Scène drama
Persoon: (huisvrouw) Eva
Tijd & plaats: heden, in Nederland
De vrouw met de twee gezichten
Het is vrijdagavond 10 uur. Eva staat in haar slaapkamer voor de spiegel. Haar man is weg en de kinderen slapen.
Eva neemt in haar hoofd het lijste door voor wat ze morgen nog moet doen; boodschappen, kinderen naar zwemles brengen en weer ophalen, koken, schoonmaken…
Eva denkt: het is niet echt het leven wat ik mij voor ogen had… En m’n uiterlijk zit ook niet mee. Ze draait een rondje voor de spiegel en wordt hoe langer ze voor de spiegel staat alleen maar ongelukkiger.
Eva: kut, fuck zooi, ik haat dit! Ze is in twee strijd met zichzelf. Ze voelt zich goed, maar tegelijk ook beroerd, ze voelt zich mooi en tegelijk erg lelijk.
Eva: ik ben het zat om die schijn op te houden, zat om te glimlachen en te doen of er niets aan de hand is. Ik ben het zat! Ik wil mooi zijn met blond haar, zoals ik dat vroeger had, ik wil feesten en niet de eeuwige huisvrouw zijn!
Ze barst in huilen uit en wend zich van de spiegel af. Ze had alleen niet gehoord dat haar man al thuis was gekomen en haar had horen huilen. Haar man komt de slaapkamer binnen en ziet Eva huilen voor de spiegel staan. Haar schouders schokken en haar make up is doorlopen.
Man: Eva wat is er aan de hand?! Eva draait zich om en kijkt haar man aan. Dan draait ze zich weer weg van hem. Hij loopt naar haar toe en draait haar naar zich om.
Man: waarom huil je? Wat is er gebeurd?
Eva: niks, er is niks.
Man: wel, je huilt, en ziet er ongelukkig uit.
Eva: het gaat je niets aan dit is iets wat mij dwars zit zegt ze snauwend.
Man: maar ik kan helpen…
Eva: hoe weet je dat nou zegt ze geirriteerd, misschien is er iets gebeurd en kan ik dat wel helemaal niet vertellen.
Man: is er dan zoiets gebeurd? Eva zucht en kijkt naar haar vingers.
Man: Eva kom op, ik moet het weten, je huilt niet zomaar, en als ik het weet kan ik je godverdomme helpen!
Eva staat op en loopt de kamer door en zucht weer diep. Ze probeert de juiste woorden te vinden en denkt diep na. Dan gooit ze uit het niets de vaas stuk die in de kamer staat en huilt en schreeuwt hard!
Eva: LAAT HET NOU! LAAT MIJ NOU! Dan valt ze huilend op haar knieën.
Man: Eva, doe rustig! Rustig, rustig. Hij loopt naar haar toe en ziet dat haar vingers bloeden. Hij neemt haar mee naar de badkamer, en verbind haar handen. Hij kijkt haar aan en het blijft een tijdje stil.
Man: je kunt me alles vertellen, dat weet je toch?
Eva: ja maar, ze zucht weer. ‘Ik vind het lastig dit te vertellen’.
Man: dat snap ik maar je zult er toch over moeten praten als je het opgelost wilt hebben…
Eva zucht diep en gooit alles eruit wat der dwars zit.
Eva: ik haat mezelf, ik voel me lelijk en ik ben helemaal en voel me helemaal niet meer zoals ik vroeger was! Het leven nu is zo anders dan ik me had voorgesteld. Ik, ik voel me gewoon zo saai… Ze begint weer te huilen en in snikken verteld ze:
Ik had mezelf beloofd nooit zo’n truttige en saaie huisvrouw te worden! Ik had mezelf beloofd dat ik van het leven zou genieten en dat ik er alles zou uithalen wat er in zit! Maar zo voel ik me nu helemaal niet! Ze huilt nu met grote snikken, en brengt hortend en stotend uit:
Ik voel me juist truttig en saai… En begrijp me niet verkeerd ik houd wel van mijn gezin, maar de dingen daarnaast, ik wil weer uitgaan en mooi zijn, en me ook mooi voelen!
Als ze klaar is kijkt ze naar haar verbonden handen en wendt haar hoofd weg van haar man.
Na nog een stilte zegt haar man: Eva, je bent juist het tegenovergestelde van alles wat je nu zegt. Als ik een blonde vrouw wilde, was ik wel met zo iemand getrouwd. Maar ik wil jou, en om wie je bent, je bent juist perfect zoals je nu bent en daar zou ik niets aan willen veranderen. Kijk maar in de spiegel en je zult zien hoe mooi je werkelijk bent.
Eva kijkt in de spiegel en ziet haar man achter zich staan en ziet hem glimlachen. En toch wist ze dat ze dankbaar was, maar dat haar zelfvertrouwen zou moeten groeien. En dat zou zeker gebeuren met haar lieve man die voor 100 % en meer achter haar stond.