Beschouwing

Mijn leeslijst:

  1. Het diner
  2. Fabriekskinderen
  3. Ex-drummer
  4. De gelukvinder
  5. Cel
  6. De kleine blonde dood
  7. Klaas
  8. Bint
  9. Alles wat er was
  10. Beatrijs
  11. Dorst
  12. Held van beroep

 

In de laatste paar jaren van lezen is mijn mening hierover niet heel erg verandert, zeker niet als het gaat om Nederlandstalige boeken. Ik heb nooit echt veel interesse gehad voor Nederlandse literatuur en dat is nog steeds zo al ben ik wel wat meer geïnteresseerd geraakt in werken zoals die van Murakami en Orwell. Vooral 1984 vind ik een heel goed boek door de uitbundige omschrijvingen van de omgeving en de sfeer. Deze uitbundige omschrijving is vaak terug te zien in mijn lijst in boeken zoals ‘Alles wat er was’ en ‘Bint’. Hiernaast is ook mijn gebrek aan interesse voor Nederlandse literatuur te zien aan het boek ‘Klaas’ in mijn lijst omdat dit eigenlijk een verzameling van korte stellingen is waar ik toch heel erg van heb genoten. ‘Klaas‘ is dan ook  de nummer één in mijn top 3 van deze lijst, van begin tot eind was het een en al lachen. Op nummer twee staat Ex-drummer omdat dit zo’n belachelijk verhaal op een zeer meeslepende manier kon vertellen, hiernaast was de schrijver niet bang om grof taalgebruik te verwerken in zijn boek. Op nummer drie zet ik ‘Alles wat er was’ omdat dit boek een zeer mysterieuze sfeer met zich mee brengt en zoals hiervoor genoemd zijn er ook uitbundige omschrijvingen van de omgeving en situatie, waar ik erg van geniet. Een boek moet mij bezig houden, niet alleen doormiddel van een spannend en meeslepend verhaal maar ook juist met het beelden van een omgeving of een persoonlijkheid. Het helpt ook als het boek niet al te lang is. Niet alle boeken op mijn lijst voldoen aan deze eisen maar het is dan ook waar dat niet iedereen de zelfde eisen stelt. Ik denk dat er altijd mensen zullen zijn die boeken lezen en hier heel veel plezier mee zullen beleven, al ben ik er niet een van.

 

Onderwerpen die ik graag wil bespreken zijn:

  1. Het boek ‘Klaas’
  2. De verandering in mijn boekenvoorkeur.
  3. De samenhang in mijn lijst.
  4. Mijn top 3 boeken.

 

 

Bint

De Bree is leraar. Hij vervangt een leraar op de school van Bint. Op de eerste dag is zijn eerste klas 4D, de hel genaamd. Dit is een verschrikkelijke klas, wat ook al blijkt uit de namen: Neutebeum, De Moraatz. De ‘kinderen’ worden beschreven als beesten: “Daar was de ontzaglijke, bruine sprinkhaan Neutebeum”. De Bree verklaart de klas meteen de oorlog: dit is manier om de klas in de hand te houden.. De Bree gaat naar zijn volgende klas. Dit is een redelijk normale klas, maar toch heeft De Bree meteen een hekel aan één van de leerlingen: Jérome Fléau. Op de eerste strafdag, uiteraard voor leerlingen uit de hel, weet De Bree al dat hij ook een hekel heeft aan de conciërge en de werkster. Hij vraagt zich af waarom Bint deze hier nog laat werken. De Bree hoort van Remigius, een andere leraar, dat Bint zijn systeem 5 jaar geleden heeft ingevoerd. Hij riep toen alle leraren bijeen en vertelde hen dat hij vanaf nu ‘stalen tucht’ eiste. De nieuwe leraren werden sindsdien zorgvuldig door Bint uitgekozen en gevormd.

Er is een rapportenvergadering: alleen het eerste cijfer telt voor Bint. Er wordt een cijfer gegeven voor de algemene indruk. In één van De Bree’s klassen, de grauwe klas, is er iemand met een onvoldoende schoolcijfer die zichzelf dreigt te doden: Van Beek. Bint maakt hen allen duidelijk dat het hem niets kan schelen. Ook het geval Fléau wordt besproken. Bint wil hem van school hebben, omdat hij al lang onrust stookt. Van Beek pleegt inderdaad zelfmoord en er komt een oproer. De hel slaat de oproer neer; Bint is trots op hen. Fléau is van school af, evenals de conciërge (hij had meegeholpen met de oproer) en de werkster.

Er komt een klassereis en De Bree neemt de helft van de hel mee naar België. De Bree vindt dit duidelijk prachtig om te doen. Op een gegeven moment moeten ze een kortere weg nemen, omdat één van de leerlingen een langere toch niet aankan. Twee leerlingen nemen stiekem toch de langere weg: ze houden vast aan Bints plannen. De Bree gaat de school verlaten, maar Bint vraagt hem of hij niet nog langer wil blijven. De Bree wijst dit in eerste instantie af, maar thuis schrijft hij Bint een briefje waarin hij zegt dat hij de baan toch accepteert.

Op de eerste dag van het volgende jaar hoort De Bree dat Bint zijn ontslag heeft genomen. Iedereen weet dat Van Beek de oorzaak is. De Bree gaat vervolgens verder met 5C, de hel. Deze klas is nog niets veranderd. De Bree gaat nog langs bij Bint, maar hij wordt aan de deur geweigerd.

Ondanks dat er bijzonder weinig gebeurt in dit boek vind het toch interessant om te lezen. De omgevingen worden uitbundig beschreven waardoor er toch altijd een soort spanning hangt. Zeer leuk boek en zeker een aanrader. 

Klaas

Klaas is een verzameling van Nico Dijkshoorn zijn tweets over ene Klaas, dit kunnen dingen zijn zoals:
Klaas leerde ons neuken, voor als de oorlog uitbrak.

of:
Klaas rook naar zoethout. Wij ruiken. Heerlijk.

of:
Klaas herkende een pinguïn op twee meter afstand. Hoe, wist niemand.

Er is geen verhaal aan te knopen maar het is zeker heel vermakelijk en zeker een aanrader voor iedereen die een beetje van flauwe humor houdt.

De kleine blonde dood

In het boek zijn er twee verhaallijnen. De eerste gaat over de vader van Boudewijn. De tweede gaat over zijn zoontje, Micky, op hem slaat de titel van het boek.
In de eerste verhaallijn heeft de vader van Boudewijn, een Joodse held uit de tweede wereldoorlog, een trauma overgehouden aan de oorlog. Hij voelt zich schuldig omdat hij, als enige van een aantal kinderen de oorlog heeft overleefd. Hij heeft zeer wisselende buien. Hij vernielt soms het huisraad en slaat en schopt zijn zoontje dan. Na zo’n woede uitbarsting probeert Boudewijns moeder(Italiaans) hem steeds weer te kalmeren. Na bijna een jaar in een inrichting te hebben gezeten komt Boudewijn weer thuis waar hij heel erg ziek wordt. Hij heeft een buikvliesontsteking en raakt in coma. Als hij weer wakker wordt, krijgt hij van zijn vader veel mooie cadeaus. In dit deel blijkt dat ondanks zijn uitbarstingen Boudewijn erg tegen zijn vader opkijkt en dat zijn vader veel van Boudewijn houdt. Een tijdje later scheiden zijn ouders.
Vele jaren later bezoekt hij zijn vader die dan getrouwd is met een achttienjarige Deense vrouw, Astrid. Hij vertelt aan zijn vader dat een vrouw van hem in verwachting is, maar dat hij eigenlijk homo is. Ook vertelt hij dat hij hasj rookt en betrapt is door de politie. Hij wil hiermee wraak nemen op zijn slecht jeugd. Astrid wordt woedend en slaat hem. Een tijdje later krijgt hij bericht dat zijn vader zelfmoord heeft gepleegd. Twee weken later krijgt hij diens afscheidsbrief. Boudewijn typt de brief gedeeltelijk over en verscheurt en verbrandt die. Hij denkt: ”nu kan ik gelukkig worden.”
De tweede verhaallijn gaat over Boudewijns zoon Micky. Micky’s moeder(Mieke), die ooit lerares was van Boudewijn, is meestal dronken. Daarom zorgt Boudewijn voor Micky.
Boudewijn en Micky zijn dikke maatjes. Op een keer gaat Boudewijn met wat vrienden naar Parijs. Hij laat Micky logeren bij Gerda, Miekes beste vriendin. Ondanks dat Boudewijn tegen Gerda heeft gezegd dat ze Micky absoluut niet aan Mieke mee mag geven, doet ze dat toch. Als Micky bij Mieke is, knapt er iets in zijn hersenen en valt hij van de trap. Hij ligt in coma. Als Boudewijn uit Parijs terug komt gaat hij naar het ziekenhuis. Daar hoort hij dat het gezwel in zijn hoofd is geknapt en Micky klinisch dood is.
Boudewijn staat voor een moeilijke beslissing, hij geeft uiteindelijk de dokter toestemming de behandeling te staken. Hij laat Micky cremeren om zichzelf te straffen, er mag geen spoor van Micky op aarde blijven bestaan. Hij is de enige op de crematie, dat wil hij zelf. Ze draaien het nummer van de Rolling Stones, “Out of Time”, dat was Micky’s favoriete nummer. Zes maanden na zijn vader, was ook zijn zoon gestorven, dit was de kleine blonde dood.

Ik heb, ondanks dat het een heel naar verhaal is, echt genoten van dit boek. De manier waarop het verhaal verteld wordt is erg meeslepend en brengt wat spanning in het verhaal.

Cel

Michael Bellicher is op weg naar een afspraak als de auto voor hem een zwaar ongeluk krijgt. De twee inzittenden zijn op slag dood. Michael belt 112 en hulpdiensten zijn onderweg. Hij pakt een pen op die bij het ongeluk ligt. De politie ondervraagt hem en als ze zijn naam opzoeken, blijkt dat Michael wordt gezocht. Hij wordt naar het politiebureau gebracht, maar hij weet nog steeds niet waarom. Eenmaal daar aangekomen, beweert de politie dat een BMW 5 die op Michael’s naam stond, een fietser heeft aangereden. Michael zegt dat hij in Den Haag was op weg naar Binnenlandse Zaken maar hij kan het niet bewijzen. Hij krijgt een advocate, Guusje van Donnee. Michael zit twee nachten in de cel en wanneer hij vrijkomt, krijgt hij te horen dat Bas Hoogeman en zijn chauffeur in de auto zaten. Bas Hoogeman kwam vaak op tv en was een publiekstrekker. Hij had ook vijanden en het ongeluk is waarschijnlijk een misdrijf geweest. Michael gaat ook naar de politie om aangifte te doen van identiteitsfraude. Michael’s vriend, Gijs, geeft hem een hele goede advocaat  en zorgt er ook voor dat zijn neef, Richard, altijd bij Michael is, om voor een alibi te zorgen.
Vervolgens wordt Michael verdacht van een ramkraak in een Santa Fe maar dit keer heeft hij een alibi.
Een paar dagen later wordt Michael gebeld door de bank. Hij zou een huis van 3 miljoen euro hebben gekocht in Monster een paar maanden eerder. Hij heeft nu dus een schuld bij de bank en moet twee hypotheken afbetalen omdat hij zelf ook gaat verhuizen, maar dan binnen Amsterdam. Richard en Michael gaan naar Monster om te kijken wat hij zogenaamd gekocht zou hebben. Onderweg ziet Richard een verdachte auto aankomen de twee mannen in die auto achtervolgen hen. Door Richard’s behendig rijden raken ze de achtervolgers kwijt.
Langzamerhand ontrafelt Michael met zijn vrienden wie zijn identiteit heeft gestolen en wie al deze misdaden hebben gepleegd op zijn naam.

Het was een heel spannend boek waarin veel vragen gesteld en uiteindelijk beantwoord werden. De schrijfstijl was echter niet heel aantrekkelijk voor mij en af en toe zelfs een beetje saai.

 

De gelukvinder

Hamayun is 15. Hij wil graag filmregisseur worden. Maar zijn toekomst als politiek vluchteling in Nederland is erg onzeker. Terwijl Hamayun en zijn familie bang afwachten of hun asielverzoek opnieuw wordt afgewezen, blikt hij terug op zijn verleden in Afghanistan. Als de Taliban aan de macht komen, verandert Hamayuns kindertijd in een nachtmerrie. De hele familie draagt haar lot over aan de ‘bottendragers’, mensensmokkelaars, en vertrekt op een lange, slopende vlucht naar Europa. Hamayun moet zijn oma, zijn broertje, zijn beste vriend en alles wat hem lief en vertrouwd is voorgoed in Afghanistan achterlaten. In ruil voor een toekomst in een land dat hem en zijn familie liever kwijt dan rijk is…
Je leest over Hamayun’s vrienden, huis en het leven in een AZC, waar hij soms ziet dat mensen hun huis uitgesleurd worden om uitgezet te worden.
Hij schrijft samen met zijn docente Nederlands, mevrouw Levanti een toneelstuk; strippenkaart. Het toneelstuk gaat over zijn reis en leven.

Dit is een hartverscheurend boek om te lezen, de verschrikkingen die worden beschreven zijn bijna te erg om te geloven, bijna. Ondanks dat het zo’n impact heeft werd ik er niet echt in mee geslepen en heb ik af en toe moeite gehad om er doorheen te komen.

Ex-drummer

Het ik-personage wordt door drie gehandicapte mannen gevraagd om samen met hen een rockgroep te beginnen en deel te nemen aan een wedstrijd. Ze noemen hun band « The Feminists », een groep waarin alle leden een handicap hebben. De bassist heeft een stijve arm, de zanger slist, de tweede gitarist is bijna doof en het ik-personage is de drummer, zijn handicap is dat hij niet kan drummen. Als ze bekend maken welke liedjes ze gaan spelen, blijkt één liedje dezelfde titel te hebben als dat van een concurrerende band, en die willen hun lied niet veranderen. Als het ik-personage met de leider van die groep gaat praten, schrijft hij ineens voor hen een nieuw lied, waarna iedereen tevreden is. Behalve het hoofdpersonage zelf dan, want later in het verhaal komt dit lied in de top dertig. Voor ze aan de wedstrijd kunnen beginnen wisselen ze regelmatig van roadie, want telkens weer bleek het een homo te zijn, en het ik-personage wou met homo’s zo weinig mogelijk te maken hebben. Als ze dan eindelijk deelnemen winnen ze nog ook. Maar als de anderen van de groep door willen gaan met concerten geven, besluit het hoofdpersonage op te stappen.

Ik heb dit boek gekozen omdat ik zelf drum maar mijn ervaringen zijn toch echt wel wat anders dan de ervaringen die in dit boek worden omschreven. Het is over de top en af en toe gewoon belachelijk om te lezen, ik vond het geweldig!

Fabriekskinderen

Op een vreselijk koude, vroege winterochtend moeten Saartje, Evert en Sander zoals elke ochtend vertrekken naar de wolspinnerij, waar ze heel hard moeten werken in slechte omstandigheden. Saartje heeft al vanaf het opstaan een tikkend gevoel in haar hoofd en krijgt tijdens het werken koorts. Sander wordt door zijn grote broer Evert op straat achtergelaten wanneer hij niet meer verder wil en valt op de stoep in slaap. De jonge baron Willem van Hoogstadt vindt hem en neemt hem mee naar huis: hij geeft hem eten en kleren en laat hem vertellen over het miserabele leventje dat hij leidt. Daarna neemt de baron Sander in huis, zodat hij nooit meer arm hoeft te zijn. Intussen is Saartje weer thuis en zo vreselijk ziek dat ze ‘s nachts in haar bedje overlijdt.

Dit is een behoorlijk duister boek maar er ontbreekt spanning voor mij. Ondanks dat het zo’n kort boek is had ik er moeite mee om er door heen te komen.

Het diner

De stellen Claire en Paul Lohman en Babette en Serge Lohman gaan dineren om te bespreken hoe ze om moeten gaan met een incident betreffende hun kinderen. Michel, de zoon van Paul en Claire, en Rick, de zoon van Serge en Babette, hebben namelijk per ongeluk een dakloze vrouw gedood. Ze wilden gaan pinnen, maar de zwerver lag in het pinhokje. Ze gooiden een stoel, afval en een lamp op haar. Op het einde gooiden ze ook nog een lege jerrycan en een lucifer. Door de lucifer ontplofte de jerrycan, die waarschijnlijk toch nog gasdampen bevatte, waardoor de vrouw op slag dood was. Beau, de geadopteerde zoon van Serge en Babette, heeft het zien gebeuren en chanteert Michel en Rick ermee. Hij heeft het filmpje dat Michel en Rick van het incident hebben gemaakt op internet gezet en wil dat Rick en Michel veel geld betalen, waarna hij het filmpje zou verwijderen.
Terwijl de situatie van de kinderen aan tafel wordt besproken, blikt Paul telkens terug op het zijn leven van voor het incident. De onderwerpen van de flashbacks komen overeen met de onderwerpen van het gesprek en de gebeurtenissen in het restaurant, waardoor je als lezer telkens meer te weten komt over wat er precies is gebeurd.
Beau is aan het eind van het verhaal spoorloos. Ik denk dat hij óf is gevlucht voor Michel en Rick, óf is vermoord door Michel en Rick.

Ik vond dit een spannend en zeer meeslepend boek omdat je langzaam maar zeker te weten komt wat er echt gebeurt is en omdat het een open einde heeft blijft de spanning er in zitten zelfs na dat je het uit hebt. Zeker een aanrader.