Creatieve.. creaties!

Er zijn vier manieren om motieven in de muziek te verwerken. Ik bespreek er drie.
Een ostinato, zoals in gangsta’s paradise (gansta rap):

Je hoort de strijkers het motief gedurende het hele liedje herhalen, het vormt de melodie en heet daarom melodisch ostinato (in normaal nederlands een melodietje dat lange tijd onveranderd doorgaat)

Een sequens, zoals in L’inverno van Vivaldi (Klassiek):

Je hoort steeds hetzelfde motief, maar het wordt op andere toonhoogtes herhaald.

Een variatie, zoals bij Daylight Lucidity van Delain (Rock):

http://www.youtube.com/watch?v=fGBKemDzebs&feature=related

Je hoort de strijkers in het begin al varieren met het motief, in de allereerste maten. Later hoor je in de lyric: ‘daylight lucidity’ het motief, en in ‘stream.. on me’ de variatie.

Dimensie: theater
Titel van het stuk: Anne en Goebbels, een confrontatie
Gezien op: dinsdag 18 mei 2010 in de Kunstlinie, Almere
www.annegoebbels.nl

De oorspronkele voorstelling heette Auszüge aus den Tagebüchern von Anne Frank und Joseph Goebbels, naar een concept van Christian Reinisch. Vanwege het grootste succes in 40 steden besloot een Nederlander het stuk ook voor Nederlandse theaters te ontwikkelen.

Anne Frank en Joseph Goebbels hielden in dezelfde periode een dagboek bij. Meral Polat als Anne Frank en Victor Löw als Joseph Goebbels confronteren het publiek met dagboek- en beeldfragmenten uit deze twee totaal verschillende iconen uit die tijd.

Het decor: een bed, een stoel en een bureau, een radiootje en een bureaustoeltje. Alles in witte repen stof ingepakt, waarschijnlijk om het sober te maken. Over het bed hangt een grijs vestje met rode bloemetjes erop.
De twee personages komen het toneel op: Anne Frank in een witte blouse met een grijze rok en maillot, Goebbels in een blauwgrijs kostuum. Om beurten lezen ze fragmenten voor uit hun dagboek. Uit dezelfde periode? Uiteindelijk wel, maar in het begin heeft Goebbels het over 1925 en Anne Frank over 1942, erg verwarrend.
Anne vertelt enthousiast, maar wordt natuurlijk steeds verdrietiger naarmate de oorlog ernstiger werd. Goebbels begint rustig met voorlezen, maar spreekt steeds harder. Hij schreeuwt zelfs, en maakt dezelfde bewegingen als je Hitler ziet doen in filmpjes.
De spanning op het toneel neemt toe, de emoties worden steeds heftiger.
En wat zag ik nou? De vrouw die Anne speelde veegde gedurende de voorstelling heel wat tranen weg. Hoorde dat bij de voorstelling?

Het is een simpel maar heftig toneelstuk. Behalve het voorlezen gebeurt er niets. Kan je dan concluderen dat ze geen tekst hoefden te leren? Nee, dat niet. Ze spraken zo mooi en zo geëmotioneerd dat dat niet mogelijk was. Goebbels praatte soms zo hard en zo snel dat hij moeilijk te verstaan was. Hier zijn maanden voorbereiding aan voorafgegaan.

Ontspannen in het theater is niet de enige factor die hier speelt, je krijgt ook een geschiedenisles doordat er constant data genoemd werden. Ik schaam me om het te zeggen, maar ik dacht dat Anne Frank ver voor 4 augustus 1944 werd verraden. Zo zijn er nog veel meer dingen die ik geleerd heb, daarmee zal ik u niet vervelen.

Mening? Ik vond het samenspel uitgekiend (je zag dat het tot in de puntjes was uitgewerkt), het decor was goed, de acteerprestaties waren top. Ik heb me kunnen ontspannen, dat gebeurt niet snel bij zo’n zwaar stuk en betekent voor mij dat ik erin ben opgegaan. Het (volgens mij van plastic gemaakte) boeketje na afloop was terecht.

Culturele dimensie: film
Titel van de film: slumdog millionaire

Dit zegt de meneer van de bioscoop erover: Jamal, een weesjongen uit de sloppen van Mumbai, besluit mee te doen aan de Hindi versie van het televisie programma ‘Weekend Millionairs’. Hij staat op het punt de hoofdprijs van 20 miljoen rupies te winnen met nog één vraag te gaan. In de pauze van het programma wordt hij gearresteerd op verdenking van oplichting. De politie kan niet geloven dat een jongen zoals hij dergelijke kennis kan bezitten.

Dit zeg ik erover: de film gaat over een jongetje uit de sloppenwijken van Mumbai. Hij vertelt zijn verhaal aan de Mumbaiaanse politie, die denkt dat de jongen heeft valsgespeeld in ‘Weekend Millionairs’ en daarmee 20.000.000 rupies heeft gewonnen. “Een jongen uit de sloppenwijk kan niet alle antwoorden weten bij deze quiz”, zeiden ze tegen hem. Hij vertelt per vraag hoe hij het antwoord weet en onthult hierbij traumatische en soms walgelijke gebeurtenissen. Zijn hele levensverhaal komt langs: zijn vechten voor geld, zijn liefde voor Latika (een meisje uit zijn jeugd) en de dood van zijn moeder.
De film duurde lang, maar was prachtig. Er zaten shockerende stukjes in, maar ook ontroerende. Ik vond de balans tussen deze twee uitstekend. De camerastandpunten gaven aan wanneer het spannend was (uit de losse pols filmen met een letterlijk schokkend effect). Al met al was het de moeite waard.

Wat: Smartlappenfestival
Waar: In het centrum van Amersfoort
Wanneer: 17&18 april 2010
Type: muziek

Smartlappen, wat zijn dat? Volgens de dikke Van Dale zijn het sentimentele liederen. Wikipedia noemt het levensliederen, liedjes over het echte leven. Soms zwaar, soms verdrietig en soms heel vrolijk en gezellig.
Zo, dat is al een stuk duidelijker.
Op het smartlappenfestival waren verschillende podia met daarop vrolijk aangeklede mensen. Denk aan zwarte jurken, rokjes, broeken en hoeden als basis. Daaroverheen groene sjaaltjes, roze boa’s, nepbloemen in het haar gestoken of op het overhemd. En weet je, het ziet er niet zo lelijk uit als je zou denken. Sterker nog, die uitbundige kleding brengt je in de juiste mood: schaam je nergens voor en zing mee wat je kent.

Smartlappen horen bij onze vaderlandse geschiedenis, nu nog zie je het veel: Frans Bauer, Jan Smit, Jannes, Thomas Berge. Oke, je bent er geen fan van. Toch moet je toegeven dat het DE muziek is om mee te zingen als je stomdronken bent, gezellig met je vrienden. Het is gezellige muziek en het zorgt dat je een drempel overgaat, de drempel van schaamte. Smartlappen geven dus een gevoel van gezelligheid en vrolijkheid; ‘t lijkt opeens zo simpel.

Op dit aparte festival zijn verschillende groepen te zien op de groenmarkt, de langestraat, de hof en de appelmarkt. Het publiek bestaat voornamelijk uit ouderen en gehandicapten, maar er zijn ook redelijk jonge mensen bij. Het zal de meeste jongeren afschrikken, maar mij niet. Ik vond het leuk. Punt.

Hendrik Ibsen leefde van 1828 tot 1906. Zijn kunstenaarsleven begon bij het dichten van Brand(1866) en Peer Gynt (1867), maar hij werd pas echt beroemd door zijn toneelwerken “een poppenhuis”(1879), “Spoken (1881), “”De wilde eend” (1884), “Rosmersholm” (1886), “Hedda Gabier” (1890). In bijna al zijn stukken zit een geheim dat ontsluierd wordt, soms was de uitwerking zo grof dat het stuk verboden werd door de staat.
In de negentiende eeuw was het populair om op zoek te gaan naar de “echte” wereld. In het naturalisme van die tijd ging men op zoek naar afkomst. Door de natuur te observeren beschouwde men het leven. Een poppenhuis is geschreven met mystiek, er wordt gezocht naar de waarheid. De hoofdpersoon (Nora) is nerveus en lijkt vast te zitten in de oordelen van anderen, zonder eigen wil. Dit was typerend in de tijd van het naturalisme. Conclusie: dit toneelstuk past heel goed in zijn tijd, de negentiende eeuw.
Het geheim van ‘Een poppenhuis’ is van Nora. Zij heeft een beetje geld gespaard en veel geld geleend van Krogstad (een vriend van de familie). Iedereen denkt dat ze een gat in haar hand heeft omdat ze al het geld van haar man lijkt uit te geven Als haar man ernstig ziek wordt, zegt ze dat ze geld georven heeft van haar pas-overleden vader en neemt haar man mee naar het zuiden. Zij redt het leven van haar man, maar niemand weet dat het haar werk is geweest. Nora wordt nog altijd uitgemaakt voor iemand die niet met geld om kan gaan en ze bewaart haar geheim voor als haar man bij haar weg wil. Dan komt mevrouw Linde in beeld en neemt het baantje van Krogstad weg. Hierop bedreigt Krogstad Nora: als zij niet regelt dat hij zijn baan terugkrijgt, komt iedereen het geheim te weten en is ze er geweest.
Nora probeert hem zijn baan terug te geven en krijgt hierdoor ruzie met haar man(de directeur van het bedrijf). Het loopt uit de hand als Krogstad de man van Nora een brief stuurt waarin hij alles vertelt. Nora en haar man gaan uit elkaar.
Hendrik Ibsen laat het geheim langzaam tevoorschijn komen, beetje bij beetje wordt het bij iedereen bekend.
Er vallen steeds meer personages weg totdat de enige personages Nora en haar man zijn; zij zijn tenslotte de kern van het verhaal.

Francois Rabelais is een van de bekendste humanisten uit de Renaissance. Hij was dokter, maar ook schrijver van fantasy en satire (spotgeschriften).
Hij schreef onder andere over de oorsprong van taal. Is taal aangeboren of aangeleerd? Hebben woorden uberhaupt iets te maken met de voorwerpen waar het over gaat?
Rabelais wilde laten zien wat voor betekenis de franse taal had. Hij gooide Latijnse en Griekse woorden in zijn boeken om oorsprong kenbaar te maken en trok werkelijk alles in twijfel.
Oftewel, Rabelais verrijkte de Franse taal.
Dat terwijl hij ook gore, oversekste grappen maakte.

Wie? 3 jonkvrouwen (een dikke, een slome en een slimme) en een prins (leuk en aantrekkelijk)
Waar? Bij een kasteel
Wanneer? In de middeleeuwen

Er waren eens drie jonkvrouwen die vochten om een aantrekkelijke prins. De prins ging om 12 uur ‘s middags altijd richting het vechtgebied om zijn spieren te trainen.
Om 10 uur stonden de drie vrouwen op om zich zo mooi mogelijk te maken. Ze moesten haasten om om 12 uur klaar te zijn. Ze ruzieden met elkaar en stiekem stalen ze elkaars kleding.
Opeens hoorden ze hoefgeluiden aankomen, ze renden van de trap af en vielen over elkaars prachtige jurken heen. Alledrie wilden ze als eerste bij de prins zijn.
Er ontstond een gevecht, jurken scheurden en plukken haar vlogen in het rond. Nu waren de jonkvrouwen opeens niet zo aantrekkelijk meer. Ze zagen eruit als losgebroken wilde beesten.
De prins wist niet wat hij zag. Hij had het altijd leuk gevonden om de dames te verleiden met zijn spieren, maar nu was hij afgeknapt. Wie zijn deze opgefokte wijven? Waar is de hoffelijkheid gebleven?
De prins gallopeerde ervandoor. Hij leefde nog lang en gelukkig.

Culturele activiteit 2: Percossa: rebels of rhythm “een bulderende percussie-achtbaan vol rake klappen, scherpe humor en acrobatische capriolen, verpakt in theatrale fijnzinnigheid.”
Dus.. daar ben ik geweest. Ik heb geen feeling met deze uitspraak, maar deze geniale show is moeilijk te omschrijven. Ik weet het, da’s geen excuus om t foldertje te kopiëren. Laat ik het dus maar proberen te omschrijven.
Het is 19 februari, 20:30. In theater de Flint (Amersfoort) geven vier gespierde kerels een percussie(slagwerk)-voorstelling. Even denk ik dat ik naar een stel kleuters zit te kijken, want ze zeggen “tak-tak-tadadakdaktak” in plaats van daadwerkelijk te trommelen. Gelukkig, het geklets gaat over in timmeren op de benen, armen en wangen. Al snel verschijnen ook de trommels, waarna ik weer naar een stel kleuters ga kijken. Hilarische kleuters, dat wel. De gespierde kerels slaan elkaar verrot met gekleurde buizen en spelen daarmee kinderliedjes. Ja, je leest het goed: het publiek hoort kinderliedjes doordat de kerels elkaar met buizen meppen. Ge-wel-dig!
Mooi in deze voorstelling is de afwisseling heftig/rustig. Na het lachen om een buizen-spektakel komt een Surinaams muziekje langs. Als ik in slaap begin te sukkelen, word ik wakker geroffeld door een rock-concert. Geweldige drumstellen en vier kerels die als idioten achter elkaar rennen en drummen tegelijk. Verbazingwekkend; het klinkt goed!

Er volgt een toneelstukje waarin de kerels hun kleren uittrekken en verstoppertje spelen. Dit hadden ze van mij weg mogen laten, want niemand kon zien wat er gebeurde en dus ging iedereen staan. Resultaat: niemand kon iets zien. Zeker ik niet, want ik bleef zitten. Ik vond er namelijk niks aan.

JOEPIE! Een rock-concert! Opnieuw word ik uit mijn slaperigheid gejaagd door gigantische percussie. Er volgt nog een show met knipperlichten, rammelaartjes en verstoppertje, veel leuker gelukt dan de vorige poging.
De afsluiting duurt me iets te lang, vier keer buigen de artiesten uitvoerig en verdwijnen ze van het podium, waarna ze gewoon verder gaan met de show. Kennelijk is het publiek te enthousiast, net als de artiesten.

Kent u de uitspraak “je moet stoppen als het nog leuk is”? Als de artiesten hiernaar gewerkt hadden, was de voorstelling haast perfect geweest.

Vader zit in zijn stoel de krant te lezen. Moeder zit sokken te breien.
Sophie komt binnen.

Vader: Heb je goed gebiecht, meisje?

Sophie slaat ogen neer
Sophie: Ja, vader

Vader: kijk me aan, Sophie. Heb je netjes gebiecht? Ga je vanaf nu weer braaf je huiswerk maken? schreeuwend: Sophie, kijk me aan!
Waarom huil je, meisje?

Sophie: Vader, belooft u dat u het aan niemand vertelt?

Vader: Natuurlijk, meisje. kijkt moeder aan Wat jij, Maria?

Moeder: Natuurlijk bewaar ik je geheim. Hou je dan op met huilen?

Sophie zucht: Ja, moeder. Ja, vader. De priester heeft me twee weken geleden verkracht. Daarom maakte ik geen huiswerk meer. En.. Sophie barst in huilen uit En nu ben ik overtijd. Moeder, ik denk dat ik zwanger ben van de priester!

Moeder: Meisje, het is niet jouw fout. Vlug, droog je tranen. We gaan dit met zijn drieën uitzoeken

Einde van de scene

Vind je het leuk om wat over mijn interesses te bekijken op youtube? Gebruik dan de volgende link: http://www.youtube.com/my_playlists . Hier wat uitleg:

Filmpje 1: Dans. Ik vind Ierse volksdans heel mooi, in dit filmpje zie je hoe synchroon ze dansen, het lijkt bijna onmogelijk. Het ziet er ook zo ontspannen uit, moeiteloos en vloeiend. Prachtig. Ik ben bij een voorstelling van Ierse volksdans geweest, daar deed dit filmpje me aan denken. Prachtig, prachtig, prachtig.

Filmpje 2: Architectuur. The London Eye vind ik een van de mooist ontworpen “bouwwerken”. Solide, neutraal en heel dynamisch. Bovenin the London Eye merk je niks van de wind, dat kan echt alleen maar in een geniaal ontwerp. Dat bedoel ik met dynamisch.

Filmpje 3: Film. Life as a House vind ik, zonder twijfel, een ontzettend meeslepende, ontroerende en vooral prachtige film. Op youtube kan je hem, in delen, helemaal kijken. Tot op heden heb ik de dvd nergens kunnen vinden. (Alle slimmerds die reageren met: “download ‘m gewoon!” Nee, ik download niet)

Filmpje 4: Literatuur. Naming of Parts is een geniaal gedicht wat omschrijft hoe in het leger werd uitgelegd hoe een pistool in elkaar zit. De echte pistolen waren er op dat moment niet, want daar werd mee gevochten. Daarom is het ze in woorden uitgelegd, terwijl al die knulletjes dolgraag een echt pistool in hun handen wilden hebben. Daarna werden ze het slagveld in gestuurd zonder echte kennis van wapens.

Filmpje 5: Beeldende Kunst. Saladfingers is een tekenfilmfiguurtje, het is een zombie met een fetisj voor roestige lepels. Heel vreemd, luguber en morbide. Hij doet de meest gore, afschrikwekkende dingen in de 8 filmpjes die gemaakt zijn. David Firth, de maker, heeft in 1 zo’n filmpje al 4 weken werk zitten. Vandaar is dit beeldende kunst. Prachtig gemaakt, vind ik.

Filmpje 6: Muziek. Edguy is opgericht door Tobias Sammet, een Duitse puber met ADHD. Hij is ondertussen 15 jaar verder en een geweldige powermetal-componist/beoefenaar. Ik droom weg bij zijn hyperactieve, idiote en soms oversekste liedjes. Velen van jullie zullen niet snappen hoe iemand weg kan dromen bij zoiets als powermetal, maar het is echt mogelijk.