Maaike D4H2 CKV1 ♥☺☻

we zijn naar Anne & Goebbels geweest, een theaterstuk over Anne Frank en Jozef Goebbels. ze speelden allebei op het toneel, Anne aan rechts en Goebbels aan links. ze vertelden om de beurt stukjes uit hun dagboek over wat ze mee maakten in de oorlog. het is knap gedaan want ze zetten een heel stuk neer met haast geen atributen.

maar goed, we hebben het over literatuur, niet theater

Er wordt dus voorgelezen uit het dagboek van Anne Frank. niet precies, anders zou er geen speling in zitten maar wel de verhaallijn. Joseph Goebbels is de rechterhand van Hitler. Anne Frank zit in 1942 ondergedoken in Het Achterhuis aan de Prinsengracht.

ze spreken allebei in dezelfde tijd hun verwachtingen over de toekomst uit. Anne zoekt naar een soort van waarheid voor haar, Goebbels wil een voorbeeld, een leider die oppermachtig heerser is. hij vind zijn eigen leven saai maar als hij bij Hitler komt vind hij dat geweldig.

Anne Frank heeft een dagboek geschreven terwijl ze ondergedoken zat. ze had het plan om er een boek van te maken als de oorlog voorbij was. ze schreef al haar gevoelens en gebeurtenissen op in haar dagboek.

ik ben naar het theater silo 8 van vis a vis geweest. dit was een theaterstuk in openlucht, bij Almeerder zand.

silo 8 is een bejaardentehuis, waar de inkomende bejaarden eerst met stroom bewerkt worden zodat ze geen herinneringen meer hebben. dit is een plan van de baas. hij heeft ook een assistent.

op een dag komt er een Surinaams echtpaar. ook zij worden van hun herinneringen afgeholpen. de bejaarden hebben elke dag hetzelfde ritme. zo moeten ze ook………. maken, een karwij dat de Surinaamse vrouw niet overleefd. de man is erg verdrietig en de baas dient hem schokken toe om hem zijn vrouw te laten vergeten. maar dit lukt niet. de baas raakt gefrustreerd en zegt dat de assistente de stroom hoger moet zetten. ze vind dit geen prettig idee maar doet het toch. het werkt weer niet. hij wordt heel boos en wil het uiterste hebben. de assistente weigert en hij doet het zelf. de man is helemaal de weg kwijt en wordt in zijn bed gelegd. er wordt niet meer op hem teruggekomen dus ik vermoede dat hij dood was. later wordt dit bevestigd. De bejaarden komen op een gegeven moment in opstand. ze willen weten wat ‘erachter’ zit. de vrijheid dus. het lukt ze op een gegeven moment, de assistente helpt en silo 8 brand af. de baas ook.

later zie je het Surinaamse echtpaar wegvliegen in een boot.

ik vond het echt heel leuk, het was echt heel knap gemaakt met allerlei improvisaties (hijskraan..). het was ook erg grappig, behalve dat met stroom dan. verder heel veel humor erin. erg leuk dus!

Op 1 juni gingen we met school de culturele activiteiten in Amsterdam doen. Ik heb er toen voor gekozen om als middag activiteit naar het Muziektheater te gaan.

We waren met best veel mensen, dus werden we opgesplitst in groepen (15. pers.).

Als eest kwamen we in de theaterzaal, die was echt heel groot! En ook mooi!

Onze begeleidster vertelde er wat over en over wat ze nu aan het repeteren waren: a dog’s heart. Er waren ook allemaal mensen bezig met het decor.

We mochten ook achter de coulissen kijken. Ook daar waren allerlei technici enz. bezig.

onze begeleidster vertelde, dat de afstand tussen het podium en het plafond 30 meter is!

We hebben ook een paar kostuums gezien. Echt heel knap gemaakt.

We mochten ook door een raampje naar een ballet repetitie kijken. Zooo wat zijn die mensen lenig! Was wel leuk om even naar te kijken! We hebben ook een berghok gezien met kastjes van allemaal persoonlijke kastjes vol met spietsen!

We mochten bijna geen foto’s maken, maar ik heb er toch een paar van onder mijn arm gemaakt, vandaar dat ze niet erg goed gelukt zijn

Ik vond het echt heel leuk om daar eens rondgekeken te hebben!

op het museumplein was de opdracht om foto’s te maken van een bepaald onderwerp. ik vond het moeilijk te beslissen welke ik wilde doen (rood, cultuur-natuur, lijn enz.) uiteindelijk heb ik voor lijn gekozen want mijn cultuur-natuur foto’s zijn eigenlijk alleen natuur.

sorry ik hen het op 1000000000000  manieren geprobeerd maar hij kon het steeds gewoon niet uploaden dus nu is het heel klein.

(erop klikken wordt wel iets groter)

wij hebben een architectuurroute gelopen en daarbij foto’s gemaakt van gebouwen. deze hebben we verwerkt in een filmpje.

http://www.youtube.com/watch?v=z5wI-QzvQaw

The ghost writer

Dit was een thriller. Ik vond het een moeilijke film om naar te kijken, in eerste instantie, maar later bleek dat ik te moeilijk dacht dus ik begreep het wel gewoon. Het verhaal is een zelf bedacht verhaal. Er zijn verder geen veranderingen in tijd, het is in chronologische volgorde verteld. Dat is wel beter vind ik, anders was het wel te ingewikkeld geworden. Als ‘the ghost’ dingen doorkrijgt, denkt hij heel soms aan iets terug waar hij dan een verband mee ziet. Bijvoorbeeld met een jaargetal die hem aan het denken zette.

Ze maken het wel spannend met muziek. Als hij in een auto rijd is dat niet eng, maar door de muziek denk je dan dat er iets (kan gaan) gebeuren. Het viel me op dat er vaak dezelfde melodie wordt gebruikt, maar soms iets spannender gemaakt dan de andere keer. Als hij bijvoorbeeld wordt achtervolgd, is de muziek veel spannender omdat hij dan echt bijna dood gaat. Zo wordt de spanning opgevoerd, door alleen maar muziek! Daarom vind ik het ook zo knap, filmmuziek componeren bij de situaties enzo. Het viel me op dat de spanning vooral opgevoerd wordt met pauken in deze muziek, afgewisseld door strijkers die snel strijken of gehaaste blazers. De rustige muziek is, logisch, rustig gespeeld.

De camera richt zich heel vaak op het onderwerp, richt zich er bijna nooit van af.  Als je bijvoorbeeld iemand hoort praten, zie je die ook praten. Veel minder dus dat de luisteraar in beeld komt en je de prater alleen hoort. Als iemand een handeling doet, zoals als the ghost de USB pakt en wil kraken, wordt er een close-up gemaakt van de USB stick. Ook met gezichtsuitdrukkingen wordt er vaak een close up gemaakt (vooral bij angst).

Ik vond het allemaal heel goed gespeeld, met goede attributen maar wat me opviel was de zee. Die vond ik er erg nep uitzien. Dat had beter kunnen zijn, zoals bij pirates of the caribbean. Ik had ook totaal geen last van overgangen die irritant gemonteerd waren. Daar heb ik verder niks van gemerkt dus was het goed gemonteerd. Als je een film kan kijken zonder te denken van ‘hè, wat een irritante overgangen’ of ‘ik kan het echt niet volgen, zo snel gaan de beelden’ is het goed gedaan vind ik. De kostuums waren aan de deftige kant, maar het ging natuurlijk wel om de president.  Het waren niet overdreven of onpasselijke kostuums.