Recensie Veertig. Drie Verhalen

Oh nee! Veertig!

Boekrecensie Veertig. Drie Verhalen

Het boek Veertig. Drie Verhalen  is geschreven door Kees van Kooten (volledige naam: Cornelis Reinier van Kooten), geboren in Den Haag op 10 augustus 1941. Dit boek is voor het eerst uitgegeven in 1982 door de uitgeverij De Bezige Bij in Amsterdam. Het boek Veertig. Drie Verhalen is een realistisch boek met de genres autobiografisch proza en verhalen. Veertig. Drie Verhalen is opgebouwd uit drie verhalen die allen iets vertellen over het leven van Kees van Kooten. Met als hoofdpersoon: Kees van Kooten. Hiernaast komen ook verschillende andere personen en plaatsen in het verhaal voor met verzonnen namen om deze personen/plaatsen niet te benadelen of juist te verhemelen.

De drie verhalen zijn getiteld: L’écrivain, Prostatitis en Willem.

L’écrivain
Kees van Kooten wil is ongestoord in alle rust twee weken kunnen schrijven. Daarom vertrekt hij voor twee weken naar Frankrijk. Zijn vrouw heeft een kamer in een hotel gereserveerd als cadeau voor zijn veertigste verjaardag. Hij is een bekende schrijven dus om in alle rust te kunnen schrijven schrijft die zich in onder de naam, l’écrivain. Hij heeft echter geen inspiratie waardoor die eigenlijk alleen nog maar de titel van het verhaal heeft bedacht terwijl die voor de rest alleen leuke dingen doet. Hij besluit om te gaan fietsen. Onderweg word hij bijna aangereden door een autorijschoolhoudster die hij eerder die dag al had gezien. Hij vind haar erg aantrekkelijk en besluit om een afspraak met haar te maken voor rijlessen, ondanks dat die zijn rijbewijs al heeft. Als hij eerlijk opbiecht dat hij zijn rijbewijs al heeft en de afspraak alleen had gemaakt, omdat hij op haar aantrekkelijk vind wil ze niks meer met hem te maken hebben en vertrekt Kees van Kooten weer naar huis naar vrouw en kinderen, hij kan niet zonder ze.

Prostatitis
Van Kooten reist naar Franeker om een lezing te geven. Als hij net zijn lezing wilt beginnen  krijgt hij last van een onweerstaanbare plasdrang, waardoor die steeds weer opnieuw naar het toilet moet rennen om het niet in zijn broek te doen. Zijn plas brand en hij vreest dat hij een geslachtsziekte heeft. Hij besluit de volgende dag, na de compleet mislukte lezing, naar een dokter te gaan. De dokter vertelt hem, na een niet zo prettig onderzoek, dat hij een ontstoken prostaat heeft, een veel voorkomende ziekte bij mannen tussen de vijfendertig en vijfenveertig jaar. Hierna verlaat van Kooten de dokterspraktijk met medicijnen en een opgelucht gevoel. Hij kan weer verder met zijn leven, ouder worden en z’n familie.

Willem
Willem is een herdershond die al bij drie families is geweest voordat ze bij de van Kooten’s kwam. De hond heeft hij van zijn moeder gekregen en ondanks dat het een teefje is krijgt ze de naam Willem wat volgens de moeder op de een of andere manier gewoon bij de hond past. Willem maakt het grootste deel van zijn leven mee bij de familie Van Kooten. Onder andere de geboorte van de kinderen van Kees van Kooten, een verhuizing en de komst van een nieuwe hond genaamd Lucia (ook een teefje). Willem speelt ook veel mee in televisie-uitzendingen van Kees van Kooten, waarin hij duidelijk zijn eigen wil toont. Na 13 jaar krijgt de hond ouderdomsklachten en sterft de hond. De kinderen van Kees van Kooten huilen het uit en Kees en zijn dochter besluiten Willem te begraven in hun tuin.

Ik vind het boek Veertig. Drie Verhalen een realistisch, ontroerend en leuk boek. Ik vind Veertig. Drie Verhalen een realistisch boek, omdat het boek is geschreven naar het leven van de schrijver. Je kan het eigenlijk zien als een uitgebreide autobiografie over drie korte gebeurtenissen uit het leven van Kees van Kooten. Ik vind het boek een ontroerend boek, omdat er veel zielige momenten in voor komen (vooral in het laatste verhaal), bijvoorbeeld de zoon en de dochter van Kees van Kooten huilen het uit als hun hond Willem dood gaat, maar ook bijvoorbeeld als de opa van Kees van Kooten huilend thuis komt, omdat hij denkt dat die Willem heeft laten verdrinken.  Ik vind het boek  hiernaast een leuk boek, omdat het makkelijk geschreven was en ik gemakkelijk het hele verhaal goed kon volgen, hiernaast waren er ook grappige momenten terug te vinden in het boek, zoals toen hij een lezing moest geven hij steeds opnieuw naar de dames toilet moest vluchten om het niet in zijn broek te doen.

Veertig. Drie Verhalen is dus samengevat een realistisch, ontroerend en leuk boek wat je zeker is een keer gelezen moet hebben om is goed een kijkje te kunnen nemen in het leven van een schrijver als Kees van Kooten.

Bronnen:

2 reacties op “Recensie Veertig. Drie Verhalen

  1. Heldere recensie en beschrijving, Ludo. Fijn dat het boek je beviel. Ken je het duo Koot en Bie, die in de jaren 70, 80 en 90 reuze populair waren op tv? Moet je eens kijken.

  2. Ik heb het boek zelf ook gelezen en ik ben het met je eens dat het een realistisch en leuk boek dat een goed kijkje in het leven van Kees van Kooten geeft.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>