Recensie #12: Gebr. , Ted van Lieshout

Gebr. is het deels autobiografische verhaal van Ted van Lieshout over het verlies van zijn broer. Kun je nog een broer zijn als je broer dood is? Dat vraagt Lukas zich onder meer af als zijn jongere broer Marius is gestorven. Iedereen in het gezin van Lukas probeert het verdriet over de dood van Marius op een andere manier te verwerken.  Marius laat een dagboek na waardoor Lukas geconfronteerd wordt met zichzelf. Wat Marius al over hem wist, durfde Lukas nog niet aan zichzelf te bekennen.  Gebr. is een ontroerend en openhartig boek dat je zeker aan het denken zal zetten over bepaalde onderwerpen.

De manier van schrijven in dit boek vind ik erg mooi. De geschreven teksten die Lukas in het dagboek van zijn broertjes Marius, of door Lukas Maus genoemd, schrijft geven de gedachten van Lukas heel goed weer. Je merkt heel goed dat hij tegen zijn overleden broertje praat en graag zou willen dat hij nog bij hem is. Ook wordt al heel snel duidelijk dat Lukas het niet eens is met de rouwverwerking van zijn moeder. Hij gaat daar graag tegenin en schrijft alles in het dagboek met de gedachten dat Maus ze ook nog gaat lezen.

De titel van het boek, Gebr., staat voor gebroeders wat in het verhaal erg duidelijk naar voren komt. De band tussen de broers komt meerdere malen aan bod. Lukas schetst situaties uit het verleden die hij heeft meegemaakt met zijn broer toen hij nog in leven was Hij beeld zich meerdere malen in hoe hij die situaties liever had willen oplossen.

Dit boek doet mij een beetje denken aan Schaduwkind van J.F. Thomese die ik vorig jaar heb gelezen. In beide verhalen wordt troost gezocht in de slaapkamer van de overleden persoon. Hier worden herinneringen opgehaald die meedragen aan de rouwverwerking. Beide boeken vond ik erg mooi om te lezen waardoor ik wel tot de conclusie ben gekomen dat dit soort verhalen mij erg aanspreken en ik deze erg mooi vind om te lezen.

Recensie #11: Een onschuldig meisje, J. Bernlef

De veertienjarige Lucille woont in een klein dorp, is een paar keer blijven zitten en heeft ouders die voortdurend ruziemaken. Ze snakt naar aandacht en wanneer er een nieuwe, aardige leraar op school komt, grijpt ze haar kans. Ze probeert hem te verleiden en vertelt haar vriendinnen de wildste verhalen over hen beiden – al gaat hij in werkelijkheid niet in op haar avances. Toch wordt de sfeer steeds grimmiger en beschuldigen de dorpelingen hem al snel van seksueel misbruik. Hoe kan hij zich verdedigen tegen een uit de hand gelopen leugen?

Toen ik de samenvatting van dit boek las sprak het mij erg aan omdat het mij een spannend boek met veel raadsels leek.
Het vorige boek wat ik las van Bernlef, Hersenschimmen, vond ik erg mooi verwoord waardoor ik ook graag dit boek wilde lezen. De manier van verwoorden in dit boek was zo mooi dat ik benieuwd was of dat Bernlef in dit boek ook ging lukken. Dit is aardig gelukt naar mijn mening al is het natuurlijk moeilijk te vergelijken met een boek dat geschreven is vanuit een dementerend  persoon.

De spanning in de samenvatting trok mijn aandacht en dit heeft het verhaal ook waargemaakt toen ik het las. Verschuilen achter leugens is erg moeilijk waardoor je benieuwd blijft wat de volgende stap zal zijn om eronder uit te komen.

Recensie #10: Ooggetuigen, Carry Slee

Frank en Olga zijn getrouwd maar bedriegen elkaar. Ze hebben een zoon, Ruben. Frank is makelaar maar de zaken staan er niet goed voor. Hij neemt dan ook elke kans aan om wat winst te maken zodat hij zijn gezin wat meer luxe kan bieden. Dat er ergens iets scheelt met hun zoon Ruben, hebben ze wel door, maar ze komen er pas na een tijd achter dat hij wordt gepest. Op een dag gaan ze wel heel erg ver met pesten wat ernstige gevolgen heeft.

Peter is conciërge op de school van Ruben en heeft meermaals gezien dat Ruben gepest werd maar had er zijn redenen voor om niemand hiervan op de hoogte te brengen. Dit geheim draagt hij met zich mee en het is niet het enige geheim dat hij heeft.

Victor is vader van Lars, die samen met zijn vrienden Ruben pest. Hij bezit enkele discotheken en heeft nog meer plannen. Hij gaat een deal aan met Frank, maar deze heeft totaal niet door dat Victor niet meteen het beste met hem voorheeft , wat ervoor zorgt dat hij zijn compagnon van zijn makelaarskantoor kwijtraakt.

Nicole is getrouwd met Sjoerd maar bedriegt hem met Tom, wat zorgt voor spanning en discussie zowel met Sjoerd als met Tom. Ze heeft een dochter, Natascha, die een jaar geleden aangereden werd bij het treinspoor en daardoor verlamd is en in een rolstoel zit. Nog steeds weten ze niet wie Natascha aangereden heeft.

Ik koos dit boek omdat ik erg benieuwd was naar de schrijfstijl van Carry Slee in volwassen boeken. Vroeger las ik bijna alleen maar boeken van haar. De schrijfstijl was speels en luchtig wat mij erg aansprak. Er zat een duidelijke structuur is waardoor haar verhalen altijd erg duidelijk waren. In dit boek is dit iets minder zo. Elk hoofdstuk is geschreven vanuit één van bovengenoemde personages. Het is dus telkens even omschakelen om het verhaal te blijven volgen. Verder is haar schrijfstijl bijna wel hetzelfde, heel erg duidelijk.

Het verhaal vond ik erg boeiend omdat bij elk nieuw hoofdstuk er een raadsel bleef bestaan wat in het volgende hoofdstuk van die personage werd opgelost. Ik had tijdens het lezen in het begin wel al een vermoede waar het verhaal naar toe zou gaan. Dit zorgde er ook extra voor dat ik er graag achter wilde komen of ik gelijk had waardoor ik door bleef lezen. De spanning in dit boek is duidelijk aanwezig wat mij altijd erg aanspreek in boeken.

Ik denk wel dat ik nog meer boeken van Carry Slee zou willen lezen om erachter te komen of het toeval was dat zij hier dezelfde schrijfstijl hanteerde als in haar kinderboeken of dat zij toch nog een andere kant heeft.

Recensie #9: PAAZ, Myrthe van der Meer

Als Emma van de ene op de andere dag opgenomen wordt op de paaz, weet ze één ding zeker: hier is een fout gemaakt. Ze heeft namelijk een leuke baan, een geweldige vriend en een goed leven, dus dat ze dood wil kan dan toch geen probleem zijn? Het is het begin van Emma’s zoektocht door de absurde wereld van de psychiatrische kliniek met al haar regels, pillen en diagnoses een zoektocht naar de uitgang, maar boven alles een zoektocht naar zichzelf. Tijdens haar reis langs vreemde patiënten en nog vreemdere therapeuten, depressieve kerstballen en onverwachte vriendschappen, begint Emma te beseffen dat ze hier niet voor niets zit, en dat zij de enige is die kan bepalen of, maar vooral ook hoe ze ooit de paaz weer verlaat.

Ik vond dit een erg prettig boek om te lezen. De manier waarop dit boek geschreven is vond ik erg prettig. Er bleven steeds raadsels ontstaan wat er voor zorgde dat ik verder bleef lezen. Ook was alles zeer gedetailleerd beschreven waardoor ik een erg goed beeld kon schetsen van de omgeving waarin in verhaal zich afspeelde. Door de psychische ontwikkeling in het boek kon ik me erg goed inleven in de manier van denken van Emma. De vele emotie’s die het boek bevat verschillen enorm waardoor het boek vele verschillende kanten heeft. Op het éne moment weet Emma zich geen uitweg te vinden uit haar problemen en op het andere moment heeft ze de grootste lol met medepatiënten. Hierdoor wordt het verhaal nooit saai.
Wat ik soms wel vervelend vond is dat bepaalde situaties te langdradig waren waardoor het heel lang duurde voordat er een uitkomst kwam. Hierdoor kon je soms een pagina overslaan zonder echt iets van het verhaal gemist te hebben.

Ik ben zeker van plan om het vervolg te gaan lezen. Ik wil graag weten hoe het gaat aflopen met Emma.  

Recensie #8: Klucht van de koe, G.A. Bredero

Gijsje is een dief, al vindt hij dat hij niet slechter is dan veel anderen die hun medemens een poot uitdraaien zonder dat het diefstal wordt genoemd. Op een dag komt hij een boer tegen met een mooie koe. Die avond steelt hij de koe en ’s morgens vraagt hij de boer het beest voor hem te verkopen. De boer, die erg goedgelovend is, ziet dat het dier wel verdacht veel op zíjn koe lijkt, maar gelooft de dief op zijn woord en hij verkoopt het. Eerlijk als hij is brengt hij het geld dat de koe heeft opgeleverd die avond naar Gijsje, waarop deze hem uitnodigt voor een rondje in de herberg ’Het swarte paert’. Daar zitten ook de waardin Giertje en de optrekker Joosje (die haar al een hele tijd probeert te versieren), die eveneens worden opgelicht door de dief , want als hij om vlees en vis vraagt om zijn goede vangst te vieren, blijkt dat Giertje dit niet kan verkopen. Daarom krijgt hij van haar twee schotels om het te gaan halen bij een boer in de buurt. Van de optrekker krijgt hij een mantel om de lekkernijen te verbergen. Vervolgens neemt hij de benen, waarna de drie slachtoffers erachter komen dat ze bij de neus genomen zijn.

Ik vond het boek best lastig om te lezen. Ik denk dat dit vooral komt door de rijm die in het boek wordt gebruikt. Hierdoor worden soms moeilijke woorden gebruikt wat het soms lastig maakt om de zinnen te begrijpen. Wat het boek ook lastig maakt is dat het een toneelstuk is waardoor er meerdere scenes op één bladzijde staan. Het gaat van de ene situatie over in de andere. Dit is soms wel even lastig.

Ik vond het verhaal niet heel erg spannend. Het was eigenlijk te kort om het spannend te maken. Er werd steeds vrij snel duidelijk wat verschillende situaties met elkaar te maken hadden waardoor er niet echt spanning was. Ik vond het wel een goede verhaallijn hebben, het liep goed in elkaar over als je doorhad dat je in een nieuwe scene terecht was gekomen.

Ik zou nog wel meer van deze boeken willen lezen alleen mogen ze dat wel iets langer zijn. Deze was eigenlijk net iets te kort om echt in het boek te komen en je in te leven. Tegen de tijd dat je je inleefde in de hoofdpersoon was het boek alweer afgelopen.

Recensie #7: Fabriekskinderen, J.J. Cremen

Op een vreselijk koude, vroege winterochtend moeten Saartje, Evert en Sander zoals elke ochtend vertrekken naar de wolspinnerij, waar ze heel hard moeten werken in slechte omstandigheden. Saartje heeft al vanaf het opstaan een tikkend gevoel in haar hoofd en krijgt tijdens het werken koorts. Sander wordt door zijn grote broer Evert op straat achtergelaten wanneer hij niet meer verder wil en valt op de stoep in slaap. De jonge baron Willem van Hoogstadt vindt hem en neemt hem mee naar huis: hij geeft hem eten en kleren en laat hem vertellen over het miserabele leventje dat hij leidt. Daarna neemt de baron Sander in huis, zodat hij nooit meer arm hoeft te zijn. Intussen is Saartje weer thuis en zo vreselijk ziek dat ze ‘s nachts in haar bedje overlijdt.

Dit boek sprak mij aan omdat het een stukje uit het leven van fabriekskinderen beschrijft. Wat ik heel leuk vond aan het boek wat ik had is dat er eerst een hele grote introductie is, een soort geschiedenisboek, waardoor je heel goed uitgelegd krijgt over welke situatie het verhaal gaat. Ook staan er afbeeldingen waardoor je een heel goed beeld krijgt van hoe alles zich afspeelt.

Het verhaal zelf vond ik heel aangrijpend. Het is best wel een heftig verhaal. Het ging er in die tijd met deze kinderen best hard aan toe en dat wordt ook goed duidelijk in het verhaal. Wat ik ook heel erg mooi vind is dat er een duidelijk verschil tussen fabriekskinderen en rijke kinderen in het boek naar voren komt op het moment dat Sander slapend van de straat wordt gehaald en in een mooi bed wakker wordt. Op het moment dat hij wakker wordt denkt hij meteen aan zijn vader die boos zal worden als hij zonder geld thuiskomt. Dit geeft heel goed weer hoe kinderen in die tijd behandeld werden.

Ik zou niet heel veel van dit soort boeken kunnen lezen omdat het heel erg over de geschiedenis gaat maar als het een onderwerp uit de geschiedenis is wat mij interesseert dan zou ik het best wel kunnen lezen, dat was ook bij dit boek het geval.

Recensie #6: Het behouden huis, Willem Frederik Hermans

Het hoofdpersonage, wiens naam we niet kennen, is een Nederlandse soldaat die in het partizanenleger vecht tegen de nazi Duitsers. Het verhaal opent met een oorlogsscène waar de chaos heerst. Na het offensief loopt de soldaat naar een dichtgelegen stadje, een luxe badplaats. Daar trekt hij in het mooiste huis, verhaast achtergelaten door zijn vorige eigenaars. Hij doet zijn smerige uniform uit en na een inkwartiering van de Duisters die het plaatsje heroverd hebben , doet hij zich voor als de rechtmatige eigenaar. Hij voelt zich helemaal thuis en adopteert zelfs een zwart kat. Maar deze kat herinnert het hoofdpersonage er steeds aan dat hij hier niet helemaal thuishoort: de deuren van deze ene kamer blijven dicht. Net wanneer de soldaat een ladder pakt om via het raam naar binnen te gaan, komen de eigenaren van het huis terug. Maar de soldaat voelt zich te erg verbonden met het huis om het weer af te moeten staan- hij schiet de man dood en wurgt diens echtgenote. Wanneer hij weer op de gang komt ziet hij dat de deur van de kamer op een kier staat. Binnen staat een oude man zijn paradijsvissen te verzorgen, hij leeft compleet in zijn eigen wereldje, omringd door zijn geliefde vissen. Kort daarop komen de partizanen weer het stadje binnen. De Duitsers zijn gevlucht behalve de kolonel, die de soldaat, na zijn pak weer aangetrokken te hebben, opsluit in de kelder. Daarna loopt hij de partizanen tegenmoet, waaronder de Spanjaard zich bevindt, een bekend gezicht. Alle partizanen komen mee naar het huis, waar ze vervolgens het hele huis verwoesten en alle bewoners bloederig vermoorden, behalve de soldaat die er met een paar klappen vanaf komt. Het boek eindigt zoals het begonnen is: met een explosie. Het huis, de droom zijn voorgoed verdwenen.

Toen ik begon aan het boek zag ik het somber in. Ik merkte dat het heel erg over oorlog en geschiedenis ging wat ik totaal niet interessant vind. Ook heb ik geen verstand van oorlogen en wapens waardoor ik het in het begin van het boek een beetje moeilijk vond. Toen ik eenmaal achter de titelverklaring kwam begon ik het boek interessanter en spannender te vinden.

Vanaf het moment dat de Nederlandse soldaat zich voordeed als de eigenaar van huis vond ik het boek leuk. Het moment waarop hij de Duitsers toelaat in zijn huis was voor mij de ommekeer in het boek. Ik was erg benieuwd of zij erachter zouden komen dat hij niet de rechtmatige eigenaar was.

Door alle omschrijvingen in het boek krijg je een heel goed beeld van wat er nou eigenlijk gebeurd, wat niet op alle momenten van dit boek heel fijn is. Ik heb een heel goed beeld gekregen van hoe het behouden huis eruit zag, ik zag alles heel goed voor me.

Ik vond het een leuk en spannend boek. Ik wilde graag doorlezen om erachter te komen hoe het af liep. Ik zou graag nog meer van zulke boeken willen lezen maar wil dat wel dat de geschiedenis en de oorlog niet overheerst in het boek maar dat een verhaal vertellen nog de overhand heeft.

Recensie #5: Het gouden ei, Tim Krabbé

Rex Hofmans vriendin, Saskia, verdwijnt spoorloos bij een Frans benzinestation, terwijl ze met Rex een benzinestop maakt. Ze ging even wat te drinken halen en kwam niet meer terug. Rex is hier kapot van en gaat zelf op onderzoek uit. Hij moet erg denken aan nachtmerries die ze vaak had. Ze droomde dat ze in een gouden ei door het heelal zweefde, en slechts daaruit kon ontsnappen indien haar ei een tweede gouden ei zou ontmoeten. Maar het heelal is zo groot.

Op een dag neemt Raymond Lemorne, een scheikundeleerkracht, contact met Rex op. Hij is bereid te praten, mits Rex bereid is hetzelfde als Saskia te ondergaan. De leraar neemt hem mee naar het benzinestation waar hij Rex een slaapmiddel geeft, en hem uitlegt wat hij gedaan heeft terwijl ze wachten tot het middel begint te werken. Hij legt Rex uit dat hij geobsedeerd was door het plegen van de perfecte misdaad, en vertelt hoe hij het meisje had meegelokt en met zelfgemaakte chloroform had bedwelmd. Dan valt Rex in slaap en ondergaat dezelfde nachtmerrie als Saskia. Hij wordt wakker in een doodskist en raakt in paniek wanneer hij begrijpt dat hij, net als Saskia, levend begraven werd. Niemand op aarde weet waar de twee zijn, ze lijken van de aardbol verdwenen.

Ik vond het een erg leuk boek om te lezen! Ik was bij het eerste hoofdstuk meteen al geboeid en wilde graag doorlezen om erachter te komen hoe het afliep. Wat slim gedaan was in dit boek is dat de ontknoping als het ware een puzzel is. Door zelf een verband te leggen tussen de eerste 3 hoofdstukken maar met name met het eerste en het derde hoofdstuk kan je er zelf al achter komen wat er in het vierde hoofdstuk gezegd gaat worden. Hierdoor ontrafel je zelf al het mysterie waar de hoofdpersoon nog niet achter is.
Het boek leest lekker door vanwege de spanning. Wat ik ook erg goed en leuk vond was de opbouw van het boek. Het eerste en het laatste hoofdstuk horen in chronologische volgorde bij elkaar terwijl de middelste hoofdstukken hier helemaal los van stonden. Hierdoor ging ik dus zelf een beetje puzzelen en wilde ik graag weten of wat ik gepuzzeld had ook klopte en las ik dus door.

Wat ik wel wat jammer vond was het moment dat Rex dezelfde nachtmerrie onderging als Saskia en boek vrij snel was afgelopen. Vanaf het moment dat Rex wakker werd en begraven was in een doodskist ging het heel snel. Het eindige ook in een hele simpele zin: “Er werd nooit meer iets van hen vernomen.”
Dit einde had van mij nog wel iets boeiender mogen zijn en iets langer. Verder vond ik het echt een heel leuk boek.

Ik zou graag nog zo’n soort boek lezen maar hij mag dan wel wat langer zijn.

Recensie #4: Een Vlucht Regenwulpen, Maarten van ‘T Hart

Het boek gaat over een jongen, Maarten. Hij heeft voordat hij naar de basisschool ging, nog nooit vrienden gehad. De eerste keer dat hij zijn huis verliet, naar het dorp, kwam hij erachter dat hij pleinvrees heeft. Op school is Maarten erg goed. Hij kan makkelijk en goed leren, en krijgt vaak extra werk van de leraar. Maar hierdoor wordt Maarten wel erg gepest. Daardoor raakt hij steeds meer geïsoleerd. Op de middelbare school werd hij verliefd op een meisje genaamd Martha. Zijn gevoelens voor haar zijn heel sterk. Het gevoel is helaas niet wederzijds. Toen hij naar de kerk was gegaan waar Martha altijd naartoe ging kwam hij erachter dat Martha bang voor hem was. Dit is een keerpunt in zijn geloof. Hij wil niet meer geloven in God of Jezus. “Wat kon het voor nut hebben verlost te worden door Christus en na je dood naar de hemel te gaan als zij toch alleen maar bang voor je was en voor je wegvluchtte. Je zou tot in eeuwigheid in de hemel zijn, oftewel tot in eeuwigheid die pijn voelen om haar die onbereikbaar was.” Na de middelbare school ging Maarten celbiologie studeren. Vlak na zijn kandidaatsexamen overleed zijn vader. Hij ging daarna bij zijn moeder wonen, maar die stierf vrij snel daarna. Hij vind dit verschrikkelijk want hij was erg gehecht aan zijn moeder. Nadat hij geslaagd was voor zijn studie werd hij hoogleraar in de celbiologie. In de tussentijd kweekt hij nog steeds druiven, zoals zijn ouders vroeger al deden. Als hij naar een receptie gaat waarvoor hij druiven heeft geplukt komt hij de zus van Martha tegen en raakt met haar in gesprek. Ze spreken af om naar een concert in de schouwburg te gaan. Dan krijgt Maarten een dwanggedachte dat hij nog maar twee weken te leven heeft. Dit gevoel wordt versterkt als hij bijna een auto aanreed, en toen hij in zijn laboratorium zijn hand verwondde. Vervolgens ging Maarten naar een congres in Bern. Hij werd opgevangen door Adriënne. Dit is een vrouwelijke collega waarbij hij logeerde. Hij ging met haar uit eten en maakte ook met haar een bergtocht. Hij stemde in een moeilijke afdaling te doen om indruk om Adriënne te maken omdat hij zag dat ze zich aangetrokken voelde tot Ernst. Tijdens die afdaling viel Maarten naar beneden. Hij kon zich nog maar net redden. Toen hij van de schrik bekomen was stuurde hij een kaartje naar de zus van Martha om hun afspraak af te zeggen. Daarna besloot hij om zijn isolement niet langer meer te doorbreken, maar het juist voort laten duren.

Ik vond dit boek vrij lastig om te lezen omdat er steeds flashbacks waren waarvan ik niet doorhad dat het om een flashback ging. Hierdoor raakte ik af en toe wat in de war. Ook vond ik het ingewikkeld dat er zo gedetailleerd verteld werd wat ervoor zorgde dat het langdradig werd en ik mijn concentratie verloor.

Op het moment dat hij dacht dat hij nog maar 2 weken te leven had vond ik het boek wat spannender worden. Ik was erg benieuwd hoe het verder ging en of hij ook werkelijk dood zou gaan. Wat hier heel goed vond was dat er momenten waren waarop Maarten bijna dood ging door een ongeluk of verwonding. Hierdoor denk je dat het zijn einde is maar op de een of andere manier blijft hij toch steeds leven. Met de gedachte in je achterhoofd dat hij komt te overlijden maakt dat het boek een stuk spannender.
Wat ik wel jammer vond was dat het einde niet echt spannend was. Hij besloot verder te leven in zijn isolement en dat was dan ook het einde van het verhaal, dit had van mij nog iets boeiender gemogen.

Ik zou niet snel nog zo’n boek gaan lezen omdat ik het toch wel lastig vond om er doorheen te komen. Soms verloor ik mijn concentratie door lange flashbacks die eigenlijk net te gedetailleerd verteld werden. Ik had het idee dat dit niet allemaal van belang was voor de rest van het boek.

Recensie #3: Hersenschimmen, Bernlef

Hersenschimmen wordt verteld vanuit het perspectief van de ik-persoon Maarten Klein, een 71-jarige man die begint met dementeren. Hij komt uit Nederland, maar woont sinds vijftien jaar in de Verenigde Staten, in Gloucester (Massachusetts), met de trein 1 uur ten noorden van Boston. Zijn geestelijke vermogens verslechteren naarmate het verhaal vordert, terwijl zijn omgeving zich afvraagt wat er met hem aan de hand is. Maarten begint in zijn herinneringen personen door elkaar te halen, verdwaalt als hij de hond uitlaat en vergeet wat hij wilde gaan doen voor hij ergens aan begint. Hij belt de bibliotheek op zoek naar zijn vrouw Vera, die daar al jaren niet meer werkt, informeert naar de gezondheid van een gestorven man en denkt dat hij bij zijn opa en oma aan het logeren is wanneer hij wakker wordt. Terwijl Maartens geheugen verslechtert, wordt het steeds moeilijker voor hem om zaken en personen uit het heden en het recente verleden te herkennen en keert hij in zijn eigen beleving steeds verder terug naar vroegere tijden in zijn leven. Soms is hij ogenblikken helder, dan weer ver weg. Op heldere momenten is hij bang en onzeker over wat hem overkomt en schaamt hij zich voor zijn gedrag en onvermogen. Het wordt steeds moeilijker voor hem om op de woorden te komen waarmee hij zich uit wil drukken.

Maarten begint Dr. Eardly soms aan te zien voor een Amerikaanse officier, Vera voor een verpleegster en de gezinshulp voor het meisje op wie hij verliefd was als jonge man. Hij vergeet hoe hij stukken op de piano moet spelen die hij eerst wel kende. Op zeker moment herkent hij zijn eigen weerspiegeling in de ruit en spiegel niet meer. Soms wordt hij vastgebonden aan zijn bed wakker. Wanneer hij thuis niet meer te handhaven is, wordt hij naar een inrichting gebracht. Wie Vera is, weet hij dan niet meer. De schrijfstijl en zinsbouw worden aan het einde van het boek heel fragmentarisch en daardoor lastig te begrijpen, om te beschrijven wat er in het hoofd van iemand met dementie omgaat.

Ik vond het in het begin van het boek heel bijzonder hoe er vanuit een dementerend iemand is geschreven. Het is heel knap geschreven omdat je eigenlijk de gedachte van een warrig iemand op papier zet terwijl de lezer het nog wel moet begrijpen. Dat is heel mooi gedaan. Aan het einde van het boek, vlak nadat hij in de inrichting terecht is gekomen, wordt het wel lastiger om het boek te begrijpen. Het is dan geschreven in hele korte zinnen en de ik-figuur verandert steeds van onderwerp waardoor je wel heel scherp moet blijven om het te snappen.
Wat ik ook heel mooi vond is dat er stukken worden herhaald, iets wat een dementerend persoon ook doet. Voorbeelden hiervan zijn herinneringen  van vroeger:
“Een wit papier op  een biljartgroen vloeiblad vol inktvlekken en streepjes afgevloeide brieven van papa. Als je lang kijkt zie je er van alles in: dieren, gezichten.”
Dit stuk wordt twee keer herhaald in het boek. Aan dit stuk is ook te zien dat alles heel gedetailleerd wordt opgeschreven.
Ook komen persoonsherkenningen vaak terug:
” Het is een aardige, vriendelijke jongen. Een beetje stilletjes, maar na een pilsje wil hij nog wel eens loskomen.”
Dit wordt ook weer meerdere keren herhaald wanneer deze persoon langskomt in het boek. Het zijn enkel gedachten maar dat laat dus zien hoe vaak een dementerend persoon gedachten herhaalt in zijn hoofd.

Iets wat ik erg mooi vond in het boek was hoe Maarten, de dementerende man uitlegt hoe je om moet gaan met herinneringen. Het zegt het volgende:
“Je moet nooit teruggaan naar plaatsen van vroeger. Dan vernietig je die gloed, de kern van je herinneringen, zoals papa, die, zo oud als hij was, na mama’s dood de auto pakte en alle huizen afging waar hij samen met haar in had gewoond. Een paar waren er afgebroken, in andere woonden vreemde mensen achter geplooide vitrages met vetplanten in de vensterbank. Na die tocht leken zijn herinneringen meer op verzinsels dan op feiten, zei hij en hij was verbitterd omdat de wereld veranderd was en geen rekening met zijn verleden en zijn gemis had gehouden. Niet achterom kijken dus!”
Hier komt ook weer duidelijk naar voren dat dementerende mensen vooral herinneringen hebben aan vroeger. Hij blikt hier ook weer terug op zijn vader wat hij heel vaak doet in het boek.

Ik vond het een heel mooi boek om te lezen en toch ook een beetje spannend. Ik wilde graag weten hoe het verder zou gaan met Maarten en hoe snel zijn situatie zou verslechteren. Door de manier van vertellen leef je je heel erg in, vooral in Vera waar je echt medelijden mee krijgt.
Ik zou dit boek aan iedereen aanraden die een dementerend persoon kent om te begrijpen hoe zo iemand denkt en hoe hij zich voelt.