UP

UP is het vervolg op PAAZ. In PAAZ was al te lezen hoe Emma terecht kwam in de psychiatrische afdeling van een algemeen ziekenhuis. Uiteindelijk ging het erg goed met haar en ze zou spoedig naar huis mogen. Er was alleen één probleem. Emma had  pillen opgespaard om een einde aan haar leven te maken.  Toen ze dit tegen een inval-psychiater vertelde, ging alles mis. In UP volg je dan ook hoe ze hier weer terugkeert.  Emma is jong en getalenteerd. Bij haar terugkeer op de PAAZ krijgt ze dan ook een heftige diagnose, ze is manisch depressief.

Terwijl Emma op zoek gaat naar een verklaring, raakt ze langzaam maar zeker verstrikt in de wonderlijke wereld van pillen, psychiaters en patiënten. Hoeveel last mag je als psychiatrisch patiënt je omgeving bezorgen? Waar loopt de grens tussen problemen bespreken en anderen ermee chanteren? Dit boek geeft een weerspiegeling van het leven in een psychiatrische afdeling. Het geeft details van bijvoorbeeld de tuindeur die helemaal kapot is, hiermee wordt duidelijk gemaakt dat het in slechte staat is.

Het boek is vlot geschreven en er is veel humor in verwerkt, dit sprak mij dan ook aan. Het is een gemakkelijk boek om te lezen waardoor je snel in het verhaal zit.

Mijn aandacht werd bij het eerste boek getrokken omdat het een autobiografisch boek is. Het tweede deel sprak mij aan doordat ik wilde weten hoe het verder was gegaan met Emma.

Want bestaan Happy Ends wel in boeken?

UP heeft mijn verwachtingen helemaal waargemaakt.  Dit boek is een echte aanrader als je houdt van boeken met diepgang  en die toch vlot zijn geschreven. Het is wel handig als je het eerste deel hebt gelezen.

 

Rituelen

Dit boek trok voor het eerst mijn aandacht op lezen voor de lijst.Ik was opzoek naar een boek met een bijzonder verhaal en deze titel sprak mij direct aan.

Het boek gaat over Inni Wintrop. Hij is een man die niet echt één baan had. Hij ontmoette zijn droomvrouw, Zita. Deze relatie loopt stuk doordat Inni nog niet klaar is voor een grote verandering, Zita was namelijk zwanger. Dit is dan ook al een duidelijk teken van de rituelen in dit boek. Inni leeft volgens een vast patroon en vindt zulke grote veranderingen opeens dan ook niet fijn.

Doormiddel van drie verschillende delen wordt het verhaal van zijn leven verteld.  In het begin vond ik deze indeling best lastig, aangezien de delen niet in chronologische volgorde verteld werden.  Maar uiteindelijk was het allemaal duidelijk en viel het op zijn plek.

Het boek is op een mooie manier geschreven. Het heeft genoeg details, maar niet teveel waardoor het langdradig zou kunnen worden. Iets dat mij ook aantrok van dit boek is het psychische aspect. Net zoals in UP komen er psychische ‘problemen’ naar voren. Taads bijvoorbeeld heeft extreem veel rituelen. Deze rituelen variëren van een vast tijdstip hebben om te eten tot visite wegsturen omdat het tijd is om te lezen. Dit vond ik interessant om te lezen met de gedachtes van deze personen erbij.

Dit boek is een aanrader als je een boek kan waarderen  met een bijzonder onderwerp en waar je soms wel twee keer bij moet nadenken.

Een hart van steen

Ik was opzoek naar een boek met diepgang met een bijzonder verhaal. Jeroen tipte dit boek aan mij en ik ben blij dat hij dat deed.

Een hart van steen gaat over Ellen van Bemmel. Het boek neemt je mee naar de tragische gebeurtenissen die hebben afgespeeld in haar leven. Meer details over de inhoud ga ik niet geven, dan ervaar je het boek namelijk op een totaal andere manier als je het zelf gaat lezen. Er is namelijk een grote plottwist.

Ik vond dit een mooi, maar ook heftig boek om te lezen. Ik geef de voorkeur aan boeken die niet een standaard of simpel verhaal vertellen maar dit boek was intens. Zelfs na het lezen hield ik er een verdrietig gevoel aan over. Tegelijkertijd wilde ik doorlezen, omdat ik erachter wilde komen wat er nou precies allemaal was gebeurd. In het boek zijn flashbacks verwerkt van onder andere Ellen’s jeugd. Dit maakt het lezen nog spannender. Het verhaal laat je meerdere keren nadenken over situaties, vaak met ongeloof. Ook dit boek bevat weer psychische ‘problemen’. Welke precies ga ik niet vertellen, maar het is totaal iets anders dan UP of Rituelen.

Dit boek is een aanrader als je ‘zin’ hebt om een heftig verhaal te lezen die op een bijzonder mooie manier is opgeschreven.

Quarantaine

Het boek gaat over een jongen, Gerhard Durlacher, die op 8-jarige leeftijd vlucht uit Duitsland naar Nederland, vanwege de joodse bedrukking. In Nederland blijkt het ook niet veilig genoeg. Hier is het nazi-tijdperk ook ingeluid. Gerhard en zijn ouders worden naar Westerbork gestuurd en na een lange, onzekere tijd voor de familie Durlacher, worden ook zij naar het Oosten, Theresiënstadt, gedeporteerd. Hier keren de ouders van Gerhard niet van terug, Gerhard zelf wel.

Het verhaal is opgebouwd uit 4 hoofdstukken. Ieder hoofdstuk speelt zich in een andere tijd af en heeft een andere plaats. Deze 4 hoofdstukken hebben allemaal gemeen dat ze over de Tweede Wereldoorlog gaan.

Quarantaine, toen ik dit boek uit had, begreep ik de hoofdpersoon, Gerhard. Ik voelde wat hij voelde. Af en toe vond ik het wel erg moeilijk en vaag, want er werd niet zo heel veel verteld over Gerhard zelf. We zien het verhaal dan wel in de ogen van Gerhard, maar zijn gevoelens blijven meestal buiten beschouwing.
Wat in “Quarantaine’ wel vaak aan het bod komt, is het leven in gevangenschap (in concentratiekampen) van andere mensen die Gerhard door deze periode heen hebben geholpen. Het boek vind ik meer een eerbetoog aan andere joden die in concentratiekampen hebben “geleefd” in de Tweede Wereldoorlog.

Ik kom terug

Titel: Ik kom terug

Schrijver: Adriaan van Dis

Uitgeverij: Augustus(Amsterdam)

Jaar van uitgave: 2014

Pagina’s: 288

‘Jij een verhaal, ik een pil.’ Dat is de deal die wordt gesloten tussen Adriaan van Dis en zijn moeder. Van De moeder van Adriaan van Dis, Marie, loopt tegen de honderd en woont in een rusthuis. Ze loopt steeds moeilijker en heeft een vleesboom in haar maag, die ze altijd bedekt met een kussen. Haar aftakeling gaat gepaard met het verval van haar woning. Een oude vrouw in een oude woning. Ze wil niet meer. Doorleven klinkt haar als een doodvonnis in de oren. Toch houdt ze vol. Ze wil haar verhalen nog kwijt: ‘Een dode moet licht reizen’. Ze is er nu klaar voor om na jaren zwijgen haar lange geschiedenis te vertellen: over Indië, de oorlogen die ze heeft meegemaakt en de grote verliezen die ze heeft geleden. Maar dit alles op haar manier en in haar eigen tempo. Van Dis wil de verhalen weten over vroeger: hoe zij was als meisje, wat er precies gebeurde in Nederlands-Indië en hij wil ook doorgronden waarom zij wegliep als zijn vader hem strafte. Bovendien wil hij weten wat er in die afgesloten kist zit die al vanaf zijn jeugd herbergt wat verborgen moet blijven. En zij wil gewoon dood.

Dit boek is een aanrader als je houdt van diepgang in een boek, het waardeert als het langzaam opbouwt (echt heel langzaam) en je eigen leven in perspectief plaatst. Als je geen 100 pagina’s geduld hebt zou ik dit boek overslaan. ik kom terug is een autobiografisch getinte roman. De grote lijnen komen overeen met de gebeurtenissen in het leven van Adriaans moeder en zijn familie, maar hoeveel precies waar is van wat Marie vertelt, weet je niet.

In het begin kwam ik echt niet door het boek heen. Er zijn veel zinnen in het boek die erg ingewikkeld en filosofisch zijn en dan opeens heel veel achter elkaar. Ik moest deze stukjes soms wel 3 keer lezen voor ik begreep wat er stond. Op een gegeven moment ging ik er vanzelf overheen lezen maar desondanks begreep ik het verhaal. Rond de 100 pagina’s begon het boek interessanter te worden, ik wilde verder lezen over zijn moeder, wat er allemaal gebeurd was. Het boek had naar mijn mening iets vlotter verteld kunnen worden, het bevat nu veel details. Aan de andere kant, het boek is geschreven zodat zijn moeders verhalen niet verloren gaan, dan is geen detail teveel.

 

 

Vervoering

Titel: Vervoering

Schrijver: shantie singh

Uitgeverij: De Geus (Breda)

Jaar van uitgave: 2014

Pagina’s: 411

Dit op waarheid gebaseerde verhaal heeft de hele wereld als decor: er wordt geëmigreerd van India naar Suriname, en van daaruit weer naar Nederland. Vervoering vertelt over de weg die vier generaties uit de Indiase Rajput-kaste hebben afgelegd. De Rajput hebben een krijgersverleden en vormen een adellijke, leidinggevende kaste. Met de trots die hen eigen is, hebben ze het leven altijd recht in de ogen gekeken. Als één van hen, Ramdew, aan het begin van de 20ste eeuw door een praatjesmaker naar Suriname wordt gelokt en zich in mensonwaardige omstandigheden op een suikerrietplantage moet staande houden, zou je geen cent willen verwedden op zijn toekomst. Toch slaagt hij erin aanzien te verwerven en kan zijn daadkrachtige zoon Yash een volgende stap op de maatschappelijke ladder zetten. Kleinzoon Mukesh blinkt uit op school. Hij ruikt dat er aan de andere kant van de oceaan, in het moederland Nederland, nog meer kansen liggen.

Wat dit boek wel bijzonder maakt is dat, normaal gesproken het verhaal meestal vanuit menselijk perspectief wordt verteld, in vervoering wordt ook het woord aan spullen gegeven. Zo heb je een huwelijkssari, een schrift en de splinter Chenab. Soms vond ik het wel vreemd. Toen bijvoorbeeld alle kledingstukken uit de kast een gesprek gingen voeren kon ik niet geloven dat dit er serieus stond.

In deze roman over overleven, houvast en ambitie zie je hoe de hoofdpersonages een evenwicht zoeken tussen verleden en toekomst, tussen traditie en vernieuwing. Als je die balans vindt, kun je jezelf niet verliezen. Om de rituelen, die de rijkdom van de cultuur uitmaken, te duiden maakt Shantie Singh gebruik van kleuren, geuren en klanken. Ze neemt je mee naar bruiloften en religieuze feesten, laat je ruiken aan rijstschotels maar ook kijken naar lijkverbrandingen.

Vervoering is een mooi boek. Als je aan dit boek begint heb je echter wel doorzettingsvermogen nodig. Het leest, vooral in het begin, namelijk best moeizaam. Als je het de kans geeft kom je er echter al snel achter dat het de moeite helemaal waard is.

Orgelman

Titel: Orgelman: Felix Nussbaum een schildersleven

Schrijver: Mark Scheavers

Uitgeverij: De Bezige Bij (Amsterdam)

Jaar van uitgave: 2014

Pagina’s: 320

De Duitse kunstenaar Felix Nussbaum (1904-1944) werd in Auschwitz vermoord. Daarna zou het zo’n veertig jaar duren voor zijn huiveringwekkende kunst opnieuw werd ontdekt. Een groot deel daarvan is nu te zien in zijn geboorteplaats Osnabrück, in een museum dat speciaal werd ontworpen door Daniël Libeskind. Het is niet ongebruikelijk dat de reputatie van een kunstenaar stijgt en daalt, maar lange tijd leek het er op dat Nussbaum en zijn werk compleet door Hitler uitgegomd waren. En toch: een halve eeuw later heeft zijn geboortestad Osnabrück een museum voor hem opgericht en vandaag rekent men hem tot de belangrijkste joodse schilders van de twintigste eeuw. Hoe deze dolende orgelman alsnog een echo wist te vinden, is een buitengewoon stuk geschiedenis van de Lage Landen dat nog op een verteller wachtte .In Orgelman reconstrueert Mark Schaevers niet alleen het leven van Nussbaum, hij beschrijft ook hoe de wederopstanding van de kunstenaar in zijn werk ging.

Mark Schaevers kiest resoluut voor de reconstructie. Hij doet zich niet voor als wetenschapper maar voert zichzelf op als gepassioneerde onderzoeker: snuffelend in allerhande archieven, op zoek naar de adressen in het levensspoor van Felix Nussbaum, aan de lijn met 
of op bezoek bij allerlei kroongetuigen. Het brengt hem van Osnabrück, Berlijn, Rome, de Rivièra, Oostende naar Brussel, Mechelen en Warschau.

Samen met de schrijver, zo lijkt het, vallen we van de ene verbazing in de andere. Samen met hem voelen we ons hoe langer hoe sterker betrokken partij. Daartegenover staat een nuchtere schrijfstijl en de perfect gedoseerde wijze waarop Schaevers de feiten presenteert.. Schaevers gaat, met de nodige tussenpauzen, bladzijden lang in op één enkele brief. Dit ging mij wel meerdere malen vervelen. Soms was het te langdradig. Orgelman vond ik een bijzonder boek, het was een verhaal wat mij in het begin niet aantrok maar gaandeweg ging waarderen.

IV

Titel: IV

Schrijver: Arjen Lubach

Uitgeverij: Podium (Amsterdam)

Jaar van uitgave: 2013

Pagina’s: 314

IV begint nog in volstrekte rust. Elsa Ruys, wiskundige, is met haar man en kind aan het genieten van een vakantie in Zuid-Frankrijk. Daar komt een einde aan als ze een telefoontje krijgt vanuit Nederland dat haar vader, oud-professor, vermoord is. In haar eentje reist ze gehaast terug naar Schiphol waar ze opgewacht wordt door mensen van wie zij denkt dat het politiemannen zijn. In werkelijkheid praat ze in de auto met de moordenaars die graag willen weten wat de raadselachtige boodschap is die de vader van Elsa heeft achtergelaten voor haar dochter. Als ze achter de betekenis van die tekst komt, weet ze misschien ook waarom haar vader vermoord is.

IV is het type boek dat ik in één stuk uit kan lezen. Het heeft raadsels en voor alles is een goede verklaring. Soms moest ik een paar hoofdstukken opnieuw lezen omdat het verhaal niet meer leek te kloppen, maar achteraf was het toch logisch. Het boek leest makkelijk weg, er zitten een paar moeilijke woorden in maar dat is altijd zo. IV is zo geschreven dat je het gevoelt hebt dat je er echt bij bent, je leeft mee met de hoofdpersonen. Het is een dik boek maar elke bladzijde is interessant. De manier waarop het verhaal zich opbouwt en dat voor werkelijk alles een verklaring is maakt dit een goed boek. IV neemt je mee in een wereld van raadsels en lost ze voor je neus op.

Het verhaal is echter niet geheel origineel, het heeft veel trekjes van Da Vinci Code. Mocht je IV heeft veel weg van de Dan Brown bestseller De Da Vinci Code. Achtervolgingen, moord en omkoping worden niet geschuwd om de zogenaamde historische waarheid tegen te houden. Mocht je de Da Vinci Code al gelezen hebben en er meer van deze genre willen lezen, dan is IV een geschikte keuze.  Als je echter de voorkeur geeft aan boeken die gemakkelijk te lezen dan is dit boek geen aanrader.

Turks Fruit

Turks Fruit

Wie kent deze titel niet? Turks fruit is een bekend boek in de Nederlandse literatuur. Ik verwachtte dan ook veel van dit boek.

Het boek gaat over een naamloze ik-persoon en Olga. Hun eerste ontmoeting vond plaats toen hij stond te liften en Olga hem oppikte, wat vervolgens eindigde in een vrijpartij wat weer op zijn beurt een auto-ongeluk veroorzaakte. De hoofdpersoon blikt terug op de hoogtepunten uit hun relatie en beschrijft verschillende gebeurtenissen uit Olga’s jeugd die ze hem verteld heeft.

De belangrijkste thema’s die naar voren komen zijn liefde en de dood. Het thema liefde komt naar voren door de onvoorwaardelijke liefde die de ik-persoon heeft voor Olga. Ook al heeft ze hem bedrogen tijdens hun relatie en een scheiding doorgezet, is ze met meerdere mannen getrouwd en de hele wereld over gereisd, op het einde terwijl het erg slecht gaat met Olga is hij er nog steeds voor haar.

Het boek is geschreven vanuit een ik-persoon. De naam van de ik-persoon blijft het hele boek een raadsel. Het boek wordt verteld vanuit verschillende tijden uit het leven van de ik-persoon, er zijn flashbacks naar het verleden en een kijk op het nu. In het begin vond ik het soms verwarrend maar het was al snel voor mij duidelijk hoe de structuur in elkaar zat.

De exacte tijd  is onbekend maar aan de details uit het boek is echter wel terug te vinden dat het om de jaren 60 of 70 ging. Ik vond het leuk om een boek uit deze tijdsperiode te lezen omdat het toen toch wel anders was.

De schrijfstijl van Jan Wolkers is erg gedetailleerd en soms grof. Ik vond het wel grappig om dit te lezen, omdat ik dit niet gewend ben.

Ik vond Turks fruit een vermakelijk boek om te lezen. Het is een erg bekend boek met zelfs een verfilming, dit zegt natuurlijk al iets over de kwaliteit van een verhaal. Ik denk dat het voor iedereen een goed boek is om te lezen. Tijdens het lezen zet het boek  je niet zozeer tot nadenken en leest het vlot door. Echter, na het lezen ging ik meer nadenken over het verhaal, met name de onvoorwaardelijke liefde van de ik-persoon voor Olga.

Ja, zeker een aanrader.

PAAZ

PAAZ

PAAZ: Psychiatrische Afdeling Algemeen Ziekenhuis

Is een afdeling van een algemeen ziekenhuis waar zorg wordt geboden aan psychiatrische patiënten.

Er zijn al heel wat boeken geschreven over psychiatrische patiënten, vaak is dit echter geschreven door artsen of psychologen. Hoe PAAZ zich echter onderscheidt is simpel: het is niet geschreven door iemand die met psychiatrische patiënten werkt of onderzoekt, het is geschreven door iemand die het zelf  heeft meegemaakt. Dit geeft een duidelijke eerlijke blik.

De hoofdpersoon van het boek is Emma Nieuwenhuis. Een zesentwintigjarige vrouw die leeft voor haar werk. Al haar gehele leven heeft ze periodes dat ze verlangt naar de dood, ze denkt echter dat dit heel normaal is en dat iedereen dit heeft. Ze ziet zelf niet in dat ze problemen heeft. Toch stemt ze uiteindelijk ermee in om ‘even’ te verblijven op de PAAZ, dit even bleek uiteindelijk 5 maanden te zijn.

Het boek is in een lichte stijl geschreven, hierdoor leest het erg gemakkelijk weg. Het verbaasde me soms hoe gemakkelijk Emma dacht over gebeurtenissen.

Het boek is op veranderde namen vrijwel geheel autobiografisch, doordat het gehele verhaal zich afspeelt op de PAAZ kan het soms best eenzijdig worden. Soms vond ik het hierdoor even moeilijk om me op sommige stukken te focussen tijdens het lezen.

PAAZ is een goed boek om een keer te lezen als je meer wilt weten over mensen die aan bijvoorbeeld een depressie lijden. Het geeft als het ware een kijkje op een normaal gesloten afdeling. Ondanks dat het boek over heftige gebeurtenissen gaat, vond ik sommige stukjes nog best grappig, het gaat dus niet alleen maar over deprimerende gebeurtenissen.