Recensie: Turks Fruit

Titel: Turks Fruit

Auteur: Jan Wolkers

Jaar: 1969

Ander werk van auteur: onder andere Kort Amerikaans en Terug naar Oegstgeest

Genre: Liefdesroman

 

De hoofdpersoon heeft geen naam. Het enige wat we van hem weten is dat hij een kunstenaar is. Turks Fruit begint als de naamloze kunstenaar terugblikt op de mooie tijd met Olga. Hij ontmoette haar tijdens het liften, wat uitliep in een vrijpartij en een auto-ongeluk. Ze ontmoetten elkaar pas weer 2 maanden later. Ze besluiten vervolgens bij elkaar in te wonen en te trouwen. De hoofdpersoon beschrijft verschillende hoogte- en dieptepunten uit zijn tijd met Olga. Hij vertelt over zijn band met haar ouders. De vader vindt hij wel sympathiek, de moeder is daarentegen een ongelofelijke trut. De moeder manipuleert Olga; ze zorgt ervoor dat Olga niet zwanger wil worden. De vader overlijdt aan een hartaanval. De moeder heeft hem jarenlang vetgemest, de kunstenaar ziet dit als moord. Een belangrijk element in de relatie tussen Olga en hem was de seks. Hier blikt hij dan ook graag op terug. Na een paar jaar gaat het niet goed meer tussen hen. Als Olga tijdens een etentje flirt met een zakenrelatie is de hoofdpersoon woest, hij slaat Olga. Olga verlaat hem en krijgt nog enkele kortstondige relaties. Ze blondeert haar haar en verhuist met een andere man naar het buitenland. De kunstenaar heeft ook vele relaties met andere meisjes, ze kunnen echter allemaal niet aan Olga tippen. Ze sturen kaartjes naar elkaar en soms ontmoeten ze elkaar als Olga terug in Nederland is om haar moeder te bezoeken. Olga probeert tevergeefs een kind te krijgen. Hierdoor beëindigt haar vriend de relatie met haar. Het gaat slecht met Olga en het blijkt dat ze een hersentumor heeft. Door de chemo-bestralingen verliest ze haar haar. De hoofdpersoon geeft haar een pruik. Hij bezoekt haar, als enige, elke dag in het ziekenhuis. Haar moeder en haar “vrienden” zijn nooit langsgekomen. Olga durft niks meer te eten behalve Turks Fruit. Ze is namelijk bang dat haar tanden uitvallen als ze iets hards eet. De kunstenaar begeleidt haar als enige liefdevol tot haar dood. Het verhaal heeft een open einde.

Ik vind Turks Fruit een prachtig boek. Het illustreert hoe zwaar liefde kan zijn. Turks Fruit is heel positief en grappig, maar er zit telkens een zwaardere ondertoon in. Het boek zou zomaar waargebeurd kunnen zijn en dat draagt bij aan de geloofwaardigheid. Het boek komt uit de jaren 60, maar ik kan me heel goed inleven in het verhaal. Mij was verteld dat ik dit boek moest lezen vanwege de heftige seksscenes. Dit was echter een klein onderdeel van het boek. Thema’s zoals liefde, jaloezie, vreugde en verdriet maken dit een mooi boek, dus niet alleen de seks. Ik raad iedereen aan om dit boek te lezen omdat het simpelweg een meesterwerk is. Het verhaal is mooi, Wolkers’ schrijfstijl is vermakelijk en interessant. En dit samen met de terugkerende thema’s zorgt voor een mooi compleet boek.

Als ik Turks Fruit een cijfer zou moeten geven zou ik het een dikke 9 geven.

Recensie: Van Den Vos Reynaerde

Titel: Van Den Vos Reynaerde

Auter: Willem die Madocke maakte

Jaar: 13e eeuw

Ander werk van auteur: de Madocke

Genre: Dierdicht

 

Reynaerde is berucht in het dierenrijk. Hij is wreed, hebzuchtig, vals, en genadeloos. De andere dieren in het rijk hebben allemaal een hekel aan hem. Na meerdere incidenten heeft de koning het helemaal gehad. Reynaerde moet naar het hof komen vanwege een rechtszaak. Hij komt echter niet uit zichzelf, dus besluit koning leeuw om dagers te sturen. De eerste (Bruun de beer) wordt met een slimme list te grazen genomen. Hier is Reynaerde natuurlijk goed in; sluwheid is immers een karaktertrek van de vos. Ook de tweede dager (Tybeert de kat) is niet slim genoeg om Reynaerde mee te krijgen. Dan stuurt de koning Grimbeert de das, een vertrouweling van Reynaerde. Grimbeert krijgt het voor elkaar om hem mee naar het hof te nemen. Als Reynaerde terechtgesteld wordt ziet het er niet goed voor hem uit. Maar de vos is te slim om gepakt te worden. Hij vertelt over een schat met veel goud en zilver en belooft de route te geven naar deze schat. De koning gelooft hem en spreekt Reynaerde vrij. Hij moet echter nog één ding doen; op pelgrimstocht gaan om al zijn zonden kwijt te schelden. Dit belooft hij te doen, maar wij weten natuurlijk allemaal dat hij loog. Reynaerde vertrekt met zijn vrouw en kinderen naar een ander land.

Het boek is eigenlijk geschreven om opgedragen te worden. Hierdoor is het soms wat lastig lezen. Reynaerde is in het Middelnederlands geschreven. Ik heb echter de vertaalde versie (modern Nederlands) gelezen. Het verhaal is gebaseerd op het Franse La Plaid. Dat is een verzamelwerk van dierdichten. Willem heeft hier dus een Nederlandse versie van gemaakt.

Het boek is stroef en langdradig. Dit vind ik jammer want het verhaal is nog niet eens zo heel slecht. De executie had wat beter gekund. Het boek spreekt me niet aan en mijn advies is dus ook: lees dit boek alleen als je echt geïnteresseerd bent in Middeleeuwse literatuur. Ik geef dit boek een 4. Dit omdat het lastig lezen is en het verhaal, hoewel goed verzonnen, te langdradig is naar mijn mening.