De Hemel van Hollywood

Schrijver:                                Winter, Leon de
Titel:                                       De hemel van Hollywood
Jaar van uitgave:                    1997
Bron:                                      Het Parool
Publicatiedatum:                    12-09-1997
Recensent:                             Alle Lansu
Recensietitel:                         Tommie! We moeten het doen!
Taal:                                        Nederlands
Samenvatting

Deel 1
Het eerste deel bestaat uit één hoofdstuk. Je merkt direct dat Leon de Winter verstand van en interesse in film heeft, want de beginzin is: “Als dit een film zou zijn, zou het openingsshot een lichtbeige overjarige Oldsmobile laten zien…” Het eerste hoofdstuk wordt voortdurend beschreven vanuit allerlei camerapunten. De Winter noemt veel filmtermen, zoals close-up, shot en point of view.
In dit hoofdstuk maken we kennis met drie mannen, een veertiger, een zestiger en een zeventiger. Ze zitten in een auto en zijn op weg naar een villa, maar het blijft geheimzinnig wie ze zijn en wat hun functie is. De zeventiger slaat een ruitje in en de mannen gaan de villa binnen, waarna ze direct doorlopen naar de kluis. In deze scène wordt duidelijk dat de veertiger Green heet. Hij heeft de sleutel van de kluis en opent deze. Dan volgt de slotzin van deel één: “Als dit een film was, dan zou nu het beeld naar zwart faden en zou in witte letters een titel verschijnen: TWEE WEKEN EERDER.”

Deel 2
Het tweede deel speelt dus twee weken eerder. Tom Green komt net uit de gevangenis, waar hij zeven maanden gezeten heeft voor fraude. Hij heeft nog 189 dollar op zak en gaat op zoek naar een voorlopige woonruimte en een baan. Die woonruimte vindt hij in het St. Martin’s Hotel, waar hij kennis maakt met de gestoorde en neurotische Charlie.

Een baan vinden blijkt echter een lastigere opgave. Telkens wordt zijn sollicitatie afgewezen omdat hij een strafblad heeft. Tenslotte biedt Robert Kant, een oude bekende, hem een baan aan, maar helaas overlijdt Kant diezelfde nacht nog. Green drinkt zich een stuk in de kraag om de teleurstelling niet te hoeven voelen en wordt in het hotel opgevangen door Jimmy Kage, net als Green een uitgerangeerde acteur. De twee zijn in vroegere tijden collega’s geweest. Kage verprutste het echter als acteur door meerdere malen dronken op de set te verschijnen. De twee gaan samen naar de begrafenis van Robert Kant en komen daar Floyd Benson tegen, een zeventiger die ook ooit een bekende acteur was, maar tegenwoordig als elektricien werkt.
Na de begrafenis gaan ze gedrieën naar Hollywood Sign en houden daar een zuippartij. Benson valt bijna in het ravijn, waarna ze op slag nuchter zijn als ze op die plek een lijk ontdekken. Tot zijn schrik herkent Benson de man doordat er een vingerkootje ontbreekt: het is Tino Rodriquez, volgens Benson een lid van een groepje gangsters. Hij legt in de villa van de gangsters een alarminstallatie aan en heeft een aantal mannen, onder wie Tino, geld zien tellen. De drie verstoppen Tino in de struiken, maar ze zijn er niet gerust op; als iemand het lijk vindt en onderzoekt, dan staan hun vingerafdrukken erop en zullen ze van moord beschuldigd worden. Daarom gaan ze de volgende dag terug, nemen Tino mee en gooien hem bij Benson in de kelder in de diepvries.
Vervolgens ontstaat er een krankzinnig plan: de drie vrienden willen het geld stelen dat de gangsters hebben buitgemaakt. Met dat geld willen ze een nieuwe film gaan maken, om hun carrière nieuw leven in te blazen. Benson is de enige die echt twijfelt, maar hij laat zich door Green en Kage overhalen. Hij is tenslotte al in de villa van de gangsters aan het werk en kan met gemak een paar microfoontjes plaatsen zodat ze de gangsters kunnen afluisteren.
Er zijn nu, zonder Tino, drie gangsters overgebleven: Rodney, Steve en Muscle. Ook Rodney’s vriendin, Paula, doet mee. De drie acteurs komen een heleboel te weten via de microfoontjes. Het geld dat Benson gezien heeft, is afkomstig uit het casino waar alle gangsters werken. Green komt er bovendien achter dat Paula zijn ex-vriendin is. Hij heeft haar al jaren niet meer gezien.
Wanneer Paula ook naar de villa komt kunnen de acteurs uit de gesprekken afleiden dat de gangsters de sleutel van de kluis kwijt zijn. Tenminste, dat denken Rodney, Steve en Muscle, maar Paula weet er meer van. Ook horen de acteurs dat Steve en Muscle Tino vermoord hebben, omdat ze dachten dat Tino de sleutel had en al het geld voor zichzelf wilde houden. Maar Tino had de sleutel niet. Rodney weet echter niets van de moord en denkt nog steeds dat Tino ervandoor is gegaan. Ondertussen vliegt Paula met een smoesje terug naar haar huis in Las Vegas.
Green gaat haar achterna, vermomd als agent, om haar uit te horen over de hele bende. Maar Paula herkent hem. Ze schrikt heel erg als ze hoort dat Tino vermoord is. Hij was een goede vriend van haar en ze deelden zelfs een huis. Het blijkt dat Paula zelf de sleutel van de kluis heeft, omdat Tino die bij haar in bewaring heeft gegeven. Nadat ze heeft gehoord dat Steve en Muscle Tino hebben vermoord, vertrouwt Paula de gangsters niet meer en kiest ze de kant van de acteurs. Dat maakt het voor hen natuurlijk veel gemakkelijker om het geld te stelen.
Ze krijgen nu ook te horen waar het idee vandaan kwam om het geld uit het casino te stelen: van Paula’s filmscript De hemel van Hollywood. Het blijkt Paula te zijn geweest die met een nepbuik deed voorkomen alsof ze zwanger was en zo het geld kon smokkelen. Steve en Muscle werkten als bewakers in het casino, maar lieten Paula natuurlijk gewoon voorbij lopen. In elk geval lijkt het plan van de acteur om het geld te stelen te gaan slagen. Benson wil echter niet langer een film maken. Hij heeft andere plannen, aangezien er leverkanker bij hem is geconstateerd. Hij wil naar Marokko om daar te sterven.
Verkleed als rechercheurs gaan de drie acteurs naar de villa. Ze fokken de gangsters enorm op door te zeggen dat ze de volgende dag naar het politiebureau moeten komen. Wanneer de acteurs weer weg zijn, krijgen de gangsters ontzettende ruzie. Ze hebben inmiddels in de gaten dat Paula de sleutel van de kluis heeft en willen naar haar toe gaan om de sleutel hoe dan ook terug te krijgen. Steve biedt aan om in de villa op de kluis te passen, maar dat vat Rodney verkeerd op. Hij verdenkt Steve ervan dat die er met het geld vandoor wil gaan. De ruzie loopt volledig uit de hand en eindigt ermee dat Rodney Steve en Muscle doodschiet.
De acteurs en Paula horen dit allemaal via de microfoontjes. Paula belt Rodney en zegt dat een vriend van Tino de sleutel heeft. Rodney trapt erin en gaat meteen op weg naar die vriend. De acteurs denken dat ze vrij baan hebben en gaan op weg naar de villa. Paula en Charlie staan op de uitkijk terwijl de acteurs in de villa inbreken. Ze hebben de kluis net geopend als Rodney in de deuropening staat. Hij heeft zich gerealiseerd dat Benson helemaal geen rechercheur was, maar de elektricien en een ex-acteur. Hij drukt zijn pistool tegen Bensons hoofd, maar Kage is sneller en schiet Rodney neer.
Het plan is geslaagd: ze halen de kluis leeg en verdelen de vier miljoen dollar. Benson vertrekt naar Marokko, Kage ontmoet een vrouw met wie hij weggaat en Tom Green en Paula leven nog lang en gelukkig.

Deel 3
Het boek lijkt dus een happy end te hebben, maar dan begint deel drie pas. Dit deel speelt elf maanden later. In Zuid-Frankrijk zit een zekere Frederick Smith in een hotel. Hij wordt verbrand aangetroffen na drie dagen vermist te zijn geweest. Justitie komt erachter dat Frederick Smith in werkelijkheid Tom Green is, de zoon van Max Grünfeld, waar Smith een foto van had. Dat is zijn Nederlandse naam; Thomas Grünfeld. Hij heeft zelf een biografie geschreven, vlak voor hij dood wordt aangetroffen. Thomas vertelt daarin over zijn jeugd, zijn vader die hij pas leerde kennen op zijn elfde. Hij heeft geen gelukkige jeugd en vertrekt als hij volwassen is naar Amerika. Zijn vader overlijdt en Thomas erft een fortuin. Dan noemt hij zich Tom Green, neemt afstand van de erfenis en vertrekt naar Los Angeles om acteur te worden.
Vervolgens zien we hoe Charlie de heisa rond de drie moorden en de open, lege kluis in de media meemaakt. Hij gaat op onderzoek uit. Hij praat met een producent, die overeenkomsten ziet in Tom Green’s script De hemel van Hollywood en dat wat er werkelijk gebeurd is. De voormalig financieel adviseur van Green ontvangt een pakje van hem met een treatment, een soort script, erin. Het wordt duur verkocht aan een filmstudio.
Benson’s bloed is bij de kluis aangetroffen en de FBI vermoedt dat hij daar is vermoord. Charlie verneemt dat Rodney Benson heeft neergeschoten in het ogenblik dat hij zelf neergeschoten werd. Green en Kage hebben Benson begraven in zijn tuin. Het is niet zeker of Green nog in leven is of niet. Het kan zijn dat het verbrande lijk toebehoort aan Tino, zegt de FBI. Er zijn verschillende theorieën over wie het treatment heeft geschreven: Paula (die in werkelijkheid Vanessa Wallace heet), Tino of Green zelf. Zij zijn alledrie spoorloos verdwenen en het wordt ook niet duidelijk wiens lichaam er nu in Frankrijk gevonden is; Tom Green of Tino.

Literom recensie:

Leon de Winter heeft Grote Thema”s nooit geschuwd. In de slotalinea van zijn nieuwste roman, De hemel van Hollywood, schrijft zijn held: “In een ander land. De sporen achter ons uitwissen. Oplossen en opnieuw geboren worden. Boete doen en gereinigd worden. Het matglas om je heen verbrijzelen en de dauw op je huid voelen.” Dat is misschien wel waar zijn personages steeds opnieuw naar op zoek zijn. Zijn romans worden bevolkt door losers die de ene mislukking met de volgende proberen goed te maken, totdat ze zo wanhopig zijn dat hun niet veel anders rest dan de hoop alles in één klap ongedaan te maken. Tevergeefs proberen ze greep te krijgen op hun verleden. Dromen en desillusies, de flinterdunne scheidslijn tussen succes en nederlaag, obsessies met de uitwerking van een boemerang – dat is waar het steeds weer om gaat in de romans van De Winter, die deze thema’s de laatste jaren bij voorkeur in een lichtverteerbare vorm verpakt. Net als Hoffman’s honger en De ruimte van Sokolov is ook De hemel van Hollywood een thriller. Een drietal ooit succesvolle, maar inmiddels uitgerangeerde acteurs komt op het spoor van een trio casino-medewerkers dat vier miljoen dollar heeft verduisterd. De acteurs raken in de ban van een bizar plan. De uit Nederland afkomstige Tom Green leren we nog het beste kennen. Hij was een veelbelovend acteur, wiens carrière in het slop is geraakt sinds hij door het verlies van zijn grote liefde Paula volledig van zijn zelfvertrouwen is beroofd. Diezelfde Paula, de schrijfster van een nooit verfilmd scenario over een casino-diefstal, blijkt betrokken bij de daadwerkelijke realisatie daarvan. “Ik dring mijn fictie aan de werkelijkheid op, luidt haar motto. En dat doen uiteindelijk ook de acteurs, die nog één keer hun ervaringen met de B-film en al hun acteertalent in de strijd werpen om de poet op te strijken, waarmee ze hun ultieme droom (weg uit deze wereld) kunnen materialiseren. Rond dit gegeven heeft De Winter een vernuftig plot geweven, tegen het decor van twee bolwerken van de illusie, Hollywood en Las Vegas. Na een wat trage start weet hij in de loop van de roman de lezer mee te slepen in een steeds duizelingwekkender spel Het weinig geraffineerde taalgebruik en de groteske wendingen zie je in zo’n page turner al gauw door de vingers. In een epiloog (getiteld Elf maanden later) trakteert De Winter ons op de autobiografie van Tom Green: de voorgeschiedenis van zijn vertrek naar Amerika om daar zijn geluk te gaan beproeven (een geschiedenis die overigens de nodige overeenkomst vertoont met de biografie van zijn geestelijke vader). Die autobiografie levert de mooiste 25 pagina’s van de roman op – eindelijk eens een doorleefd portret, bezonken van toon – zonder overigens nieuw licht te werpen op Toms Amerikaanse avonturen. Verder benut De Winter de epiloog voor een laatste ronde in zijn spelletje met feit en fictie: het scenario van Tom Green, getiteld De hemel van Hollywood (het verhaal dat we net hebben gelezen), vertoont veel overeenkomsten met de toedracht van een geruchtmakende, nooit opgeloste moordzaak in Hollywood, maar ook raadselachtige afwijkingen die tot nader onderzoek leiden. De ”werkelijkheid” dreigt de fictie in te halen, maar Tom Green weet aan zijn achtervolgers te ontkomen door achter een rookgordijn van mystificaties te verdwijnen. Dat De Winter in dit schimmige slotakkoord ook de lezer achterlaat in een onbevredigende wolk van raadsels, is een ondergeschikt bezwaar. Het teleurstellende is dat De Winter zo ongeveer alle kansen heeft laten lopen om de thrillerlijn organisch te verbinden met de grote thema’s die hij suggereert. Maar wat wil je, als je personages (ook Tom Green) zo plat als een dubbeltje blijven. De cruciale factor in Toms teloorgang zijn wanhoop over het verlies van Paula – wordt zwaar aangezet in proza dat ronkt van de Bouquet-clichés: «Met Paula had hij de wereld overwonnen. Als ze was gebleven, dan had alles een andere loop genomen. Mijn god, Paula, waar was ze ?” Of: “Hij dacht vaak aan haar terug met scheuten van zware rouw, onstilbaar verlangen, gekoesterd heimwee, in het zekere besef dat hij geen recht op haar had. Op niks, eigenlijk.” Maar ook in de latere terugblik op die liefde slaagt De Winter er nooit in het geheim daarvan voelbaar te maken. Hij laat zijn drie gesjeesde acteurs uitvoerig in bloedeloze, hard-boiled dialogen beraadslagen over de strategische aanpak van hun master plan, zonder dat ze ooit één woord van betekenis uitwisselen over hun benauwde lot. De verbeelding van hun wanhoop blijft steken in woorden als: “We moeten het doen. (…) Ik heb genoeg van de lelijkheid en de armoe (…). Van de confrontatie met mijn eigen ondergang. Tommie! We moeten het doen!” Aan een mix van jongensboeken- en Bouquetreeksproza gaat hier een thriller ten onder die pretendeert de lichtverteerbare verpakking te zijn van een heuse existentiële thematiek. De hemel van Hollywood sleept je mee, maar na afloop voel je je bedrogen. Je staat met een lege verpakking in je handen.

 

Mee eens en niet mee eens:

Mee eens: “De hemel van Hollywood sleept je mee, maar na afloop voel je je bedrogen. Je staat met een lege verpakking in je handen.”
Ik moest mij wel even door het begin van het boek heen worstelen, maar daarna had het boek mij helemaal in zijn greep.
Ik ben het er dan ook mee eens dat het boek je mee sleept in het verhaal, maar aan het eind van het verhaal in de laatste pagina’s kom je erachter dat er eigenlijk geen ‘happy ending’ bleek te zijn. Er komen dan vragen en onzekerheden naar boven, die je “met een lege verpakking in je handen” laat staan.
Niet mee eens: “Die autobiografie levert de mooiste 25 pagina’s van de roman op – eindelijk eens een doorleefd portret, bezonken van toon – zonder overigens nieuw licht te werpen op Toms Amerikaanse avonturen.”
Ik ben het hier niet mee eens omdat ik dit niet de mooiste pagina’s van de autobiografie vind. De 25 pagina’s geven je een leuk maar ook verwarrend beeld van het leven van Tom Green voor en na het master plan. Doordat de tekst steeds springt tussen heden en verleden vond ik het soms moeilijk te bepalen waar ik nou was. (heden of verleden)
Ik vond het stuk waarin het hele master plan werd uitgevoerd de mooiste pagina’s van de autobiografie. Er kwam een beetje actie en spanning in het verhaal.
Mijn mening:
Om te beginnen vond ik het een spannend en leuk verhaal om te lezen. In het begin snapte ik er niet veel van en moest ik even doorzetten om verder te lezen. Maar zodra op de helft van het boek was, wilde ik het liefst doorlezen tot het uit was.
Ik vond het verhaal aan de ene kant realistisch geschreven en aan de andere kant ook weer niet.
Het plan wat ze uitvoerde had ik het echt ook kunnen gebeuren, maar dat ze alle informatie kregen die ze nodig hadden door één afluistermicrofoon lijkt me niet zo realistisch.

 

Het verrassende en tegelijkertijd droevige aan het verhaal vind ik het stukje nadat je denkt dat het verhaal goed is afgelopen. Je komt er dan achter dat Benson het helemaal niet heeft overleeft, maar is doodgeschoten en Tom vermoedelijk is verbrand. Door dit laatste stukje ben ik wel aan het denken gezet, want wat is er nou werkelijk gebeurd. Het verhaal wat je als eerst hebt gelezen (door Tom Green beleefd) of het verhaal wat je achteraf van de FBI leest.
In eerste instantie is het een leuk verhaal waarvan je al had gedacht dat het goed afliep, maar daarna krijgt het een hele andere wending.

 

Elk van de drie acteurs had een eigen taal gebruik. Zo was Jimmy soms erg ruw en onbeschoft waar Benson weer eerder verlegen en terughoudend was in zijn woorden. Van de drie vond ik Tom de verstandigste. Ik had het idee dat Tom zijn woorden soms heel zorgvuldig koos om een juist effect te bereiken.

 

Het boek zelf is niet dun maar door het taalgebruik en afstand tussen de regels is het geen moeilijk boek om te lezen.

 

Het leukst vond ik de afloop, op het moment dat ze terug reden en de kluis open maakte.

Het Gouden Ei

Schrijver:                                Krabbé, Tim
Titel:                                       Het gouden ei
Jaar van uitgave:                    1984
Bron:                                       Leesideeën Offline
Publicatiedatum:                    31-12-2002
Recensent:                              Max Temmerman
Recensietitel:                         Het gouden ei
Taal:                                       Nederlands
Flaptekst 
Rex pakte het polaroid-toestel uit Saskia’s mand en maakte een foto van het benzinestation. Een grapje voor zometeen, maar hij zag ook de blikken al voor zich die kennissen, Saskia en hijzelf elkaar nog jaren later zouden toewerpen als ze het onderschrift in het album zagen: TOTAL-tankstation met daarin Saskia, enkele minuten voordat zij voor het eerst op de Autoroute zal chauffeuren. De foto aan een punt houdend keek hij hoe het TOTAL station en de geparkeerde auto’s, haast of ze even leefden, uit de chemicaliën opdoemden.
Personages
Raymond Lemorne
Raymond Lemorne is een 41-jarige Franse man die als scheikundeleraar op een school werkt met middelbare scholieren. Hij heeft een vrouw en twee kinderen. Het is een gewelddadige en gemene man en denkt niet zo vaak aan anderen. Het liefste ziet hij mensen pijn hebben en hij vindt het dan ook niet erg om mensen pijn te doen.
Lieneke
Lieneke is een vriendin van Rex nadat Saskia ontvoerd is. Ze hebben het leuk als ze samen zijn, maar verder gebeurt er weinig tussen hen.
Saskia
Saskia is een vriendelijke roodharige vrouw die een relatie met Rex heeft. Ze is ijdel en wil er altijd goed uit zien en vindt het fijn om haar zaakjes op orde te hebben.
Rex
Rex is een vriendelijke man die veel voor anderen over heeft. Hij wilt bijvoorbeeld weten wat er met Saskia is gebeurd en dat moet hij zelf bekopen met de dood. Daarnaast is hij een doorzetter, hij laat zich niet snel iets vertellen en zet altijd door totdat hij zijn eindpunt bereikt heeft. Over het uiterlijk van Rex krijg je niks te weten in het verhaal.

 

Samenvatting 
Rex Hofman en Saskia Ehlvest, een stelletje, zijn onderweg naar een vakantiehuisje in de heuvels boven de Middellandse Zee bij Hyères. Omdat de kilometerteller al een tijdje kapot is, moet de kilometerstand met de hand bijgehouden worden, zodat Saskia en Rex weten wanneer ze moeten tanken, dit om te voorkomen dat ze ergens langs de weg zonder benzine komen te staan. Ook deze reis is dit weer het geval, en na de kilometerstand een tijdje bijgehouden te hebben vindt Saskia het tijd om weer te gaan tanken. Ze wil het tenslotte niet nog een keer meemaken om alleen zonder benzine langs de kant te staan, terwijl Rex lopend naar een ver benzinestation moet.
Als ze bij een TOTAL-benzinestation zijn, gaan ze tanken en daarna vindt Saskia het tijd om te ontspannen. Daarom gaat zea wat drankjes halen en besluit om haar angst daarna te overwinnen: zij gaat de rest van de rit rijden zodat Rex wat kan rusten. Nadat ze haar rijbewijs heeft gehaald heeft ze nooit meer gereden, dus ze vindt het eng om te gaan rijden.
Als ze drankjes gaat halen in het benzinestation komt ze niet meer terug. Rex gaat haar zoeken maar nergens in het benzinestation is ze te vinden. Daarom besluit hij om naar binnen te gaan en aan het personeel te vragen of ze haar gezien hebben.
Ze hebben haar wel gezien en ze is zelfs met drankjes uit het benzinestation gelopen, maar daarna hebben ze haar niet meer gezien. Rondom het benzinestation is Saskia ook niet te vinden en als Rex met de chef gepraat heeft en weer terug naar de auto gaat ziet hij iets opmerkelijks: de fietsen zijn van het dak van de auto weg.

Acht jaar later is Rex met Lieneke op vakantie, een vrouw die één jaar jonger is dan Saskia. Ze vinden elkaar wel leuk en praten veel over gevoelens en ook daar komt Saskia weer naar boven. Ze is nog steeds kwijt en niemand weet wat er met haar aan de hand is en waar Saskia op dat moment is.

Na een tijdje meld iemand zich bij Rex thuis: een Frans sprekende man die beweert dat hij Raymond Lemorne heet. Hij vertelt aan Rex dat hij meer weet over de verdwijning van Saskia en hij vraagt of Rex mee wil gaan, zodat hij aan Rex uit kan leggen wat er is gebeurd. Dan krijgt Rex te horen dat Saskia dood is en dat hij de rest alleen te weten krijgt als hij hetzelfde ondergaat. Omdat Rex graag wil weten wat er is gebeurd besluit hij om mee te gaan.
Bij het TOTAL-benzinestation blijkt dat Saskia daar in de auto is gegaan. Meer krijgt Rex niet te weten, want hij krijgt een slaapmiddel en wordt een tijd later ergens alleen wakker. Het blijkt dat hij ergens alleen onder de grond op een matras ligt. En dan beseft hij het zich: Saskia is levend begraven.

Lieneke hoort verder helemaal niks meer van Rex en voor iedereen zijn Rex en Saskia voor altijd verdwenen.

Uiteindelijk blijkt dat Lemorne de ontvoerder en moordenaar is. Hij probeerde al een tijdje vrouwen te kidnappen en heeft op allerlei manieren geprobeerd om vrouwen mee te krijgen. Op een dag kwam hij bij het TOTAL-tankstation en daar zag hij Saskia: een vrouw die hem aan zijn dochter deed denken. Nadat ze wat gepraat hadden over geld wisselen zag Saskia zijn sleutelhanger van zijn autosleutels en ze vond deze zo mooi dat ze er ook eentje wilde hebben.

Lemorne beweerde dat hij handelde in zulke sleutelhangers en vroeg of ze mee naar zijn auto wilde om er eentje van hem over te nemen. Toen ze bij zijn auto was kreeg ze een klap waardoor ze op de achterbank viel en gelijk meegenomen kon worden.
Het is de zomer van 1975 als Rex Hofman en Saskia Ehlvest op de Autoroute du Soleil rijden. Het zal nog ongeveer een half uur duren voordat ze hun bestemming, Dijon, bereikt hebben. Rex besluit om bij een benzinestation te gaan tanken. Als dit gedaan is, rusten ze wat uit. Ze krijgen ruzie, maar als teken van hun liefde begraven ze twee muntjes. Dan belooft Saskia om te rijden na eerst iets te drinken te hebben gehaald uit het winkeltje. Als Saskia wel erg lang weg blijft, wordt Rex ongerust. Rex voelt zich alleen en verlaten. Hij maakt een foto van het tankstation en denkt aan de nachtmerrie die Saskia eens had. Ze droomde dat ze in een gouden ei opgesloten zat en daarmee door de ruimte vloog. Ze kon alleen maar uit het ei ontsnappen door tegen een ander ei aan te botsen.
Rex denkt dat Saskia is ontvoerd en verkracht en vraagt aan iedereen of iemand zijn vriendin heeft gezien. Rex blijft de hele nacht in zijn auto zitten. Hij voelt de kracht en de eenzaamheid van het gouden ei en het lijkt alsof hij nu in gedachten bij Saskia is.

Acht jaar later brengt Rex zijn vakantie door in Marine di Camerota met zijn nieuwe vriendin Lieneke. Op een middag liggen Rex en Lieneke op het strand, terwijl er achter hen twee Franse mannen badminton aan het spelen zijn. Het meisje dat er bij staat, speelt voor scheidsrechter. Rex stelt voor om een wedstrijdje te spelen; hij en Lieneke tegen de Fransen. Tijdens dit wedstrijdje bedenkt Rex dat hij Lieneke ten huwelijk zal vragen als ze deze wedstrijd winnen. Ze winnen. Lieneke scheen hetzelfde idee te hebben gehad, maar als ze een onvermijdelijke ruzie beginnen over Saskia, blijkt zij nog steeds tussen hen in te staan. Rex kan namelijk nog steeds niet verdragen, dat hij niet weet wat er met Saskia gebeurd is.

Het is weer 1975. De Fransman Raymond Lemorne is vader van twee kinderen, echtgenoot en scheikundeleraar. Toen hij eens een meisje van verdrinkingsdood had gered, bedacht hij zich hoe makkelijk het zou zijn een misdaad te plegen. Hij kon die gedachte niet loslaten en dus kocht hij een pistool en een fles chloroform.
Ooit heeft hij eens van een familielid een oud en vervallen zomerhuisje geërfd en hij zegt tegen zijn familie dat hij deze gaat opknappen. In werkelijkheid maakt hij het vakantiehuisje gereed om zijn slachtoffer er in te ‘ontvangen’. Hij verzint een plan en besluit zijn slachtoffer vanaf een benzinestation mee te lokken. Hij zal doen alsof hij gewond is aan zijn arm en een vrouw vragen of zij hem wil helpen een aanhangwagen aan zijn auto te koppelen. De aanhangwagen staat aan het eind van de parkeerplaats en dus zal hij de vrouw aanbieden om dat kleine eindje mee te rijden in zijn auto. Zijn eerste pogingen mislukken, omdat niemand in zijn auto durft te stappen. Uiteindelijk lukt het hem een meisje mee te lokken. Hij bedwelmt haar met de chloroform en neemt haar mee.

Na zijn vakantie start Rex een opsporingscampagne. Hij roept in grote advertenties mensen, die Saskia toentertijd gezien hebben, op om zich te melden. Hij krijgt verschillende reacties, maar geen enkele blijkt bruikbaar. De relatie tussen hem en Lieneke loopt niet zo goed en dus schrijft hij haar een brief. Als Rex de brief heeft gepost, stapt er een Fransman op hem af. Rex herkent de man: hij was de man met de mitella bij het tankstation, acht jaar geleden. De man is Raymond Lemorne. Lemorne wil hem vertellen wat er met Saskia is gebeurd, maar dat kan alleen als Rex hetzelfde ondergaat. Rex stemt toe, wetend dat hij zal sterven. Lemorne neemt hem mee naar het tankstation in Frankrijk en laat Rex een slaapmiddel innemen. Dan vertelt hij wat er acht jaar geleden met Saskia is gebeurd. Als Rex wakker wordt ligt hij op een matras in een doodskist. Levend begraven.
Lienke gaat op zoek naar Rex, maar van hem en Saskia is nooit meer iets vernomen.

Literom recensie:
“Het gouden ei” is een bestseller om u tegen te zeggen. Er zijn in de jaren ’80 en ’90 van de voorbije eeuw weinig Nederlandstalige romans verschenen die het collectieve geheugen van ons taalgebied op een dusdanige manier hebben doordrongen. Het feit dat de roman sinds zijn verschijnen in 1983 op zowat elke verplichte literatuurlijst van elke middelbare school tussen Groningen en Oostende heeft gestaan, is daar natuurlijk niet vreemd aan. (Het feit dat hij ondertussen twee keer is verfilmd, één maal erg indrukwekkend in Nederland onder de titel ‘Spoorloos’, en één keer in de Verenigde Staten minder overtuigend als ‘The vanishing’, natuurlijk evenmin). Het heeft nog niets van zijn spankracht verloren en de roman blijft aankomen als een vuistslag (in een lege maag).
Het is het begin van de zomervakantie, valavond, ergens op de Route du Soleil. Rex’ vriendin Saskia blijft wel erg lang in het benzinestation. Rex zelf blijft bij de auto wachten, en neemt een polaroid van dat station, bij wijze van grap. Maar dan blijkt, we zitten dan op pagina 15 van de 98, dat ze niet terugkomt. Ze is verdwenen. Tijdens de rest van het verhaal schetst Krabbé de gevolgen van deze verdwijning voor Rex, geeft hij een psychologisch dader-profiel, en verhaalt hij de afschuwelijke ontknoping als die twee elkaar ontmoeten. “Het gouden ei” blijft na al die jaren een zeer intense, hoewel korte leeservaring.
Mee eens en niet mee eens:

 

Mee eens: “Tijdens de rest van het verhaal schetst Krabbé de gevolgen van deze verdwijning voor Rex, geeft hij een psychologisch dader-profiel, en verhaalt hij de afschuwelijke ontknoping als die twee elkaar ontmoeten.”
Ik ben het ermee eens omdat ik dezelfde constatering uit het verhaal heb opgemaakt:
In het boek beschrijft Tim Krabé twee hoofdrol figuren, Rex en Lemorne. In het begin van het verhaal kruisen de paden van deze twee figuren elkaar zonder dat ze elkaar echt tegen komen. Na de ontvoering kom je te weten welke gevolgen deze ontvoering voor Rex had en Tim Krabé beschrijft de gedachte gang en de slimme aanpak van de psychologisch gestoorde Lemorne.
Uit eindelijk kruisen de paden elkaar echt en is het ook meteen afgelopen voor Rex.

 

Niet mee eens: “de roman blijft aankomen als een vuistslag (in een lege maag).”
Ik ben het hier niet mee eens omdat ik dit niet zo ervaren heb. De spankracht van het verhaal was goed, maar dat de roman als een vuistslag in een lege maag blijft aankomen is bij mij nou ook weer niet het geval.
Het einde vond ik zelfs half voorspelbaar op het moment dat Rex bij Lemorne in de auto stapte. Ik wist toen al dat Rex dood zou gaan en zich bij zijn vriendin zou gaan voegen, alleen wist ik nog niet hoe hij dood zou gaan.
Mijn Mening:
Ik vond het niet zo’n leuk boek. Op zich is het niet verkeerd omdat het makkelijk en snel weg leest en het een redelijk actief verhaal is.
Het boek is alleen erg realistisch geschreven en hier hou ik niet van. Ik vind het veel leuker om in een andere wereld te zitten als ik een boek lees.

 

Het verhaal was ook niet echt spannend het was  meer de nieuwsgierigheid,  wat het met Saskia gebeurt zou kunnen zijn, die mij voortdreef het boek te lezen.
Ik kon wel meeleven met hoe Rex zich voelden toen hij Saskia verloren was. Ik vroeg me zelf ook af wat ik zou hebben gedaan, als ik de moordenaar uiteindelijk tegengekomen was.

 

Aan de opbouw van het boek moest erg wennen, deze had ik eigenlijk pas door toen ik het boek uit had. Eerst werd er verteld over Saskia en Rex en Nadat Saskia verdween zit Rex in het volgende hoofdstuk met een hele andere vrouw in een restaurant.

 

Wat indruk op me had gemaakt is dat Rex zo stom was om te doen wat Lemorne zei. Ik had wel een beetje verstand verwacht van een volwassen man tegen over een moordenaar.

Hallo wereld!

Welkom op HPBlogs. Dit is het eerste bericht op je splinternieuwe weblog. Je kunt dit bericht zelf aanpassen of verwijderen.


Belangrijk: je wachtwoord aanpassen
Je hebt zojuist van het systeem een wachtwoord ontvangen. Dit is een vrij lastig wachtwoord, het is daarom aan te raden het direct aan te passen. Je kunt het aanpassen onder Gebruikers > Jouw Profiel > Wachtwoord veranderen. Je kunt daar een nieuw wachtwoord kiezen (wat je 2 keer moet invoeren, om te controleren op typefouten).


En nu?
Om je op gang te helpen, hebben we wat uitlegpagina’s online staan. HPBlogs.nl is onze website, waarop alle benodigde informatie over de weblogs te vinden is. Als je nog vragen hebt, kun je die ook via daar stellen.

Veel plezier met je nieuwe weblog! Je kunt nu dit bericht verwijderen en aan de slag.