Vals licht

Vals licht                                                                                                                           Joost Zwagerman

Lizzie is weggelopen van huis en trouwde al heel jong. Om geld te verdienen werd ze prostituee. Na een tijdje scheidde ze en ging alleen wonen, maar ze bleef nog wel prostituee. In Amsterdam ontmoette ze tijdens haar ‘werk’ Simon. Ze werden verliefd op elkaar en gingen vaak naar elkaar toe. Alles over het ‘werk’ van Lizzie moest geheim blijven, want niemand wist dat ze prostituee was en niemand mocht het ook te weten komen. Simon en Lizzie gaan steeds meer met elkaar om, maar opeens komt Simon erachter dat Lizzie prostituee blijft om geld te hebben om drugs te kopen. Hij gaat mee naar haar psycholoog en helpt haar afkicken.

Ik vond het een goed boek. Ik kwam er namelijk erg makkelijk doorheen, dat omdat ik erg in het boek zat. Dit kwam vooral, omdat het verhaal erg realistisch was. Het zou zo in het echte leven kunnen gebeuren.

De personen werden erg duidelijk beschreven. Ook hun gevoelens werden duidelijk in het boek. Vooral Simon Prins vond ik sympathiek. Hij wilde Lizzie elke keer weer helpen. Hij stak veel energie in hun relatie. Ik kon me goed plaatsen in Simon, omdat de situatie en zijn gedachten heel duidelijk beschreven werden. Alleen denk ik dat ik niet zoveel geduld zou hebben als hem. Ik zou eerder de relatie hebben beëindigd.

Het boek was daarnaast erg makkelijk te lezen, wat ik persoonlijk erg fijn vind. Er zaten geen moeilijke woorden, zinnen en gedeeltes in waar je doorheen moest komen. Daardoor was het ook niet echt een spannend boek, waar ik normaal wel naar zoek. Toch waren de problemen die er in het verhaal voorkwamen vermakelijk genoeg om het boek te blijven lezen.

De tweeling

De tweeling                                                                                                                     Tessa de Loo

Twee bejaarde vrouwen komen elkaar tegen in het Thermaal Instituut. Ze raken aan de praat en ontdekken dat ze op 6 jarige leeftijd gescheiden een tweeling zijn. Ze vertellen elkaar over hun leven na het sterven van hun ouders.
Lotte’s verhalen gaan over haar leven bij haar pleeggezin in Nederland. Over de Joodse onderduikers bij hen thuis en haar liefde voor muziek.
Anna’s verhalen gaan over haar moeilijke jeugd bij hun oom op de boerderij. Over hoe oom Heinrich haar mishandelde en over hoe ze ontsnapte naar een klooster. Later kon ze een opleiding tot dienstmeisje volgen en kwam ze aan werk bij een rijke familie.
In het begin mogen de 75 jarige vrouwen elkaar niet echt, ze zijn elkaar’s tegenpolen. Maar langzaam aan krijgen ze begrip voor elkaar. Op een ochtend vindt Lotte haar zus dood in het bad. Een medewerkster vraagt aan Lotte of ze Anna’s familie kent, zodat ze die kan inlichten. Dan bekent Lotte dat Anna haar zus was.

Ik vond het een erg ontroerend verhaal. Het feit dat ze op jonge leeftijd gescheiden zijn en elkaar daarna weer tegen komen, maar eigenlijk vreemdelingen van elkaar zijn vind ik erg naar. Maar ook het feit dat aan het eind van het boek een van de hoofdpersonen dood gaat is vreselijk. En daarbij ook dat Lotte Anna niet eerder had erkent als tweeling, pas na haar overlijden wat voor de lezer ook erg jammer is.

Het boek is ook erg spannend. Er wordt namelijk een goed beeld gegeven van de vreselijke Tweede Wereldoorlog.                                                                                       In het boek worden emoties en gebeurtenissen erg goed beschreven. Soms iets gedetailleerd waardoor het wat langdradig wordt. Ook was het een erg dik boek waar ik in eerste instantie niet zo snel naar zou grijpen. Het lezen ging hierdoor ook wat moeilijker.

Gebr.

Gebr                                                                                                                                 Ted van Lieshout

Het verhaal gaat over luuk en zijn overleden broertje Maus, die aan een onbekende ziekte vrij jong is overleden. Iedereen gaat op zijn eigen manier met het verlies om. Zijn moeder wil bijvoorbeeld alle spullen van Maus in de achtertuin verbranden als een soort van afscheid. Luuk is het hier niet mee eens, maar laat het toch toe. Wel wil hij het dagboek van Maus redden en gaat die halen. Om het te redden begint hij te schrijven waar Maus is gestopt. Hij schrijft hele verhalen aan zijn broertje. Wat er allemaal gebeurt bij hen thuis. Als hij alles volgeschreven heeft, begint hij tussen de zinnen van Maus door te schrijven. Zo is het dagboek meer van Luuk dan van Maus geworden. Dan mag zijn moeder het niet verbranden. Omdat hij er niet omheen kan, móét Luuk het uiteindelijk wel gaan lezen. Hij komt tot veel vreemde ontdekkingen. Een van de schokkendste is wel dat Maus niet op meisjes valt, maar meer op jongens. En dat Maus altijd dacht dat Luuk dat ook had. Dat zet Luuk aan het denken. Eigenlijk is dat ook wel zo, maar hij wil liever normaal zijn. Hij verzamelt al zijn moed, en verteld het aan zijn ouders. Die vinden het heel normaal, en hadden het eigenlijk wel door. 

Marius had een trillende hand, een tremor. Het werd almaar erger, op een gegeven moment kon hij niet meer stoppen met trillen. De dokters hebben niet kunnen achterhalen wat zijn doodsoorzaak is geweest. Na lang aandringen van de ouders van Luuk, kregen ze het onderzoeksrapport thuisgestuurd. Het bleek de ziekte van Wilson te zijn geweest. Meteen moet Luuk ook onderzocht worden omdat het erfelijk is, maar hij blijkt gelukkig gezond te zijn.

Ik vond het een erg mooi boek. Door het dagboek had je ook een beetje het gevoel alsof je Maus echt kende,vooral door de manier waarop het was geschreven en hoe er over de ziekte werd verteld die hij had.

In Gebr. zitten toch wel wat onverwachte plotwendingen die ik niet aan had zien komen, maar die eigenlijk best mooi zijn. Ze doen wel echt wat voor het verhaal, geven het wat extra’s. Bijvoorbeeld de homoseksualiteit die wordt behandeld en wat nog best moeilijk is om mee om te gaan op jonge leeftijd, maar dan ook tegelijkertijd de steun van de ouders. Ook de manier hoe verlies is beschreven vind ik erg mooi. Je ziet dat iedereen uit de familie een ander rouw proces heeft en er dus erg anders mee omgaat.

Het was daarnaast een erg makkelijk boek om te lezen. Je kon je goed plaatsen in de personages en het verhaal was makkelijk te begrijpen. Het boek had niet erg veel diepgang, maar dat was ook niet heel erg.

Efter

Efter                                                                                                                                   Hanna Bervoets

Het verhaal speelt zich af in de nabije toekomst. In het boek wordt liefde als een verslaving gezien, namelijk het ‘Love Addiction Disorder’ (LAD), waar mensen van moeten afkicken. Je volgt in het verhaal dan ook meerdere mensen die in de afkick kliniek ‘Jaghthof’ zitten tegen deze verslaving.

In de kliniek komen de patiënten in aanraking met het medicijn Efter. Het  is een nieuw medicijn op de markt tegen verliefdheid, maar veroorzaakt veel slachtoffers. In het proloog verteld Laura Horst, een journaliste die haar twijfels heeft bij dit medicijn, over slachtoffer #103 van Efter. Verder gaat het hele verhaal over het eerste slachtoffer.

Ik vond het een erg goed boek. Het had namelijk een sterke spanningsopbouw, waar ik persoonlijk erg van houd. Je wist namelijk dat er iets mis was met het medicijn, maar er werd niet meteen verteld wat nou precies het probleem was. Je ontdekt elke keer een klein onderdeel van het plot. Dit maakte het erg makkelijk voor mij om het boek te lezen. Daarnaast had het boek ook geen open einde wat een goede afsluiting was van het verhaal.

In het boek werd je door verschillende personages meegenomen. Elk hoofdstuk werd verteld vanuit een ander perspectief. Dit vond ik zelf erg leuk. Het was ook goed en overzichtelijk aangegeven wanneer het weer over een andere relatie ging. Het was dus niet storend. Daarnaast werd het verhaal ook niet chronologisch verteld. Het begon namelijk in december en ging toe weer terug naar mei en verder. Ook dit was goed aangegeven en dus niet verwarrend.

Er kwamen daarnaast ook veel verzonnen woorden voor in het boek. Woorden die waarschijnlijk in de toekomst worden gebruikt, zoals Seos en Toad. In het begin vond ik dit erg verwarrend tijdens het lezen, maar je kwam er al gauw genoeg achter wat die woorden betekenden. Daarnaast vond ik het erg realistisch geschreven, het is best eng om te bedenken dat het misschien zo ver kan gaan in de toekomst. Toch denk ik niet dat het ooit zo ver zou komen.