Eilandgasten

Eilandgasten door Vonne van der Meer
Genre: Kort Verhaal

Duinroos is een vakantiehuis waar van tijd tot tijd andere bezoekers zitten. Wie zijn die bezoekers dan? Nou elke bezoeker heeft zijn of haar eigen verhaal. De eerste bezoekers zijn Dana en Chiel. Zij hebben een beetje een relatieprobleem dus besluiten ze op vakantie met hun kind te gaan, hopend op een betere band. Chiel ging namelijk vreemd met een Duitse vrouw. Nu probeert Chiel zich te verontschuldigen door heel overdreven gelovig te doen. Dana weet niet wat ze hier mee moet, ze wilt hem wel vergeven maar het gaat gewoon niet. Toch lukt het haar wel en ze doen hun best om uit te kijken naar een mooie toekomst. De volgende gasten zijn Martine en een dochter van haar vriendin Jetta, Sanne. Martine is 43 jaar oud en Sanne is 20. Waar Martine het meest mee zit is een man genaamd Bas. Hij heeft haar laten zitten voor zijn werk terwijl ze eigenlijk naar dit huisje zouden gaan. En het gene waar Sanne mee zit? Zij is zwanger en heeft niemand dit nog verteld. Het komt over alsof ze het kind wilt houden. Toch vertelt ze dit uiteindelijk aan Martine en dit gaat niet bepaald geweldig. Martine heeft zelf namelijk ooit een abortus gehad. Maar Martine vergeeft zichzelf voor de abortus van 20 jaar terug en ze steunt Sanne.
De volgende gast is een suicidale man, van wie zijn vrouw is overleden. Hij heeft helemaal bedacht hoe hij bij dit vakantiehuisje zelfmoord zou plegen. Gek genoeg komt hij er achter dat het leven meer bevatte dan alleen zijn overleden vrouw. Hij besluit geen zelfmoord te plegen.
Daarna komen Nils en Simone met hun kinderen. Als een gelukkig gezin komen ze aan, maar Nils die neemt zich altijd voor dat familie eerst komt, dan het werk. Maar hij komt er achter dat zijn collega een belangrijke functie krijgt, waarvan hij eigenlijk vindt dat die collega veel te onervaren is daarvoor. Hij raakt in een dip en dit heeft veel invloed op zijn vrouw, maar hij realiseert zich dat hij eigenlijk niet vindt dat zijn collega onervaren is, maar dat hij jaloers is en de functie zelf graag wilt. Vervolgens komen er 3 jongeren naar het vakantiehuisje toe. Willemijn en Walter. Ze wonen al een tijdje samen en delen alles met elkaar. Maar er is 1 ding, ze voelen geen liefde voor elkaar. De derde persoon is Tom, hij is wel verliefd op Willemijn, maar Walter is juist verliefd op Tom. Walter maakt Tom duidelijk dat hij niks met Willemijn heeft en Tom vindt dat geweldig. Walter heeft toch een soort “derde wiel” gevoel en verlaat met gevoelens van onderdrukte depressie het eiland. De laatste gast is een vrouw die geopereerd moet worden. Er is een kans dat deze operatie aan haar buik tot de dood resulteert. Er wordt vooral beschreven hoe bang, boos en machteloos ze zich voelt. En ze denkt ook vaak terug aan haar dochter. De woede gaat ook deels richting haar moeder maar aan die herinnering heeft ze ook liefde overgehouden. De schoonmaakster, eindigt het verhaal als het ware. Ze kijkt eens goed naar het huis en leest ook het boek waarin alle gasten die langs geweest zijn geregistreerd zijn. Ze denkt even na over wat ze allemaal gezien heeft, maar gaat daarna weer verder.

Erg grappig hoe dit boek zo loopt, van de ene naar de andere bezoeker van het huis. En dan lijkt het ook nog eens of het meteen een heel ander boek is. Het af en toe terugkeren van de schoonmaakster zorgt er dan toch weer voor dat dit niet zo. Een beetje een gek effect gaf dit boek, waar ik zeker niet aan gewend ben. Nog nooit heb ik zo’n origineel boek gelezen en ik genoot er ook nog eens van. Het beste er aan vind ik ook dat, ook al hebben de gasten een heel ander verhaal, ze bezoeken allemaal hetzelfde huis en geven er bijna een eigen tint aan. Ik vond dit heel bijzonder om een of andere reden en kon gewoon niks anders dan er over nadenken. Dit is dan ook mijn laatste recensie en ik kan bijna op een trotse manier zeggen, dat alle boeken van mijn lijst een goede keuze waren. Ook hebben ze mij ook erg aan het denken gezet, wat ik wel fijn vind. Niet dat het gewoon een verhaal is waardoor je als het ware doorheen racet en dan klaar bent. Ik raad ze zeker alle 4 aan en zou ze zelf best nog een keer willen lezen.

Bedankt voor het lezen van mijn blog, het lezen van literatuur leek mij nooit echt interessant. Maar ik kwam er uiteindelijk toch achter dat er voor iedereen wel iets te vinden is wat hem of haar wel interesseert.

Ik geef dit boek een 8/10.

Met Mij Gaat Alles Goed

Met mij gaat alles goed door Jan Simoen
Genre: Jeugd, Oorlog

Twee halfbroers genaamd Jonas en Michael zijn allebei heel verschillend. Zo woont de een in Italië en de ander in New York. Het boek begint met brieven van Jonas en Michael naar elkaar. Omdat ze dus zo ver van elkaar wonen en contact willen blijven houden. Jonas, de gene in New York komt er achter dat hij HIV heeft, hij durft het niemand te vertellen. Tegelijkertijd heeft Michael een ander probleem. Er is oorlog in zijn vaderland, Joegoslavië. Hij heeft wel een meisje ontmoet dat hij leuk vindt genaamd Martha, die ook Joegoslavisch is. Jonas wordt steeds zieker en Anna, de dochter van zijn ouders, wordt ziek. Hij besluit het aan zijn ouders te vertellen. Maar wanneer hij klaar is om te vertrekken overlijdt zijn tante. Hij bezoekt haar begrafenis en Michael en Martha zijn er ook. Ze willen allebei iets doen aan de slachtoffers in de oorlog maar hebben geen idee hoe ze dat moeten gaan doen. Jonas heeft een idee over een opvangtehuis voor vluchtelingen. Het idee is dat het huis van de overleden tante hiervoor gebruikt gaat worden. “Molenstede”. Jonas heeft in die tijd nog steeds niet over zijn ziekte verteld en Michael en Marta vertrekken weer. Wanneer Michael er achter komt vindt hij dat Jonas het aan hun ouders moet vertellen. Jonas besluit het uiteindelijk toch wel te doen en keert terug naar Holsbeek, waar zijn ouders wonen. Zijn ouders vinden het verschrikkelijk en zijn vader Pierre is ook bang dat hij het veroorzaakt heeft en is bang dat hij Jonas nooit de aandacht heeft gegeven die hij wilde.  De laatste maanden van zijn leven besteedt Jonas in Holsbeek en hij overlijdt daar dus ook na 4 jaar het virus gehad te hebben. In die 4 jaar hield hij zich het meest bezig met het opvangtehuis Molenstede. Maar nu gaat het toch weer slecht met het tehuis. De familie is het niet eens met de Molenstede en deze moet gesloten worden. De ouders van Jonas en Michael raken in de problemen en besluiten een tijdje hun leven niet meer met elkaar te delen. Aan het eind van het boek besluiten ze toch weer bij elkaar te komen en een normaal leven te leiden.

Een boek gevuld met emoties. Men zou denken dat een boek over oorlog weer cliché is, maar de combinatie die in dit boek gemaakt is met HIV geeft toch een beetje een andere betekenis aan “oorlog”. Zo wordt in het boek ook door Jonas de zin “HIV heeft mij de totale oorlog verklaard” uitgesproken. Dit boek is een duidelijk voorbeeld van een wereld waar alles fout gaat, bijna een dystopie te noemen. Alle problemen die in het boek voor komen, lopen slecht af en het boek eindigt ook met een en al verdrietigheid en depressie. Daarom vind ik dit boek goed bij mij passen en lees ik het ook met iets wat je “plezier” kan noemen. Natuurlijk is het geen plezierig boek en moest ik een aantal keer wel mijn adem inhouden bij momenten als de dood van Jonas. Het boek bestaat ook voor een groot deel uit brieven, waardoor het ook niet al te moeilijk te lezen was. Je kon precies zien wie er aan het woord was, wanneer en waar dit plaats vond. Ook was er heel duidelijk een persoonlijke ontwikkeling te vinden in het boek, de hoofdpersoon van het boek, Jonas. Dit laat duidelijk zien hoe een nare ervaring een hele persoon dingen laat inzien waar hij of zij misschien nooit aan gedacht had. Ik vind dat in dit boek een mooi moraal te vinden is.

Een van de beste dingen aan het boek vind ik de titel. Dit is een vaak gebruikte zin in brieven en in deze brieven is dat eigenlijk precies niet zo, de ironie. Maar het belangrijkste vind ik, depressie is niet iets om over te praten en Jonas houdt dit dus ook duidelijk achter. De zin, met mij gaat alles goed hoort een signaal te zijn van gevaar voor mensen, als het tenminste gaat over een persoon waarvan je al weet dat het eerder niet goed ging. Ik frustreer me hier persoonlijk zo erg aan, dat iets wat zo moeilijk te vertellen is zo duidelijk gemaakt moet worden. De titel sprak me meteen aan. Ik zou eerlijk gezegd zonder eigen ervaringen gedacht hebben dat dit een vrolijk boek zou zijn aangezien de titel. Maar aangezien ik de ervaringen dus wel heb gehad, wist ik precies dat dit een boek was waar ik me makkelijk in kon vinden. Zoals altijd heeft een boek me dus weer aan het denken gezet, maar dit boek springt er dan ook echt uit voor mij. Een aanrader voor de liefhebbers van dystopie-achtige boeken met een mooi moraal erachter.”

Ik geef dit boek een 8.5/10

I’m fine, don’t worry, everything is okay
I’m fine, I‘m just really tired” `
I’m completely okay, everything is fine
“I’m fine.”
Feeling
I
‘m
N
othing to
E
veryone

De Renner

De Renner door Tim Krabbé
Genre: Psychologische Roman

Het boek begint met een voorbereiding op de race waarbij gekeken wordt naar de koers door de hoofdpersoon, Tim Krabbé zelf. Tijdens de rit gebeuren er veel dingen waaronder versnellingen en het lossen van tegenstanders. Toch houdt Krabbé zich niet al teveel bezig met de rit zelf, ook al geeft hij op een gegeven moment aan dat hij bang is voor afdalingen van bergen, gezien de gevolgen die kunnen optreden bij een val. Ook houdt hij zich bezig met de natuur die de hele koers omgeeft. De race vervolgt zich over een volle 140 kilometer waarbij Krabbé van alles over zichzelf vertelt, over vroeger, andere wielrenners en ook over andere wedstrijden. Maar daarna ging het meteen weer om de race. Er is veel voor nodig om de koers uit te rijden. Vlak bij het eind kwam Krabbé toch een beetje in de problemen met Reilhan recht voor hem en Kléber en Lebusque achter hem. De in het begin genoemde verzorger Stéphan is er snel bij en verwisselt het wiel. Het laatste belangrijke moment breekt aan. Krabbé neemt de leiding maar hij verliest toch net met 10 cm van Reilhan. Hij eindigt tweede, Lebusque als derde en Kléber als vierde.

De renner van Krabbé. Een novelle over sport, niet wat ik gewend ben. Maar toch interessant voor de sportliefhebber. Misschien ben ik dat wel niet helemaal maar toch kon ik makkelijk door dit boek heen komen. Nog nooit heb ik me geïnteresseerd in wielrennen maar misschien wordt het daar toch tijd voor. Flashbacks zijn vooral een ding waarin ik mij kan vinden aangezien ik die zelf ook wel af een toe heb. Ook hou ik er heel erg van om meegenomen te worden in het verhaal en daarmee bedoel ik het gevoel dat je krijgt, alsof je op de locatie zelf aanwezig bent. Het is bijna niet meer als een soort reis, maar eerder een gedachte van iemand, alsof de persoon staart en alles wel ziet, maar zich er helemaal niet mee bezig houdt. Ik vind het effect dat die manier van schrijven op mij heeft erg “relatable” zal ik maar zeggen.

Ik geef dit boek een 7/10

Robinson

Robinson door Doeschka Meijsing
Genre: Psychologische Roman, Coming of age

Het begin van het verhaal gaat vooral om de gedachten van Robinson, die in het verloop van het boek steeds weer terugkomen. Ze is naar een provinciehoofdstad verhuisd en moet daar dus ook naar school. Er zit een jongen in haar klas die anders is dan anderen. Hij gaat namelijk erg tegen het gezag in en deelt dat allemaal met haar. Daniël Bierwolf. Er is ook een nieuwe docent Duits op school gekomen genaamd Johanna Freida. Robinsons vader werkt op zee en is dus voor een groot deel van het jaar niet thuis. Hij komt vaak alleen lang tijdens de feestdagen. Dit keer was dat ook weer het geval. Robinson is er erg enthousiast over en denkt steeds terug aan de verhalen die haar verteld werden over de zee. Wanneer hij uiteindelijk aankomt doen ze meteen van alles samen. Ze besluiten te schaatsen en Daniël biedt aan om mee te gaan. Eenmaal op de schaatsbaan komen ze Johanna Freida tegen en daar begint alles. Robinsons vader wordt verliefd op haar en zij vond hem ook wel leuk. Robinson komt er achter dat Johanna Freida een affaire me haar vader heeft. Haar vader vertrekt weer en wanneer hij rond Pasen komt is Robinson ineens al heel wat minder enthousiast. Haar vader neemt iedereen, inclusief Daniël mee op een boottocht waar Daniël oproer veroorzaakt. Johanna Freida is ontslagen. Robinson moet herexamen doen en Daniël is blijven zitten. Johanna Freida moest weg met als schuldige Daniël. Alles over de relatie tussen haar en Robinsons vader is terecht gekomen bij de moeder van Robinson. Robinson hoort dat Daniël vertrekt naar familie in Zwitserland. Ze zwaaide hem uit en kwam er achter dat ze iedereen kwijt was. Meer dan een heel jaar van haar leven, zo weg.

Een perfect boek om je als het ware voor te bereiden op de gevoelens die er met volle zekerheid aan zitten te komen. Niet precies op deze manier, maar toch kan ik me hier in vinden. De ervaringen die zij meemaakt zijn ook precies een goed voorbeeld van waar men bang voor is en snel de fout in gaat als de pubertijd aanbreekt. Natuurlijk zou ik dit als het ware ook moeten meemaken maar voor mij voelt het eerder als een soort situatie die voor kan komen en niet iedereen hoeft die mee te maken. Zoals ik waarschijnlijk al duidelijk gemaakt heb heeft dit boek mij erg na laten denken. Ook al ben ik soms een beetje kwijt geraakt waar het nou helemaal over ging op sommige momenten in het boek had ik niet al te veel moeite met het lezen van dit boek. Ook het feit dat het echt zo een waargebeurd verhaal zou kunnen zijn zorgt ervoor dat het niet zo moeilijk is om jezelf als het ware in verband met dit verhaal te kunnen zetten. Het enige dat niet al te herkenbaar voor mij zou zijn, is toch wel het feit dat op het moment dat je ergens net komt wonen, je maar met 1 leeftijdsgenoot omgaat en spreekt. Maar voor de rest was de manier waarop het boek geschreven is naar mijn mening meer dan oké. Tot slot vond ik het toch wel apart hoe ik dan toch weer overga naar een realistisch boek in plaats van fictie. Ik hou namelijk minder van situaties die iedereen kan overkomen zoals dit boek dus, maar meer van echte situaties waarvoor je als het ware “uitgekozen” voor moet zijn. En dat had dit boek niet. Ondanks dat feit heb ik toch wel kunnen genieten van het boek “Robinson” van Doeschka Meijsing.

Ik geef dit boek een 7.5/10