dank u wel.
George: Nu je toch je plekje gevonden hebt, vertel dan meteen wie je bent, wil je?
Simone: Ehh hallo. Ik ben Simone Symmons. Ik be…
Ze wordt onderbroken door George
George: Dat is grappig. Dat is ook mijn achternaam.
Simone weet niet wat ze moet zeggen.
Simone: Ehh.. Oké. Nja, ik ben 12 jaar. Ik kom van het Palet.
George: Het is niet te geloven, maar dat komt echt ongelovelijk veel overeen met mijn eigen dochter.
Simone: Haha.. ha…
George: Jullie hebben pauze nu. Zomenteen hebben we nog één “kennismakings” oefening. Hierna zijn julie uit.
De klas loopt als een groep de deur uit.
George: Je kan ook gewoon de waarheid vertellen, Simone.
Simone: Ik had niet verwacht dat je zou meewerken. Toch bedankt.
George: Kijk maar of je dat een jaar lang vol houd.
De pauze is voorbij en de klas komt terug naar binnen om hun laatste oefening uit te voeren.
George: Is dit iedereen? Hmm. Welkom terug. We gaan nu de laatste even snel een oefening doen zodat jullie daarna naar huis kunnen. Ik zal het even snel uitleggen. Jullie gaan een plategrond van de school maken, inclusief legenda en alles wat je vind dat erin hoort.
De klas begint een beetje bezorgd te bekijken.
Jay-Jay: Alleen?
George: Alsof ik je de wildernis in gooi. Nee, jullie werken in tweetallen.
De klas kijkt wat opgelucht
George: Als Jay-Jay nu even z’n linker hand in de lucht wilt steken.
Jay-Jay steekt z’n hand in de lucht.
George: En nu gewoon links laten vallen.
Z’n arm/hand valt tegen het hoofd van Simone.
George: Jij vormt dus een groep met Simone. Als de volgende dat nou ook even doet, dan zijn we zo klaar. Klas, ik zit hier in dit lokaal als jullie me nodig heben. Zo niet, dan is dat spijtig.
Als iedereen klaar is met het vormen van een groepje pakt iedereen een blaadje en begint te lopen.
Jay-Jay: Dus? Je komt van het Palet?
Simone: Jupp. En jij?
Jay-Jay: Het Mirakel.
Ondertussen is Simone hard aan het tekenen.
Jay-Jay: Weetje? Je hebt echt iets weg van George.
Simone voelt zich een beetje aangevallen.
Simone: Echt niet. Gewoon omdat hij zei dat ik veel op z’n dochter leek?
Jay-Jay: Ja, dat was ik dus vergeten. Jullie gezichten komen wel een beetje overeen.
Simone begint zich te irriteren.
Simone: Doe normaal! Ik lijkt niet eens op hem.
Jay-Jay: Ik vind je bijna sprekend lijken op onze mentor.
Simone begint haar stem te verheffen.
Simone: Helemaal niet! Kap eens!
Jay-Jay: Sjeetje. Doe eens rustig.
Simone: Zeg je dat soort dingen vaker tegen iemand?
Jay-Jay: Jij bent nummer 2. Ik zou het echt vreselijk vinden om bij m’n vader in de klas te zitten. Vooral als hij mijn mentoor zou zijn. Wat jij?
Simone: Ehh ja. Helemaal mee eens.
Simone kan wel janken.
Jay-Jay: Zo zou ik niet door school willen gaan. Ik zou gewoon een brief naar school schrijven. “Beste directeur. Ik zit bij mijn vader in de klas. Kan ik ve..”
Jay-Jay ziet dat Simone gestopt is met schrijven, maar ziet het gezicht van Simone niet. Ze kan nu echt elk moment gaan huilen.
Jay-Jay: Pff. Zal ik verder tekenen?
Simone knikt van ja.
Even later zijn ze klaar terug naar de klas.
Jay-Jay: Zo groot is de school niet. We zijn alweer klaar.
Simone: Hmm..
George: Dus jullie zijn klaar? Jullie zijn de 3de. Jullie mogen naar huis gaan.
Het is alweer 5 uur. Simone zit thuis tv te kijken en haar vader, George, komt thuis.
George: Hey! En? Hoe vind je de klas?
Simone is eigenlijk woedend en laat haar gezicht dan ook niet aan haar vader zien.
Simone: Vanwaar dat je me zoveel vergeleek met “je dochter”?
George: Een beetje plagerij kan er toch ook wel vanaf?
Simone: Wat wil je? Dat ik iedereen moet vertellen dat ik jou dochter ben? Moet iedereen weten dat mijn mentor mijn vader is?
George: Kom kom, daar is toch niks ergs mee? Gewoon toeval. Deze is is het toeval dat er een achternaamgenoot bij mij in mijn mentorklas zit.
Simone: Ha.. ha.. ha. Dat bedoel ik dus. Beetje serieusheid mag ook wel. Jay-Jay zei zelfs dat zoiets het meest erge is om je schooljaar mee te beginnen.
George: Dat betwijfel ik.
Simone word uit haar “boosheid” concentratie gehaald.
Simone: Ja oke, het was meer van dat hij niet zo door school heen zou willen gaan.
George: Tjah. Beginnen met leugens is evenmin zo gezellig.
Simone’s boosheid keert terug.
Simone: Zou ik een brief mogen schrijven.
George: Naar wie?
Simone: Naar de schoolhoofd?