Kamilya

Eindelijk de Culturele Activiteiten-verslagen af! Ik heb er echt heel lang aan gezeten en er erg hard aan gewerkt! Ik hoop dat ze goed worden gekeurd!

Culturele Activiteit: Beeldend– Kamilya Askar D4H2

Op 1 juni gingen we met school de culturele activiteiten voor CKV in Amsterdam doen. Als ochtendactiviteit koos ik voor het Museumplein. We moesten een woord kiezen uit een lijst woorden en dat woord als onderwerp nemen en daar dan foto’s van maken.

Ik heb voor het woord Herhaling gekozen. (Maar in deze foto’s zul je ook erg veel Lijnen tegenkomen.)

Heel duidelijk zie je herhaling in deze foto. De vlaggen staan netjes op een rij en zijn allemaal hetzelfde.

Ook een goed voorbeeld van herhaling is deze foto. Deze aparte stenen staan in een rondje. De stenen zijn precies hetzelfde.

De bankjes zijn natuurlijk herhalend. Maar kijk ook eens naar de bomen.

Deze foto bevat ook herhaling. Kijk naar de grijze paaltjes bijvoorbeeld. Maar ook de strepen op de weg is herhaling.

Deze rekken zijn ook een voorbeeld van herhaling. Het grappige is dat het 2 verschillende soorten hekken zijn. Deze 2 soorten hebben ze steeds afgewisseld. (Soort 1, soort 2, soort 1, soort 2 enz.)

De reclameborden/vlaggen van Heineken komen ook steeds terug. En kijk naar al die rode stoeltjes. En de palen van het afdakje.

Ook hier weer herhaling. In deze foto zie je een duidelijke lijn vol met dezelfde lantaarnpalen.

En daar hebben we de bankjes weer! (Ik dacht trouwens net: en dat grind? Ook allemaal kleine steentjes die je heel vaak op elke foto ziet!)

Prachtige bomen die erg herhalend naast elkaar staan.

Herhaling van stenen. Van dezelfde stenen is een groot gebouw gemaakt.

Culturele Activiteit Literatuur – Kamilya Askar D4H2

Voor de culturele activiteit Literatuur, heb ik voor het dagboek van Anne Frank gekozen, oftewel: Het Achterhuis – Anne Frank. Ik heb het boek gekozen, omdat Anne Franks dagboek zo ontzettend bekend is, dat ik dacht: ik ga ‘m ook maar lezen.

Anne Frank was een Joods meisje die in de Tweede Wereldoorlog leefde. Zij zat ondergedoken in het Achterhuis. Zij hield erg van schrijven en wilde altijd al schrijfster worden. Ze begon op haar 13e aan een dagboek, en dat dagboek werd gelijk haar beste vriendin. Ze gaf haar dagboek zelfs een naam: Kitty.

Anne: ‘Ik zal hoop ik aan jou alles kunnen toevertrouwen, zoals ik het nog aan niemand gekund heb, en ik hoop dat je een grote steun aan me zult zijn.’

Het was heel erg bijzonder om het dagboek van een ondergedoken meisje in een oorlog te lezen. Je leeft ontzettend met haar mee.
Ik vond het echt een goed boek, die je een goed beeld geeft van de oorlog. En je leert haar echt kennen. Sommige stukken waren wel ontzettend langdradig, maar toch wilde ik het uitlezen.

Een bijzonder boek.

Voor het onderdeel architectuur hebben we een architectuurroute gelopen. We hebben veel foto’s gemaakt en dat in een filmpje gezet, met leuke muziek eronder!

http://www.youtube.com/watch?v=z5wI-QzvQaw

Culturele Activiteit – Theater
Kamilya Askar D4H2

Op 18 mei gingen we met school naar de theatervoorstelling Anne en Goebbels in de Kunstlinie. De theatervoorstelling ging over het Joodse meisje Anne Frank en de Duitse minister van de Nazi-propaganda: Joseph Goebbels. Meral Polat speelde Anne Frank en Viktor Löw speelde Joseph Goebbels. Allebei lazen ze voor uit hun dagboeken en op het toneel waren een aantal meubelstukken te zien. Achter hen was een scherm waar soms stukken film werden afgespeeld.
De voorstelling heet volledig: Anne en Goebbels, een confrontatie, geregisseerd door Eddy Habbema.

Ik verwachtte een bijzonder toneelstuk en dat was het zeker. Ze lazen allebei voor uit hun dagboeken en speelden op 1 stuk toneel. De dagboekstukken waren goed uitgekozen, het was erg goed geacteerd (heel overtuigend, en het is natuurlijk erg knap om te doen of de ander niet bestaat) af en toe waren er beeld en geluidfragmenten te horen en te zien, die waren goed uitgekozen en goed getimed.
Door de oude meubels en de kostuums die ze droegen, had je wel echt het gevoel dat je echt in de Tweede Wereldoorlog was terecht gekomen.

Voordat ik naar dit stuk ging wist ik niet wie Joseph Goebbels was. Toen ik dit stuk zag, werd ik echt boos op die man. Hoe kon hij het er nou mee eens zijn dat er een hele groep mensen uitgeroeid moest worden? Dat snapte ik absoluut niet. Ook zijn ‘liefde’ voor Adolf Hitler kon ik niet begrijpen. Er was een stuk dat hij een liefdesverklaring aflegde aan Hitler. En het enige wat door mijn hoofd ging: hoe kan hij zou zoveel geven om een man met zulke rare ideeën?
Het mooiste en bijzonderste stuk vond ik aan het eind van de voorstelling. Toen kwamen de Anne en Joseph van hun eigen helft van het toneel af en stonden ze samen in het midden. Toch bleven ze elkaar niet aankijken en moesten ze doen of de ander er niet stond. Er waren niet echt stukken die me niet boeide. Ik vond het erg bijzonder dat ze Anne Frank en Joseph Goebbels op 1 toneel hebben gezet en echt stukken uit de dagboeken hebben voorgelezen.

De belangrijkste personages waren: Anne Frank en Joseph Goebbels. Het thema: frustratie (waarom wij?) en angst bij Anne Frank en boosheid bij Joseph Goebbels. Er waren ook niet meer personages dan hen. Het stuk had een beetje een donkere, verdrietige sfeer. Wat natuurlijk best logisch is, want ze leefden in de Tweede Wereldoorlog. Maar ook waren er blije en grappige stukken in verwerkt. Wat mij opviel: er stonden maar een paar meubels (een bed, een stoel, een bureau) en er waren, zoals ik al eerder zei, maar 2 toneelspelers. Ook was er geen echt decor, maar wel dat scherm. En opvallend was de ingelijste foto van Hitler op het bureau van Joseph Goebbels.

Er was heel erg met het licht gespeeld om de juiste sfeer te creëren. Zo werd het licht aangepast aan het stuk uit het dagboek. (Verdrietig stuk: donkerder toneel.) En soms waren er geluidsfragmenten te horen uit de Tweede Wereldoorlog. (Het geluid van schoten, bommen, geschreeuw enz) En dat maakte het stuk wel compleet.

Ik denk dat de regisseur duidelijk wilde maken hoe het was voor Anne Frank om de oorlog mee te maken en hoe dat was voor Joseph Goebbels. En dat is hem wel gelukt.
Het was een bijzonder stuk en heel overtuigend goed geacteerd. Wat ik verwachtte is dus wel uitgekomen. Alleen ik had niet verwacht dat ze het hele stuk door uit die dagboeken gingen voorlezen. In het begin had ik mijn aandacht er helemaal bij, maar later verloor ik mijn aandacht en begon ik het saai te vinden. En dat hebben ze geprobeerd te voorkomen, door stukken film en geluid er door heen te gooien, een mislukte poging. Iets te lang en wat saai, toch een bijzonder stuk.

CKV Verslag Tuschinski Theater – Kamilya Askar D4H2

Dinsdag 1 juni gingen de afdeling C en D naar Amsterdam. We hebben vele leuke culturele activiteiten gedaan, waaronder: een film kijken in het bekende Tuschinski Theater.

De film die we keken was: Ghost Writer.

Deze thriller/drama/misdaad werd geregisseerd door Roman Polański. De film ging over een ghostwriter die de memoires van de minister Adam Lang, van het Verenigd Koninkrijk moest opschrijven. Al gauw blijkt dat er dingen niet kloppen. Zo is de vorige ghostwriter van Adam Lang op een mysterieuze wijze overleden en verbergt de minister Adam Lang informatie. Zo zou Adam Lang een oorlogsmisdadiger zijn en hij doet er natuurlijk alles aan om dat te verbergen.

Ik verwachtte een spannende film, en dat was Ghost Writer zeker. Wat het vooral erg spannend maakte, was de muziek en de donkere beelden.
Ik vond het een goede film met een goed en origineel verhaal. Veel spanning, goede dialogen en heel mooi gefilmd. Zo vond ik de achtervolging tussen de zwarte auto en ‘the ghost’ in het bos, heel erg goed gefilmd. Het was echt spannend en je zat op dat moment als het ware op het puntje van je stoel. Dit stuk vond ik wel het spannendste moment (samen met het stukje waarin Adam Lang werd doodgeschoten). Ook was er duidelijk nagedacht over de muziek. Bij elk spannend stuk was er ook een erg spannend muziekje onder gezet.

Ik heb al verteld wat ik de spannendste (boeiendste) momenten vond. Het begin van de film vond ik alles behalve spannend of boeiend. Ik vond het allemaal maar vaag en snapte niets van het verhaal. Pas op de helft kwam de film echt op gang. Ik begreep het verhaal en de film werd een stuk spannender.

De film is zoals ik al eerder zei vooral een misdaadfilm/thriller. Het speelt zich af in deze tijd in het Verenigd Koninkrijk. Het verhaal is realistisch en kan dus ook echt gebeurd zijn. De film is gebaseerd op het boek The Ghost van Robert Harris. Ik heb trouwens gelezen dat de minister Adam Lang gebaseerd is op de Britse politicus Tony Blair.
Verder is alles in chronologische volgorde.
De muziek is goed uitgekozen en maakt alles nog eens wat spannender. (Zoals ik al eerder heb verteld, is die achtervolging daar een goed voorbeeld van)
Om nog eens terug te komen op die achtervolging: heel knap hoe ze ook met bepaalde camerastandpunten het compleet hebben gemaakt. Zo switchten ze bijv. steeds van de zwarte auto naar de auto van The Ghost.

Het acteerwerk was erg overtuigend. Ik zal even de belangrijkste acteurs op een rijtje zetten;
- Ewan McGregor – The Ghost
- Pierce Brosnan – Adam Lang
- Kim Catrall – Amelia Bly
- Olivia Williams – Ruth Lang
Ewan McGregor vond ik heel goed acteren. Olivia Williams vond ik heel erg gevat als Ruth Lang en die maakte me af en toe aan het lachen.

Het verhaal speelt zich voor het grootste gedeelte af aan zee. De decors waren erg donker, wat alles natuurlijk spannend maakt. Goed gebruik van licht, zorgde voor een mysterieus sfeertje. Er waren geen echte ‘kostuums’ gebruikt (zoals voor bijv. fantasiefilms of zo), maar gewoon normale pakken. Ik vond het begin van de film saai en onbegrijpelijk. In het midden van de film kwamen er wat snellere actiescènes. Zo ging het in de scène waarin Adam Lang werd doodgeschoten ineens allemaal heel snel.

Heel duidelijk is verder dat de regisseur een politiek doel heeft. Zo wil hij duidelijk maken dat er veel ministers zijn die wat te verbergen hebben. Verder is het natuurlijk ook de bedoeling dat de kijkers dik 2 uur zich amuseren.

Conclusie:Ik vond The Ghost Writer een erg goede film met een erg goed verhaal. Mooie camerabeelden, goed acteerwerk en bijpassende, spannende muziek. Ik verwachtte een spannende film met een bijzonder verhaal, en dat is zeker uitgekomen. (denk maar weer aan de spannende achtervolgingsscène) Roman Polański heeft zijn politiek punt wel duidelijk gemaakt. De minister Adam Lang wordt namelijk neergezet als een leugenaar en een misdadiger.

The Ghost Writer raad ik zeker iedereen aan. Het moet wel eerst een beetje op gang komen, maar daarna kijk je naar een hele goede film. Voor wie er van een beetje spanning houdt en niet van een al te standaard verhaal, The Ghost Writer is dan precies wat je zoekt.

Culturele Activiteit – Muziek
Kamilya Askar D4H2

Op 1 juni gingen we met school de culturele activiteiten in Amsterdam doen. Ik had ervoor gekozen om als middagactiviteit naar het Muziektheater te gaan.

Toen we binnen kwamen, werden we ontvangen door verschillende mensen. We werden in groepen van ongeveer 15 personen verdeeld en elke groep had een lerares en een rondleider.
Wij hadden als lerares Yvonne en een vrouw die ons rondleidde.

Als eerste mochten we de grote zaal bekijken. Toen ik die zaal binnenkwam, viel mijn mond gewoon open van verbazing. De zaal was echt ongelofelijk groot!
Er waren een heleboel rijen met rode stoeltjes en wij zaten in de middelste rij.

Het leuke was, dat er mensen gewoon aan het werk waren op het podium. Ze waren druk bezig met bijvoorbeeld het opzetten van decors en het instellen van het geluid. Erg leuk om te zien hoe die mensen dat allemaal deden. De vrouw vertelde dat dat allemaal was voor het stuk: A Dog’s Heart. (Een opera/theatervoorstelling over een chirurg die menselijke dingen bij de hond Sjarik plant. Deze hond wordt uiteindelijk de misdadiger Sjarikov.)

Daarna mochten we achter het podium kijken. Er liepen allemaal mensen rond die druk bezig waren met het voorbereiden van het stuk A Dog’s Heart. De rondleidster vertelde, dat de afstand tussen het podium en het plafond 30 meter is! Ik keek naar boven en was gewoon verbaasd! Ze vertelde dat het plafond zo hoog was, omdat de decorstukken tijdens een voorstelling omhoog getild moesten worden. Zo hoog, dat de mensen in de zaal, ze niet meer konden zien.
Verder waren er ook wat mensen bezig met o.a. het geluid. Ze zaten aan een tafeltje met heel veel knoppen en konden daarmee alles regelen.
Ook zagen we ook de kop van het kostuum van de hond uit A Dog’s Heart, echt horror!

Hierna liepen we langs het atelier waar allerlei kostuums gemaakt werden. Er zat een hele mooie geel met wit gestippelde jurk tussen! We bleven er niet lang staan en gingen door naar de pruiken. Ik weet nog dat ik dacht: het lijkt net echt haar! En toen vertelde de vrouw dat het ook echt Japans haar is! En dat er serieus mensen zijn, die er echt héél lang mee bezig zijn om die pruiken in elkaar te zetten. Want die pruiken maken ze haartje voor haartje!
Maar dat was nog niet alles. Na het bekijken van de spitzen (elke balletdanser heeft een vakje vol spitzen! Want voor elke voorstelling moeten ze nieuwe spitzen hebben.), liepen we door naar de oefenruimte van balletdansers. We mochten door verschillende raampjes kijken, hoe zij druk oefenden. En wat waren er een paar goed en ongelofelijk lenig! Echt niet normaal!

Na een tijdje naar het geweldige ballet te hebben gekeken, mochten we door naar beneden. Daar waren allerlei vitrines met prachtige kostuums! Ik keek mijn ogen uit! Vooral bij een jurk vol met parels en nog meer versieringen, die echt ontzettend zwaar was! (zie foto hieronder!)

En er waren 2 hoofden nagemaakt. Het leek zo echt! Ik draaide me om, zag die hoofden en het kostte me veel moeite om niet te gaan gillen!
Toen gingen we naar boven, naar de rest van de groep.
De rondleiding was afgelopen.

Ik was blij dat ik het muziektheater als middagactiviteit had gekozen. Het leukste vond ik toch wel de vitrines met allerlei kostuums. Ook was het ontzettend bijzonder om ‘achter de schermen’ te kijken!