Recensie Donderdagmiddag Halfvier

Recensie gemaakt door Roshnie C4V3.

Zakelijke gegevens:

Titel: donderdagmiddag halfvier

Schrijfster: Kristien Hemmerechts

Uitgeverij : Atlas Amsterdam/Antwerpen

Uitgave: 2002

Samenvatting Boek:

Het boek gaat verschillende mensen, die bij elkaar in een dorp wonen. Ieder persoon heeft zijn eigen problemen en geheimen. Sam en Anne bijvoorbeeld , Sam is een architect en samen hebben ze geheimen over de operatie die Anne begaat. Ook de schooldirecteur in het dorp heeft een geheim, hij is alcoholist. Zo zijn er nog een paar geheimen, bijvoorbeeld die van Bea, de moeder van Karen , haar man was niet vruchtbaar dus was Karen geboren via KI. Karen weet dit inmiddels, maar haar ouders weten niet dat zij dit weten .Je leest al deze verhalen van de dorpelingen.Maar het echte onderwerp van dit verhaal, gaat over de aanrijding van Karen. Karen ging vaak met haar groepje vrienden in de auto van de tikleraar, Damien, als deze les gaf. Hier gingen ze dan elkaar verhalen vertellen en dit deed vooral Karen beste vriend Hassan.Toen ze weer tijdens de lessen naar de auto van Damien glipte, en erin gingen zitten, moest Karen plassen en deed dit achter de auto, de auto ging naar achter doordat de jongens zaten de klieren en raakte Karen. Karen was dood. Je leest verder hoe iedereen dit verwerkt.

Mening over het Verhaal.

Ik vond het een tegenvallend verhaal. Dit kwam door verschillende elementen. Als eerste raakte ik in de war van de vele personages die de schrijfster introduceerde,als je dacht dat je alle personen had gehad kwam ze er met nog een, gelukkig waren er uiteindelijke wel ‘vaste personen’ wiens verhaal je volgde. Het tweede dat daar gelijk bij aansluit is dat doordat je verschillende personen hebt, je ook verschillende verhalen krijgt, toen ik net een beetje in het verhaal zat van persoon x , kwam er alweer een ander verhaal.Dit zorgde ervoor dat ik soms in de war raakte.

Ook vond ik dat het centrale onderwerp niet echt duidelijk werd weergegeven vanaf het begin het verhaal, je las als het ware verschillende losse verhalen die ergens met elkaar verbonden waren.

Wat ik dan wel weer goed vond was dat de personen, waarover de schrijfster schreef je wél boeide. Ze waren erg ‘menselijk’ geschreven waardoor je jezelf erin kon herkennen. Bijvoorbeeld dat bijna alle bewoners een geheim droegen, dit is ook in het echt altijd zo. Je las ook hoe verschillende mensen omgingen met het overlijden van Karen, wat natuurlijk een tragisch randje aan het boek geeft.

Al met al zo ik het boek niet aanraden, maar zijn de karakters van het verhaal wel interessant genoeg om het boek te lezen.