Recensie: De Helaasheid der Dingen

Titel van het boek: De Helaasheid der Dingen

Auteur van het boek: Dimitri Verhulst

Korte samenvatting: Rosie Verhulst, komt op een bepaald moment terug naar het huis van haar moeder (Dimitri’s grootmoeder). Ze wordt mishandeld door haar man en ze heeft haar mooie dochter meegenomen, namelijk Sylvie. Ze gaat mee naar het café: eerst drinkt ze een beetje fris, maar als de meisjes tweeling van het café opmerkingen maken over haar afstandelijkheid, komt Sylvie los. Op initiatief van een kroegloper André gaat ze aan de biertjes en aan het eind van de avond zingt ze de meest vettige liedjes mee en moet ze meegesleept worden door de nonkels. Ze is meteen populair bij de familie. Als Rosie hoort dat Sylvie door André is zat gevoerd, laat ze uit haar mond vallen dat André in feite haar biologische vader is.

Palmier is een, naar vis stinkende vrouw van oude leeftijd. Over haar ging het gerucht dat ze enkele kinderen zou hebben verdronken in de vijver bij haar woning. De jeugd van het dorp is gewend om bij de vijver te ravotten. Zo ziet Dimitri eigenlijk voor het eerste de ontluikende borsten van zijn meisjes-dorpsgenoten. Palmier heeft ook een hond, Blondi, die steeds maar vastgebonden is en waarmee de jongens medelijden hebben. Blondi wordt echter tijdens het vastgebonden zitten ook nog gedekt en de jongens willen de hond eigenlijk losmaken. Toch mag dat niet van de oude vrouw. Dan worden er ook nog eens jonkies geboren en daarna moeten ze van Palmier de puppies in de vijver verdrinken. Bij terugkomst is de hond Blondi woedend op de jongens. Later zegt een dorpsjongen dat hij toch de ketting van Blondi heeft doorgesneden en sindsdien is de hond spoorloos.

Een van de nonkels, Potrel, heeft is kwaad dat hij niet mee mag doen met de wereldkampioenschappen zuipen die een lokaal café heeft uitgeschreven. Op het allerlaatste moment had nonkel Herman meegedaan en natuurlijk gewonnen, hoewel hij zijn winst met een ziekenhuisopname moest bekopen. Na de overwinning was hij namelijk gaan rijden en hij had een ongeluk veroorzaakt, maar daarbij had hij ook een gangsterbende opgerold, waardoor hij alleen maar meer aanzien had gekregen. Grootmoeder krijgt het bericht te horen van een jonge agent, die ze op haar nummer zet omdat hij een Latijnse uitdrukking (comateuze toestand) gebruikt. Potrel zet echter een Tour de France op met een aantal zuipetappes. De grap is ook dat de moeder van Potrel (Dimitri’s grootmoeder) denkt dat Potrel zijn luiheid heeft omgezet in sportiviteit en van haar weinige geld koopt ze een nieuwe racefiets voor haar zoon, die hij weer verpatst om de drank voor de Tour de France te betalen. Potrel zet zwaar in tijdens de eerste bergetappe en giet de zware drank achter elkaar naar binnen. Hij krijgt een delirium tremens, maar de jonge agent die dit moet komen vertellen krijgt weer een veeg uit de pan van grootmoeder: hij moet geen Latijn tegen haar praten.

Dimitri is gewend dat er altijd vrouwen voor de deur staan bij de Verhulstjes. Alle nonkels hebben een typische smaak van vrouwen. Op een dag komt er een prachtige en gedistingeerde vrouw voor Dimitri’s vader Pie. Die ligt nog bij te komen van zijn avondje zuipen van de nacht ervoor. Hij wil niet uit zijn bed komen en vraagt of het soms dat wijf van gisteren is. Uiteindelijk komt hij ongewassen naar beneden en hij zegt dat hij het mokkel niet kent. Dat klopt want het is een vrouw van de Dienst Jeugdzorg die de woonomstandigheden van Dimitri komt onderzoeken. Ze vraagt het één en ander aan Dimitri onder andere over zijn moeder. Dimitri antwoordt, dat zijn moeder een hoer is.

Mijn mening: Ik vind het een humoristisch en goed geschreven autobiografisch boek, aangezien het gaat over Dimitri zelf. Ook is het makkelijk te lezen, doordat het heel speciaal uit kleine verhaaltjes bestaat. Eigenlijk is dit boek een verzameling verhaaltjes uit het leven van Dimitri, verpakt in een boek.

Conclusie: Ik geef dit boek op een schaal van 1 tot 10 een 10, omdat ik altijd naar mijn zolderkamer terugwilde om de verhalen van Dimitri te lezen. De score is ook zo hoog, omdat ik de humor erg leuk vind. Verder wordt er nogal flink wat grof taalgebruik gebruikt. Aan het einde van het boek zie je dat Dimitri toch zijn geboortedorp ontgroeid is als hij zijn 5-jarige zoon corrigeert. Deze mag geen ‘zeiken’ meer zeggen, maar moet voortaan ‘plassen’ zeggen.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Recensie: De Aanslag

Titel van het boek: De Aanslag

Auteur van het boek: Harry Mulisch

Korte samenvatting: Het boek is opgebouwd uit een proloog en vijf verschillende episodes. Ik geef een aantal samenvattingen van de desbetreffende proloog en episodes.

Proloog: De Steenwijks wonen in een kleine villa waarvan er vier dicht bij elkaar aan een kade staan. In de meest links gelegen huis “Welgelegen” woont een gepensioneerde procuratiehouder genaamd Beumer met zijn vrouw. Dan volgt “Buitenrust”, waarin Anton woont, daarnaast in “Nooitgedacht” wonen Korteweg en zijn dochter Karin, die verpleegster is. In “Rustenburg” woont het echtpaar Aarts, dat heel afgezonderd leeft.

De vier huizen liggen erg geïsoleerd, alleen aan de overkant van het water liggen wat boerderijen en huisjes. Anton speelt vaak op de braakliggende grond achter de huizen of kijkt naar de vele schepen die door het kanaal varen.

Episode 1: Het is avond, bijna acht uur, wanneer er plotseling buiten zes schoten te horen zijn. Peter gaat eerst kijken in de voorkamer en rent daarna naar buiten: er is iemand neergeschoten. Wanneer Anton door zijn raam kijkt ziet hij voor het huis van Korteweg een roerloze man liggen naast een fiets. Peter komt terug met de mededeling dat het Fake Ploeg is, de hoofdinspecteur van politie en een berucht verrader. Zijn zoon, die ook Fake heet, zit bij Anton in de klas.

Dit is het eerste teken dat de Duitsers eraan komen.

De Duitsers rammen de deur van de Steenwijks in. Dat de Steenwijks schuldig zijn staat meteen al voor hen vast, omdat vader in een boek van Spinoza, een jood, zat te lezen. Ze worden naar buiten gevoerd, waar Anton wordt gescheiden van zijn ouders. Hij moet wachten in een auto. Hij ziet hoe ze hun huis vernielen en het ten slotte met handgranaten en een vlammenwerper in brand steken.

Zo wordt Anton dus gescheiden van zijn ouders.

Episode 2: Het eerste hoofdstuk is een terugblik naar mei 1945. Oom Peter hoort kort na de bevrijding in Haarlem dat ouders van Anton op die rampavond in januari zijn doodgeschoten, meneer Beumer heeft alles gezien. In juni komt het bericht dat ook Peter die avond is doodgeschoten. Pas in 1952 gaat hij weer naar Haarlem, als hij een uitnodiging krijgt voor een feestje van een medestudent. Het feestje wordt voor hem een teleurstelling, omdat een paar flauwe studenten kwetsende opmerkingen maken. Anton wordt hierdoor herinnerd aan hetgeen hij in de oorlog heeft meegemaakt. Hij gaat naar de kade. Als hij staat te mijmeren voor de lege plek waar zijn huis heeft gestaan, roept mevrouw Beumer hem binnen. Meneer Beumer is een demente, oude man geworden. Mevrouw Beumer vertelt dat er wel eens een onbekende man heeft staan kijken naar de plek waar ‘Buitenrust’ heeft gestaan. De Kortewegs zijn vlak na de bevrijding vertrokken, zonder iets te zeggen.

Later op de avond loopt Anton langs het monument aan de overkant van de kade, opgericht voor de slachtoffers van de januariavond, waarvan hij het bestaan niet eens kende. Hij leest de namen van zijn ouders, maar niet die van Peter. Dan gaat hij terug naar Amsterdam. Zijn oom zegt hem dat hij Anton wel heeft verteld van het monument, maar dat Anton de onthulling niet wilde bijwonen.

Episode 3: Sinds zijn kandidaatsexamen in 1953 woont Anton in een appartement in het centrum van Amsterdam. Hij woont vlak bij het hoofdkwartier van de communistische partij, waar na de inval van de Russen in Hongarije hevige relletjes zijn. Een van de deelnemers daaraan is Fake Ploeg; hij herkent Anton. Waarom weet hij niet, maar hij nodigt Fake uit om mee te gaan naar zijn kamer. Fake, die precies op zijn vader lijkt, is naar Amsterdam gekomen om stenen te gooien richting het hoofdkwartier van de communistische partij. Hij verdedigt zijn vader als iemand met vaste beginselen en als Anton cynisch vraagt of zijn vaders naam soms ook op het monument had moeten staan, barst hij in snikken uit. ‘Toen jouw huis in de fik ging, kregen wij het bericht dat onze vader dood was. Heb je daar wel eens aan gedacht? Ik wel aan wat jou is overkomen, maar jij ook aan mij?’ Radeloos gooit hij de spiegel in scherven en rent weg.

Episode 4: In 1959 doet Anton artsexamen en krijgt hij assistentschap in de anesthesie. Zijn eerste vrouw, Saskia de Graaff, ontmoet hij in 1960 in Londen. In 1961 trouwen ze. Begin juli 1966 bezoekt Anton, samen met Saskia en zijn vierjarige dochtertje Sandra, de begrafenis van een journalist die bevriend was met De Graaff. De begrafenis, in een dorp ten noorden van Amsterdam, wordt voornamelijk bezocht door mensen die elkaar kennen vanuit het verzet. Op de begrafenis vangt Anton in een stilte de volgende zin op: ‘ik schoot eerst in zijn rug, en toen een keer in zijn schouder en in zijn buik, terwijl ik hem voorbij fietste.’ De man die dit zegt is Cor Takes. Anton reageert in een reflex: ‘kwam er toen nog een vierde en een vijfde schot? En toen nog een zesde?’ Als Takes begrijpt wie hij is, neemt hij hem mee naar het stille kerkhof.  Anton wil eigenlijk niet praten, om het gebeurde toch niet meer te herstellen is, maar Takes dwingt hem er min of meer toe. Hij dwingt hem ook te luisteren naar de gruweldaden van Ploeg. Anton constateert dat Takes de aanslag zit te rechtvaardigen, al legt hij de schuld voor de represailles duidelijk bij de Duitsers. Alsof hij wil aantonen dat niet alleen Anton geleden heeft onder de gevolgen van de aanslag, vertelt Takes dat zijn jongste broer een van de vermoorde gijzelaars was.

Takes blijkt niets te weten van het gesleep met het lijk van Ploeg. Hij is verbluft en vindt het stom dat ze het lijk niet gewoon hebben binnengehaald en weggewerkt. Voordat ze afscheid nemen stopt Takes een briefje in Antons zak, daarop staan Takes zijn adres en telefoonnummer.

Episode 5: Anton is in 1967 gescheiden van Saskia en in 1968 hertrouwd met Liesbeth, die kunstgeschiedenis studeert. In 1969 wordt hun zoon Peter geboren. Saskia is ook hertrouwd, maar de verhouding tussen haar en Anton blijft goed. Hij verdient zoveel, dat hij zich vier huizen kan veroorloven. Zijn migraine wordt wat minder, maar tegen zijn veertigste wordt hij neerslachtig en hij krijgt nachtmerries. Tijdens een verblijf in Italië raakt hij in een crisis, die begint als zijn blik valt op een aansteker in de vorm van een dobbelsteen. Het lijkt op de onrust die hij voelde tijdens en na het strandbezoek in 1966, maar dit is veel ernstiger. Na een injectie kalmeert hij. Het verleden lijkt steeds verder weg te schuiven, wanneer oude mensen die hij goed kent, sterven: zijn tante, zijn voormalige schoonouders. In 1978, als Sandra zestien is, gaat hij op haar verzoek met haar naar Haarlem. Nadat ze samen naar het monument hebben gekeken, vertelt Anton haar over het gesprek met Truus Coster. Als Sandra zegt dat het gebeurde toch de schuld is van Truus, komt iets van wat zij toen gezegd heeft weer bij hem boven: ‘iedereen heeft gedaan, wat hij heeft gedaan, en niet iets anders’ en ‘… hij denkt dat ik niet van hem houd…’ Hij beseft dat alle herinneringen toch nog in zijn geheugen zijn opgeslagen. Hij is ontroerd, maar beheerste zich. Sandra voelt kennelijk wat er in hem omgaat en stelt voor het graf van Truus te bezoeken op de erebegraafplaats in Bloemendaal. Ze koopt en roos, een paarse, omdat de rode uitverkocht zijn, en legt die op het graf. Op een later tijdstip in het verhaal komt Anton, Karin Korteweg tegen en Karin vertelt waarom haar vader Ploeg heeft versleept: hij was bang dat de Duitsers hun huis zouden vernielen en daarbij zijn hagedissen doden. Hij had niet voorzien dat ze als represaille bewoners zouden doden. Toen bleek dat dat toch gebeurd was, heeft hij de beesten doodgetrapt. Ten slotte wilde Anton nog antwoord op een vraag: waarom hebben ze het lijk niet bij Aarts voor de deur gelegd? Karin wilde dat ook, maar haar vader wist dat daar drie joden ondergedoken zaten. Nu weet Anton dus alles en hij kan ook niet meer verdragen. Hij neemt haastig afscheid en laat Karin hulpeloos achter. Hij vindt snel zijn zelfbeheersing terug, als hij wordt opgenomen in de stroom demonstranten. Plotseling is Peter er ook weer, samen lopen ze verder.

Mijn mening: Ik vind het een spannend en diepgaand boek, omdat je wordt meegenomen in een verhaal van een onschuldige jongen die plotseling van zijn ouders wordt gescheiden en ze nooit meer terugziet. Ik vind het bijzonder hoe Anton alles heeft onthouden wat zich er op die desbetreffende avond heeft plaatsgevonden, maar tegelijkertijd ook jammer dat hij dit nog geen plaats had kunnen geven. Na zijn ontmoeting met Karin, heeft Anton dit wel kunnen doen.

Conclusie: Op een schaal van 1 tot 10 geef ik het boek een 7, omdat het boek wel goed leest maar op een aantal momenten kakt het in. Ik heb ook een aantal keer gedacht om het boek maar weg te leggen omdat ik het een beetje langdradig vond worden. Toch ben ik het blijven lezen omdat ik wilde weten of Anton ooit toch nog achter de waarheid zou komen.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Recensie: Joe Speedboot

Titel van het boek: Joe Speedboot

Auteur van het boek: Tommy Wieringa

Korte samenvatting: Het boek gaat over een jongen genaamd Fransje Hermans uit het fictieve dorp Lomark. Fransje heeft na een ernstig ongeluk een tijd lang in een coma gelegen. Het boek begint als Fransje uit die coma ontwaakt en ziet dat hij in een ziekenhuis ligt. In het ziekenhuis hoort hij dat er een nieuwkomer in Lomark voor aardig wat oproer heeft gezorgd (dit is Joe Speedboot). Joe houdt van bommen maken, dit terwijl de andere bewoners erg bang zijn voor bommen (nogal logisch).

Uiteindelijk mag Fransje dus het ziekenhuis uit, maar hij kan alleen zijn rechterarm gebruiken. De rest van zijn lichaam is verlamd, waardoor hij zich met een rolstoel moet verplaatsen. Spreken kan Fransje ook niet.

Fransje is duidelijk gefascineerd door Joe, en wil graag vrienden met Joe worden. Joe heeft helaas al een andere vriend gevonden, genaamd Christof (pikant detail: Joe reed, toen hij voor het eerst in Lomark kwam, het huis van Christof binnen en hierdoor kwam de vader van Joe te overlijden). Joe sluit na enkele weken ook een vriendschap met Engel. Fransje volgt dit drietal in zijn rolstoel en schrijft alles op wat hij ziet en meemaakt. Op school maakt Joe een bom, die niet naar behoren werkt waardoor zijn hand eraf geblazen wordt. Hierdoor is Joe een aantal weken niet op school. Fransje is in de tussentijd wel alweer naar school gegaan, hij moet het jaar overdoen omdat hij in die coma heeft gelegen. Zo komt hij dus bij Joe, Christof en Engel in de klas.

Na een tijdje komt er nog iemand anders naar Lomark, Picolien Jane, kortweg PJ, een meisje uit Zuid-Afrika wat Fransje leuk vindt. Er spreidt zich een gerucht door Lomark dat de moeder van PJ nudist is, en de jongens willen dit zien (behalve Joe). Joe bedenkt hierop dat ze met een vliegtuig ongezien de moeder van PJ kunnen zien. Fransje is ook blij want hij kan ook aan het vliegtuig werken, hij buigt de ribben van het vliegtuig met zijn sterke rechterarm.

Verdere gebeurtenissen zijn dat Fransje verslaafd raakt aan ‘de alcohol’. Door het drinken hiervan nemen de spasmen in zijn lichaam af. Joe, gaat naar de kunstacademie en gooit hoge ogen met zijn vliegtuig. Na een tijd heeft Joe geen zin meer in de kunstacademie en zoekt hij PJ op in Amsterdam. Zwaar stoned komt hij bij haar binnen, maar Joe komt erachter dat PJ een relatie heeft met de psychotische schrijver Arthur Metz. Joe keert hierop weer terug naar Lomark, waar hij op het idee komt dat Fransje moet gaan armworstelen. Joe zal dan de manager van Fransje worden. Fransje moet echter niets hebben van dit idee, en het idee zinkt dan ook weg. PJ woont intussen ook weer in Lomark, omdat haar ‘vriendje’ haar slaat. Op een dag komen Joe en PJ naar Fransje, PJ ziet de dagboeken van Fransje liggen en wil deze lezen. De aandacht van PJ doet Fransje goed. Na verloop van tijd wil Fransje – door zijn ‘stomme’ vader – toch het armworstelen gaan proberen. Het eerste toernooi waar ze naartoe gaan bevindt zich in Luik. Fransje wordt totaal niet serieus genomen door de andere deelnemers, maar bereikt toch de finale waar hij helaas verliest. Toch levert dit vijfduizend gulden op. Uiteindelijk breekt Fransje op een toernooi tegen de beste armworstelaar zijn arm, door de immense krachten die erop uitgeoefend werden. PJ en Fransje komen achter een groot geheim van Joe. Om dat geheim te weten, moet je het boek zelf maar gaan lezen.

Mijn Mening: Ik vind het een avontuurlijk boek, je leest echt uitgebreid wat elk bij- en hoofdpersoon in het boek doet. Het boek is zo geschreven dat het uiterst moeilijk is om weg te leggen. In het boek vind je verschillende thema’s zoals: seks, verraad en avontuur.

Ik vind het interessant om te lezen hoe een jongen vanuit een coma zich zo kan opwerken, dat hij de een na beste armworstelaar ter wereld wordt.

Conclusie: Op een schaal van 1 tot 10 geeft ik dit boek een 9, omdat ik het een prachtig geschreven boek vind dat uitermate prettig leest. De stijl van dit boek is vlot, want alles leest prettig weg en wordt duidelijk uitgewerkt ook al zit er soms wat grof taalgebruik in.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Recensie: De Donkere Kamer van Damokles

Titel van het boek: De donkere kamer van Damokles

Auteur van het boek: W.F. Hermans

Korte Samenvatting: Het boek gaat over Henri Osewoudt, Henri zit nog op de lagere school als zijn moeder zijn vader vermoord. Daardoor wordt Henri opgevoed door zijn oom Bart Nauta in Amsterdam. Henri leeft sindsdien in een soort isolement, hij paart met niemand anders dan zijn nichtje Ria. Als hij 18 is trouwt hij met Ria, en zet hij zijn vaders sigarenwinkel voort. Hij is afgekeurd voor militaire dienst, maar werkt wel bij de Burgerwacht. Als de Tweede Wereldoorlog uitbreekt, moet hij op wacht staan bij het postkantoor om de hoek. Hier komt hij Luitenant Dorbeck tegen, deze lijkt als twee druppels water op Henri. Dorbeck geeft Henri een fotorolletje dat ontwikkeld moet worden. Een paar dagen later komt hij terug met een filmrolletje welke ook ontwikkeld en opgestuurd moeten worden aan E. Jagtman.

Henri laat tot zijn spijt de fotorollen mislukken, en ziet zichzelf genoodzaakt om zelf foto’s te maken van militaire objecten. Henri krijgt een aantal dagen later de opdracht om naar Haarlem te komen, waar hij Dorbeck en Zewüster ontmoet. Henri mocht kreeg van Dorbeck een pistool in zijn handen gedrukt.Samen met Zewüster gaat Henri naar de Kleine Houtstaat 32, waar ze een aantal mensen neerschieten.

Henri weet uiteindelijk toch de fotorolletjes die hij van Dorbeck in 1940 had gekregen te ontwikkelen. Op een van de foto’s valt er een brandend vliegtuig op het huis van de familie Jagtman, waarbij deze geheel is omgekomen.

3 jaar later krijgt Henri een brief opgestuurd van Dorbeck, met de mededeling of hij de foto’s kan opsturen naar een postbusnummer. Henri gaat kijken wie zijn foto’s dan uit de postbus haalt, dit blijkt een heilsoldate genaamd Elly Meier te zijn.

Zo begint een spannend verhaal van twee mannen die op de vlucht zijn voor de Duitsers en die niet bang zijn om alle oneffenheden weg te werken.

Mijn mening: Ik vind het een spannend en hard boek, omdat je ziet hoe Henri van een normale sigarenboer naar een soort huur/wraakmoordenaar overgaat. Ook vind ik dit boek interessant omdat mijn opa in de Tweede Wereldoorlog een verzetsstrijder was. Gelukkig hebben de Duitsers hem nooit kunnen pakken.

Conclusie: Op een schaal van 1 tot 10 geef ik dit boek een 8, omdat het boek je blijft boeien. Als je aan dit boek begint dan word je al gauw in het verhaal meegezogen. Zoals ik al zei, vindt ik het bijzonder om te zien hoe iemand van een normaal persoon wordt getransformeerd in een soort huur/wraakmoordenaar. De stijl van dit boek is somber, er wordt normaal in geschreven en de personages zijn duidelijk en heel gedetailleerd uitgewerkt.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

De rest van de boeken

De volgende 4 boeken die ik heb/ga (ge)lezen zijn:

1. De helaasheid der dingen, Dimitri Verhulst

2. De aanslag, Harry Mulisch

3. Joe Speedboot, Tommy Wieringa

4. De kamer van Damokles, W.F. Hermans

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

Recensie: Hersenschimmen

Titel van het boek: Hersenschimmen

Auteur van het boek: J. Bernlef

Korte samenvatting:

Het verhaal gaat over Maarten Klein. Hij woont samen met zijn vrouw Vera in Amerika (Glouchester, boven Boston). Toen ze jonger waren zijn ze hierheen verhuisd voor Maarten zijn werk. Ze zijn allebei net over de 70 jaar.

Het verhaal begint op een voor Maarten doodgewone winterdag. Je leest de dagelijkse dingen die Maarten op zo’n dag doet. Hij vergeet kleine dingen, zoals het hout uit de schuur halen voor de kachel en haalt de dagen door elkaar. In het begin lijkt het allemaal erg onschuldig, maar op na een tijdje merkt Maarten dat hij steeds meer dingen vergeet en hij raakt ook steeds meer het gevoel van tijd en ruimte kwijt. Maarten blijft soms halve dagen weg, zonder van te voren gezegd te hebben tegen zijn vrouw waar hij heen ging. Ook lijdt hij vooral aan kortetermijn geheugenverlies; hij vergeet dingen die hij een paar minuten geleden nog gehoord of gevraagd heeft. Maarten ontkent dat er iets mis met hem is, maar zijn vrouw is het niet ontgaan hoe slecht Maarten eraan toe is. Ze haalt er een dokter bij.

Dokter Eardley zegt dat de herinneringen van Maarten een beetje door de war zijn geraakt en dat hij het voorlopig rustig aan moet doen. Vanaf dat moment gaat het snel slechter en slechter met Maarten. Hij mag niet meer het huis uit, omdat hij ontoerekeningsvatbaar geworden is. Hij valt steeds meer terug in zijn jeugd en wordt incontinent, dit betekent dat hij niet zijn blaas en sluitspier kan aansturen. Voor Vera is het een moeilijke tijd, vooral omdat ze Maarten als (gelijkwaardige) partner verliest. Maarten is op een gegeven moment zo ver heen dat hij in een verzorgingshuis geplaatst wordt, waar hij zijn verdere leven zal verblijven.

Mijn mening:

Ik vind het een zielig en boeiend boek, omdat je ziet dat Maarten achteruit gaat met zijn geestelijke gesteldheid maar tegelijkertijd wordt er ook uitgelegd hoe dat komt. Ook vind ik dit boek interessant omdat mijn moeder bij zo’n zelfde soort instelling werkt genaamd Polderburen.

Conclusie:

Op een schaal van 1 tot 10 geef ik het een 7 omdat je blijft lezen hoe Maarten achteruit gaat en hoe zijn vrouw en de verpleegster het moeten opvangen. Het einde is nogal logisch en ik vind dat Maarten al veel eerder in een verplegingstehuis had moeten zitten. Verder is het taalgebruik nogal standaard.

Geplaatst in Uncategorized | 2 Reacties

Recensie: Het Gouden Ei

Titel van het boek: Het gouden ei

Auteur van het boek: Tim Krabbé

Korte samenvatting:

Rex Hofman en Saskia Ehlvest gaan in de zomer van 1975 op vakantie in Zuid-Frankrijk. Wanneer hun eindbestemming op nog ongeveer een uur rijden is, gaan ze even benzine tanken bij een Total benzinestation. Ze begraven twee muntjes in een spleet, als een teken van liefde. Saskia biedt dan aan om te rijden, maar ze wilt eerst wat te drinken hebben.

Ze blijft wel erg lang weg, zo lang dat Rex erg ongerust wordt. Hij maakt een foto van het tankstation en belt de politie. Hij denkt aan een droom die Saskia eens had, over een gouden ei. Ze zat erin opgesloten en kon niets, behalve doodgaan door tegen een ander ei op te vliegen. Hij voelt zich eenzaam en tot overmaat van ramp wil de politie niet komen.
Acht jaar later viert Rex vakantie in Marina di Camarota. Hij heeft een nieuwe vriendin, Lieneke. Ze liggen samen op het strand. Er zijn een paar Fransen aan het badmintonnen en Rex en Lieneke vragen of ze mee mogen doen. Rex speelt met de gedachte dat hij Lieneke ten huwelijk zal vragen als zij winnen. Als ze inderdaad winnen, blijkt dat Lieneke hetzelfde idee had. Hij kan echter niet verkroppen dat hij niet weet wat er met Saskia is gebeurd, dus loopt zijn idee op niets uit.
Er komt een flashback; het is weer 1975. Raymond Lemorne, een Fransman, heeft twee kinderen en is echtgenoot en scheikundige. Hij redde ooit een meisje en kreeg de gedachte dat het gemakkelijk is een misdaad te plegen. Hij kocht daarom een pistool en chloroform.
Hij doet op een gegeven moment net alsof hij zijn afgelegen vakantiehuisje gaat opknappen. Hij wil daar echter een van zijn toekomstige slachtoffer “ontvangen”.

Hij besluit op tankstations te doen alsof hij, met een mitella, zijn aanhangwagen niet aan zijn auto kon koppelen. Hij zal dan aan vrouwen gaan vragen daarbij te helpen. Als dat gelukt zou zijn, zou hij vragen of ze bij hem in de auto willen komen zitten, en dan…

Het lukt eerst niet om vrouwen in de auto te krijgen , maar dan komt, zoals later zal blijken, Saskia. Zij komt wel in de auto zitten, geïntrigeerd door een sleutelhanger met een grote R. Hij neemt haar mee naar zijn “vakantiehuisje”.

Weer terug in het heden gaat Rex na zijn vakantie in Marina di Camarota advertenties plaatsen. Hij zoekt naar mensen, die Saskia op het bewuste tankstation gezien hebben. De reacties op deze advertenties zijn echter teleurstellend; geen enkele is bruikbaar. Hij post ondertussen een brief aan Lieneke, omdat hun relatie niet meer zo goed is. Als die brief is gepost, stapt Lemorne op hem af. Hij weet wat er met Saskia gebeurd is en wil dit ook aan Rex vertellen. Rex moet echter kiezen: óf hij komt te weten wat er met Saskia gebeurd is en ondergaat hetzelfde lot (sterven), óf hij komt het niet te weten en blijft in leven. Door de drang om het lot van Saskia te weten, het bestrijden van de onwetendheid, kiest hij voor het eerste. Voordat Lemorne Rex vertelt wat er met Saskia is gebeurd, krijgt hij een slaapmiddel. Hij hoort alles en valt in slaap. Eenmaal wakker geworden, ligt hij in een kist, onder de grond.

Lieneke zoekt lang en tevergeefs naar Rex, maar van Rex en Saskia wordt nooit meer iets vernomen.

Mijn mening:

Ik vind dit een goed boek, het is aan de korte kant maar toch heel duidelijk, spannend en het boek neemt je mee op een reis door het leven van Rex. Ik vind “het gouden ei” goed in het boek verwerkt. Je komt het gouden ei namelijk niet uit zonder dat je doodgaat. Rex en Saskia ondervinden dit dus.

Conclusie

Op een schaal van 1 tot 10 geef ik een 7,5 omdat het spannend blijft tot het eind en je raakt nooit je aandacht kwijt. De personages zijn duidelijk en goed uitgewerkt en je voelt echt medeleven met Rex als hij weer aan Saskia denkt.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Recensie: De zesde mei

Titel van het boek: De zesde mei

Auteur van het boek: Tomas Ross

Korte samenvatting:

Anke Luyten is een jonge dame en heeft net drie jaar vastgezeten vanwege medeplichtigheid bij een moord. Ze heeft ooit, met vrienden, bij een laboratorium ingebroken waar apen werden gebruikt als proefdieren. Toen de apen bevrijd werden kwam er een bewaker om het leven. De bewaker werd doodgeschoten door Peter Heemskerk, toen der tijd de vriend van Anke. Peter heeft, terwijl Anke vastzat en Peter vogelvrij rondliep, nooit iets van zich laten horen. In de cel heeft Anke rechten gestudeerd. Toen ze vrijkwam is ze in Den Haag gaan wonen.

Op een dag wordt ze door de politie aangesproken in een café waar ze elke dag zit, of ze misschien ene Peter Heemskerk kent. Zij kent Peter natuurlijk maar, verteld dit niet aan de politie en rent zo hard als ze kan weg uit het café.

Ongeveer een paar weken later wordt ze aangehouden door de politie in de auto zonder enige aanleiding. Ze wordt meegenomen en onderweg maakt ze kennis met rechercheur van Dam, die haar enkele gruwelijke foto’s laat zien. Moord en andere dingen komen aan te pas. Het schijnt dat Peter het brein van dit alles is. Ze wordt gevraagd om te infiltreren in de VMO (Verenigine Milleu-Offensief) waar Peter werkzaam is. Ze hebben een telefoongesprek afgetapt, waarbij de stem van Peter en nog iemand anders te horen is. De stem van Peter zegt dat er iemand dood moet!

Anke besluit om te gaan infiltreren en ze heeft nu een kans om wraak te nemen op Peter. Ze gaat naar Wageningen waar Peter woont en komt meteen in aanraking met Peter als ze naar het café gaat waar Peter iedere maandag komt. Ze mag bij de VMO gaan werken, voor enkele kleine klusjes. Haar missie is natuurlijk om erachter te komen wie er vermoord gaat worden en wanneer en door wie.

In eerste instantie kan ze er niet achter komen, maar op 5 mei, als ze ondertussen Volkert en zijn vriendin Petra heeft leren kennen, breekt ze op een middag in bij Volkert en vind daar een rode map. In deze rode map staat dat ze op 6 mei Pim Fortuyn willen vermoorden, op het Mediapark waar Pim van 16.00uur tot 18.00uur aanwezig zou zijn voor een interview. Zo snel als ze kan probeert ze weg te komen, maar dan staat ineens Peter voor haar neus. Ze rent zo snel mogelijk naar haar huis toe, maar helaas weet ook Peter het huis binnen te dringen. Peter slaat dan Anke in elkaar en hangt haar op.

Gelukkig is Erdogan al tijden bezig geweest om te achterhalen waar Anke is, omdat Erdogan hartstikke verliefd op Anke is. Erdogan, ziet bij het huis van Anke, Peter wegrennen en gaat achter Peter aan. Op het station belt Peter met Volkert en vertelt hem dat Anke de rode map in handen heeft gehad en dat hij haar niks heeft gedaan, maar alleen heeft opgesloten. Erdogan gelooft dit niet en gaat vliegensvlug naar het huis van Anke waar hij net op tijd is om Anke van de dood te redden. Anke verteld Erdogan dat ze de politie moet waarschuwen omdat Pim Fortuyn de volgende dag zou worden vermoord. Op zes mei, proberen ze alles te doen om het tegen te houden, behalve de politie, terwijl zij er vanaf wisten.

Pim Fortuyn werd vermoord door Volkert van der G!

Mijn Mening:

Ik vind het een boeiend en spannend boek, het verhaal neemt je mee en laat vanuit drie oogpunten (Anke Luyten, Pim Fortuyn of zijn partijgenoten en Jim de Booij) zien hoe het plan om Pim Fortuyn te vermoorden tot stand kwam.

Conclusie:

Op een schaal van 1 tot 10 geeft ik dit boek een 7 omdat het taalgebruik in dit boek wel redelijk makkelijk is en omdat er zoveel personages zijn dat je vaak moet nadenken vanuit wie je het verhaal nu hoort.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Recensie: Perenbomen bloeien wit

(korte waarschuwing vooraf, er kunnen dingen in de korte sammenvatting zitten die niet geschikt zijn voor kleine kinderen)

Titel van het boek: Perenbomen bloeien wit

Auteur van het boek: Gerbrand Bakker

Korte Samenvatting van het Verhaal:

Klaas en Kees – een tweeling –  en hun broertje Gerson hebben jarenlang het spelletje ‘zwart’ gespeeld. Dit is een zoekspel waarbij de belangrijkste regel is dat ze hun ogen niet open mogen doen. Gerson heeft de naam van het spel bedacht toen hij voor de eerste keer meedeed. Hun moeder Marianne, is gevlucht richting Italië. Volgens de vader van Klaas, Kees en Gerson (Gerard) woont zij bij een andere man, een buitenlandse man. De postzegels die op de kaarten komen zijn geschreven in onleesbaar Italiaans.

Op een zondagmorgen stappen Gerard, de drie jongens en hun trouwe viervoeter Daan in de auto van Gerard en gaan ze op bezoek bij opa Jan en oma Anna. Ze besluiten om via de boomgaardroute te rijden, langs deze route staan er allemaal bomen met witte bloesems. Gerard zegt dat het perenbomen zijn, want die bloeien wit, volgens Klaas en Kees zijn het appelbomen. Druk in conclaaf met elkaar rijden ze richting een kruising, als ze de kruising willen passeren, rijdt een auto vanaf rechts vol op de auto in. De deur waar Gerson achter zit is volledig om hem heen gevouwen en een gedeelte van het dak rust op of in het hoofd van Gerson. Het dashboard rust op Gersons borstkas en hij zit muurvast, het enige wat hij zegt is heel zachtjes: au! Gerard heeft glassplinters in zijn hals en gezicht gekregen, Kees heeft zijn arm verbrijzeld, Klaas heeft een whiplash en Daan (de hond) is door de klap dwars door het voorruit gevlogen.

De bestuurder van de andere auto mankeert niets en belt meteen de ambulance.

Gerson wordt door de ambulance binnengebracht in het ziekenhuis op de ‘Intensive Care’, zijn rechteronderarm is verbrijzeld, zijn ribben zijn gekneusd. Hij heeft een beschadiging aan zijn ogen en zijn milt moet worden verwijderd. Door al deze aandoeningen en de daaropvolgende narcose, valt Gerson in een coma.

Een dag of 5 later komt Gerson weer uit zijn coma, hij krijgt weer een beetje gevoel in zijn lichaam en schreeuwt: “Perenbomen bloeien wit”! Helaas zal Gerson nooit meer het spelletje ‘zwart’ kunnen spelen, hij is blind!

Mijn mening:

Ik vind het een heel erg mooi boek, het is ontroerend en het verhaal laat zien dat je wereld binnen 1 seconde op zijn kop kan staan. Door het verhaal ging ik inzien dat je moet leven met wat je hebt gekregen, voordat het te laat is. Het is een redelijk kort boek van 137 pagina’s en blijft boeiend tot de laatste pagina. Het verhaal wordt verteld van uit 3 personen: De tweeling Kees en Klaas, Gerson en Daan de hond.

Conclusie:

Op een schaal van 1 tot 10 geef ik dit boek een 8, want het is een boeiend verhaal en je gaat inzien dat je eigenlijk bevoorrecht bent ten opzichte van de “gehandicapten”. Ook is het wel bijzonder dat je het verhaal meekrijgt vanuit 3 verschillende personen.

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

Welkom

Hallo, en welkom op mijn pagina. Op deze pagina ga ik 4 recensies plaatsen. Volgend jaar in 5 Havo komen daar nog 4 bij.

 

Boek 1: Perenbomen bloeien wit, Gerbrand Bakker, Niveau 2

Boek 2: De zesde mei, Tomas Ross, Niveau 2

Boek 3: Het Gouden Ei, Tim Krabbé, Niveau 3

Boek 4: Hersenschimmen, J. Bernlef (Hendrik Jan Marsman), Niveau 3

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie