Mijn literatuurlijst

Deze boeken heb ik gelezen voor mijn mondeling:

  1. De aanslag – Harry Mulisch
  2. Specht en zoon – Willem Jan Otten
  3. De engelenmaker – Stefan Brijs
  4. Karel ende Elegast
  5. Kartonnen dozen – Tom Lanoye
  6. Elckerlijc
  7. Beatrijs
  8. Tirza – Arnon Grunberg
  9. Hersenschimmen – J. Bernlef
  10. De wetten – Connie Palmen
  11. Het diner – Herman Koch
  12. Bezonken rood – Jeroen Brouwers

Balansverslag

Ik kijk met een positief gevoel terug op het lezen voor mijn lijst. Ik lees niet per se meer boeken, ik las altijd al veel, maar ik lees wel veel meer literatuur. Dat is iets wat ik wil voortzetten omdat Nederlandse literatuur mij heel erg aanspreekt. Ik hou van dat Nederlandse sfeertje, dat alles zo recht voor zijn raap gezegd wordt en dat taboes (bijna) niet voorkomen. School heeft soms een positieve en soms een negatieve invloed gehad op mijn leesplezier. Als je boeken moet lezen heb ik minder zin om aan een boek te beginnen, maar als je dan eenmaal bezig bent in het boek vind ik het wel weer erg leuk. Achteraf geeft het dan wel een positief gevoel.

De leukste boeken die ik heb gelezen:

  1. De engelenmaker
  2. Tirza
  3. De wetten

De minst leuke boeken die ik heb gelezen:

  1. Beatrijs
  2. Hersenschimmen

In mijn recensies ga ik natuurlijk uitgebreid in op mijn mening over deze boeken, maar ik kan hier wel een korte uitleg geven. De boeken uit mijn top 3 vond ik zo leuk omdat ze me allemaal intrigeerden. De engelenmaker was vooral heel raar en had een unieke kijk op wetenschap en religie wat me erg aansprak. Tirza bevatte veel ethische kwesties en liet goed de beweegredenen van de hoofdpersoon zien. De wetten vond ik vooral heel leerzaam doordat ik meer te weten kwam over de overtuigingen van de zeven ‘specialisten’.

Wat betreft onderwerpen vind ik wetenschap, religie, ethiek en filosofie interessant en daarop selecteerde ik ook de boeken die ik ging lezen. Verder hou ik van personages die net iets verschillen met de ‘norm’. Personages met autisme, met een gedragsstoornis, homoseksualiteit wat vaak nog steeds als ‘anders’ wordt gezien enz. Qua genres vind ik ontwikkelingsromans het leukst, omdat ik me dan het beste kan identificeren met de hoofdpersoon. Ook psychologische romans spreken me aan. De schrijvers die me aanspraken waren Arnon Grunberg, terwijl ik Blauwe Maandagen verschrikkelijk vond, en Tom Lanoye.

Er waren ook enkele boeken die me niet aanspraken. Beatrijs vond ik het minst leuk, omdat het verhaal heel oppervlakkig bleef. Ik snap het doel van het boek, het blijft tenslotte een marialegende, maar dat vind ik geen excuus voor het slappe verhaal. Ook Hersenschimmen vond ik minder om verschillende redenen. Het boek beschreef maar negen dagen en dat maakte het heel onrealistisch. Ook vond ik de sfeer ronduit akelig en kon ik mij niet goed identificeren met de hoofdpersoon. Ik heb ook de Donkere kamer van Damocles gelezen en ben begonnen aan Joe Speedboot en Buitenstaanders, maar daar kwam ik echt niet doorheen. Daarom heb ik ook gekozen om die boeken niet op mijn lijst te zetten.

Nu ik klaar ben met het lezen van literatuur voor mijn lijst, wil ik dat wel doorzetten. Ik heb nog een aantal boeken op mijn to read lijstje staan, die ik binnenkort wil gaan lezen. Later wil ik mij nog wat meer verdiepen in de Nederlandse literatuur en mijn kennis daarover uitbreiden. Naar mijn mening is het doel van de literatuurlessen, leerlingen aanzetten tot het lezen van en meer leren over Nederlandse literatuur, bij mij zeker behaald!

 

Recensie: Bezonken Rood – Jeroen Brouwers

Algemene informatie
Titel: Bezonken Rood
Auteur: Jeroen Brouwers
Uitgever: Pandora Pockets, Uitgeverij Contact
Jaar: Zesentwintigste druk, 2002
Bladzijdes: 152

Korte samenvatting
Jeroen Brouwers wordt op een ochtend opgebeld met het bericht dat zijn moeder is overleden. Vanaf dat moment komen de herinneringen van vroeger terug. Van zijn derde tot vijfde levensjaar zat hij in het Jappenkamp Tjideng, waar vrouwen en jongetjes tot tien jaar verbleven. Door de dood van zijn moeder begint hij zich alle vreselijke gebeurtenissen. martelingen en dood te herinneren. Ook herinnert hij zich zijn korte relatie met een vrouw, Liza, en begint hij weer naar haar te verlangen. Al deze gebeurtenissen worden verteld middels flashbacks.

Persoonlijke mening
Ik moest in het begin heel erg wennen aan de uitgebreide beschrijvingen. Naarmate ik verder in het boek kwam begon ik dat juist te waarderen. Ik denk dat ik het niet irritant vond omdat hij nergens omheen draaide, vooral niet als er belangrijke dingen werden verteld. De heftige gebeurtenissen werden duidelijk verteld en dat maakte de sfeer nog grilliger.

Ik voelde enige aversie voor de hoofdpersoon. Toen hij klein was lachte hij de vrouwen die gemarteld werden uit, terwijl ik de martelingen vreselijk vond om te lezen. Ook het feit dat hij zijn moeder wilde inruilen voor iemand anders en haar in de latere jaren weinig heeft gesproken vond ik moeilijk om te accepteren. Ik begreep hem wel, hij voelde zich verlaten door zijn moeder omdat hij na emigratie naar Nederland in een nieuw soort ‘kamp’, een internaat voor kinderen uit de jappenkampen, werd geplaatst.

Het onderwerp vond ik erg interessant. Ik wist weinig over wat er in Japan gebeurd is tijdens en na de Tweede Wereldoorlog en dit was de eerste keer dat ik iets hoorde over hoe erg het eraan toeging in de Jappenkampen. De verteller zelf zei ook dat het door de mensen uit die kampen altijd werd weggelachen alsof het helemaal niet zo erg was. Ik vind dit een belangrijke kwestie en zou er graag meer over willen lezen. Wel twijfel ik aan de echtheid van het verhaal. Het blijft een roman, dus de meeste dingen zullen wel aangedikt zijn. Daardoor vind ik het moeilijk om te beoordelen hoe realistisch het boek is. In recensies over dit boek wordt dat ook vaak genoemd.

Dit boek was heftig maar bevatte een belangrijk onderwerp, namelijk de Jappenkampen. Ik raad dit boek aan iedereen aan die geïnteresseerd is in de gebeurtenissen rondom Japan tijdens en na de Tweede Wereldoorlog.

Recensie: Het Diner – Herman Koch

Algemene informatie
Titel: Het Diner
Auteur: Herman Koch
Uitgever: Anthos, Amsterdam
Jaar: Drieëndertigste druk, 2011
Bladzijdes: 301

Korte samenvatting
Het begint allemaal op een avond. Paul en zijn vrouw Claire hebben afgesproken in een duur restaurant met Serge, de verwachte winnaar van de aankomende verkiezingen en tevens zijn broer, en zijn vrouw. Het lijkt een normaal familiediner te worden, maar niets is minder waar. Ze zijn hier om ergens over te praten, maar het belangrijke gespreksonderwerp wordt telkens uitgesteld. Langzamerhand kom je er achter wat de reden van het diner is en hoe ze dat gaan oplossen.

Persoonlijke mening
Van tevoren had ik een erg slecht gevoel over dit boek. Ik dacht dat Het Diner zou gaan over ‘oude mensen’-problemen, zoals overspel of familievetes, aangezien de mensen aan tafel allemaal van middelbare leeftijd waren. Maar dit boek heeft me echt verrast.

Ik hou van boeken over mensen met een steekje los. Ze intrigeren me en maken het verhaal interessant. Ook hou ik van boeken die de lezer voor de gek houden of op het verkeerde been zetten. Beide kenmerken vond ik terug in dit boek. Het verhaal was heel interessant. Doordat je pas halverwege het boek erachter komt dat er überhaupt iets gebeurd is, heeft dat een bepaald verrassingseffect. Daarna kon ik het boek niet meer neerleggen. Ik moest weten wat er gebeurd was en hoe de personages het zouden oplossen.

Ik vond de schrijfstijl erg prettig. De schrijver draaide niet om de zaken heen en gaf geen uitgebreide beschrijvingen als dat niet nodig was. Verder zat er een vleugje onverschilligheid in, wat het onderwerp luchtiger maakte. Het paste goed bij de verteller: de hoofdpersoon. Die zag de belangrijke gebeurtenis ook niet echt als iets slechts.

Verder vond ik de personages heel interessant. Langzamerhand kwam je achter de beweegredenen van de hoofdpersoon en de personages en begon je ze te begrijpen, ondanks dat de emoties van de hoofdpersoon en de meeste andere (mannelijke) personages niet heel dramatisch waren neergezet.

Kortom, dit boek heeft mij enorm verrast. Ik kan het iedereen aanraden, omdat ik denk dat iedereen het spanningselement zal waarderen. Verder is het boek niet heel moeilijk en relatief toegankelijk, vergeleken met andere literatuur.

Recensie: De Wetten – Connie Palmen

Algemene informatie
Titel: De Wetten
Auteur: Connie Palmen
Uitgever: de Volkskrant
Jaar: Zevenendertigste druk, 2011
Bladzijdes: 238

Korte samenvatting
Het verhaal is opgedeeld in zeven hoofdstukken. In elk hoofdstuk ontmoet de hoofdpersoon, Marie Deniet, een man met een bepaalde overtuiging. Die mannen zijn: de astroloog, de epilepticus, de filosoof, de priester, de fysicus, de kunstenaar en de psychiater. Zij geloven allemaal in andere wetten, overtuigingen van hoe de wereld in elkaar zit. De hoofdpersoon gaat met sommige een vriendschappelijke en met andere een seksuele relatie aan. De mannen proberen haar hun eigen theorie op te leggen en haar in dat beeld te persen. Dat heeft een zodanige invloed op haar dat ze haar kijk op de wereld, anderen en zichzelf na elke relatie aanpast.

Persoonlijke mening
Dit boek vond ik erg interessant. Ik heb zelf ook duidelijke overtuigen over hoe de wereld in elkaar zit en het was leerzaam om de overtuigingen van andere mensen te horen en die te verwerpen of over te nemen. Het boek gaf goed weer hoe die overtuigingen van invloed waren op hun leven en dat van de hoofdpersoon.

Ook de filosofische benaderingen van het leven, de liefde en het schrijven waren goed uitgedacht en brachten een bepaalde sfeer met zich mee. Je kreeg het idee dat de wereld ingewikkeld in elkaar zit en dat die moet worden uitgeplozen als je gelukkig wilt zijn of een volwaardig leven wilt leiden.

Het boek was redelijk lastig om te lezen, vooral door de vele verwijzingen naar literatuur en filosofie. Dat zou menigeen kunnen afschrikken, maar doordat ik het zo interessant vond bleef ik doorlezen. Ik las het niet in één keer uit, zoals ik meestal wel doe, gewoonweg omdat het boek veel van je hersenen vraagt. Ik moest bij bijna elke zin wel even nadenken.

Ik vond de opbouw van het boek erg handig en doordacht. Ik was telkens benieuwd naar hoe de volgende man zou zijn en wat hij in de hoofdpersoon teweeg zou brengen. Ik las ook ergens dat de opbouw gebaseerd was op het verhaal van Mariken van Nieumeghen. Dat vind ik wel een leuk detail.

Aan de personages kon ik me soms best ergeren, vooral aan de hoofdpersoon. Die wist niet goed wat ze wilde en ging heel makkelijk relaties aan. Ik vond haar te afhankelijk van die mannen en persoonlijk zie ik liever een vrouw die wat onafhankelijker is. Ook vond ik sommige mannen smerig en gaven ze me een ongemakkelijk gevoel, vooral omdat ze zo oud en eenzaam waren. Mijn favoriete persoon was de fysicus, omdat ik me het meeste in hem kon identificeren.

Ik weet niet of ik dit boek aan iedereen zou aanraden. Een zekere ervaring met filosofie en/of de motivatie om goed na te denken over wat je leest maakt het boek toegankelijker. Niettemin is het boek erg interessant en uniek.

 

Recensie: Hersenschimmen – J. Bernlef

Algemene informatie
Titel: Hersenschimmen
Auteur: J. Bernlef
Uitgever: Em. Querido’s Uitgeverij, Amsterdam
Jaar: Tweeënvijftigste druk, 2010
Bladzijdes: 167

Korte samenvatting
Maarten Klein woont samen met zijn vrouw Vera in de Verenigde Staten. Na de oorlog is hij met zijn vrouw geëmigreerd. Zijn kinderen zijn weer teruggegaan naar Nederland. Sinds een aantal jaar is hij met pensioen. Allemaal simpele gegevens over zijn leven die Maarten Klein steeds meer gaat vergeten. Het begint bij het vergeten van een kopje koffie of om hout uit de schuur te halen, maar het wordt steeds erger. Vera merkt het ook op en vraagt zelfs een dokter om hulp. Maar voor Maarten is het het ergst. Hij merkt hoe zijn gedachten hun eigen weg gaan en makkelijk vervliegen. Hoe hij gezichten niet meer kan herkennen en hoe zijn herinneringen uit zijn hoofd lijken te verdwijnen. Langzamerhand is een normaal leven niet meer mogelijk en wat doe je dan?

Persoonlijke mening
Wat het meest opvalt is het ik-perspectief en de invloed daarvan op het verloop van het verhaal.  Doordat Maarten steeds meer vergeet en de dagen voor hem alsmaar verwarrender worden, verliest het verhaal voor de lezers ook zijn structuur en betrouwbaarheid. Dat maakt het effect van dementie goed zichtbaar.

Ik vond de sfeer in het boek wel een beetje akelig. Hij ontsnapte telkens uit het huis en raakte verdwaald of hij verzette zich tegen mensen die hem wilde helpen en dat was soms moeilijk om te lezen. Het is geen grappig boek.

Ook vond ik het allemaal wel erg snel gaan. Die negen dagen in het boek zijn onrealistisch. Zo’n proces duurt normaal jaren. Daardoor kwam het voor mij niet echt realistisch over en werd het wel heel dramatisch.

Kortom, ik ben niet laaiend enthousiast, maar ik vind het perspectief en het onderwerp wel interessant.

 

Recensie: Tirza – Arnon Grunberg

Algemene informatie
Titel: Tirza
Auteur: Arnon Grunberg
Uitgever: Nijgh & Van Ditmar, Amsterdam
Jaar: 11e druk, 2007
Bladzijdes: 430

Korte samenvatting
Jörgen heeft een moeilijk leven. Hij hoeft niet meer op zijn werk te komen, zijn werkgever betaalt hem liever voor thuiszitten dan dat Jörgen dingen op het werk verpest. Zijn vrouw heeft hem verlaten voor een jongere man en zijn oudste dochter is bij hem weggegaan om een B&B in Frankrijk te beginnen. Al zijn spaargeld is door verkeerde beslissingen en de crisis verdwenen. Hij heeft alleen nog maar zijn jongste dochter Tirza, die alles voor hem betekent en waardoor hij genoegen neemt met zijn leven. Maar zelfs die gaat na haar eindexamen met haar nieuwe vriend naar Afrika. Alles verandert als zijn vrouw opeens voor de deur staat en Tirza thuiskomt met haar Marokkaanse vriend Choukri die lijkt op Mohammed Atta, een van de terroristen van 11 september. Zijn vrouw gedraagt zich als een slet en zijn leven valt steeds verder uit elkaar. Toch zet Jörgen zich erover heen en gaat een weekendje weg met Tirza en Choukri, voordat hij hun naar het vliegveld brengt. Maar als zijn vrouw na twee weken nog steeds niets hoort van Tirza en Choukri, die inmiddels in Namibië horen te zijn, lijkt er iets fout gegaan te zijn. Langzaam wordt duidelijk wat er écht is gebeurd…

Persoonlijke mening
Ik wilde dit boek van Grunberg heel graag lezen, omdat ik een vermoeden had dat die beter zou zijn dan Blauwe Maandagen. Gelukkig klopte mijn vermoeden.

In het eerste deel van het verhaal wordt het leven van Jörgen beschreven. Het lijkt een (te) lange inleiding, maar dit is een heel belangrijk deel van het verhaal. Je leert Jörgen namelijk steeds beter kennen en snapt later in het boek ook beter waarom hij bepaalde dingen denkt en doet. Ik vond vooral de ideeën van Jörgen over Choukri interessant om te lezen.

Verder is het een hele interessante psychologische roman. Hij maakt een (negatieve) ontwikkeling door, die steeds duidelijker zijn handelingen beïnvloedt. Ook worden zijn gedachten en meningen uitgebreid beschreven. Die stonden echt centraal door het eenzijdige perspectief.

Het misleidende deel in het boek werd heel subtiel steeds duidelijker. Dat maakte het ook spannend. In het begin heb je niets door, maar als je doorleest merk je dingen op die niet kloppen en dan ga je je afvragen wat er echt is gebeurd.

Kortom, een spannende psychologische roman, vol met verkeerde ideeën, seks en geweld. Als je dit boek gaat lezen moet je voorbereid zijn, want geloof me, je wordt misleid…

Recensie: Beatrijs

Algemene informatie
Titel: Beatrijs
Auteur: onbekend
Uitgever: Noordhoff Uitgevers, Groningen/Houten
Jaar: 1e druk, 2009
Bladzijdes: 59

Korte samenvatting
Beatrijs is een jonge non die in een klooster leeft. Ze heeft een prima leven, maar is al sinds haar twaalfde verliefd op een jongen uit het dorp en het liefst wil ze met hem samen zijn. Daarom vlucht ze op een nacht weg uit het klooster en gaat ze samenleven met die jongen. De eerste zeven jaar gaat alles nog goed, maar dan is het geld op en wordt ze verlaten door haar man. De zeven jaar daarop leeft ze een verschrikkelijk leven, maar ze blijft elke dag bidden tot Maria. Ze wilt zo graag weer terug naar haar oude leven. Wat ze niet weet is dat er iemand al die tijd over haar gewaakt heeft en haar nu kan helpen…

Persoonlijke mening
Ik heb dit boek gelezen omdat ik graag nog eens een Marialegende wilde lezen en Beatrijs behoort duidelijk tot dat genre. Ook in dit middeleeuws boek is de rol van het geloof en Maria erg belangrijk. Het is duidelijk dat dit verhaal is bedacht om Maria te eren en haar goedheid te laten zien aan de luisteraars. Daarom vond ik dit boek ook interessant.

Het verhaal zelf vind ik niet erg bijzonder. Het diende de boodschap, maar dat was het dan ook wel. Er gebeurde ook niet erg veel en over de veertien jaar buiten het klooster werd bijna niets verteld. Beatrijs zelf vond ik ook niet erg sympathiek. Ze weet niet wat ze wil en ze laat haar kinderen zomaar achter bij een wildvreemde vrouw.

Dus de boodschap vind ik mooi, maar het verhaal is niet erg speciaal. Toch vond ik het interessant om een Marialegende te lezen.

Recensie: Elckerlijc

Algemene informatie
Titel: Elckerlijc
Auteur: onbekend
Uitgever: Taal & Teken, Leeuwarden
Jaar: 5e druk, 2004
Bladzijdes: 59

Korte samenvatting
Elckerlijc (hij staat eigenlijk voor iedereen) leeft een leven vol aards bezit en zonder God. God ziet dit en hij vraagt de Dood om naar de aarde te keren. De Dood vertelt Elckerlijc dat hij rekenschap moet afleggen aan God. Hij moet een lange en moeilijke weg af leggen en zijn daden worden beoordeeld. Elckerlijc mag iemand meenemen op zijn reis en hij vraagt Vriendschap, Naaste en Verre Familie en Bezit, maar niemand wilt met hem mee. Zijn enige hoop is Deugd, maar die is te zwak om met hem mee te gaan en te helpen zijn rekening op orde te maken. Gaat het hem lukken om, samen met Inkeer en Biecht, Deugd weer kracht te geven om hem te helpen tijdens zijn reis?

Persoonlijke mening
Ik ben vorig jaar naar een theatervoorstelling geweest van Elckerlijc. Het was een moderne versie, maar de grote lijnen en de boodschap bleven hetzelfde. Daarom wilde ik graag dit boek lezen. Je merkt heel duidelijk dat dit uit de Middeleeuwen stamt door de sterk aanwezige morele boodschap en het belang van God en goed leven zodat je in de hemel komt. Dat was interessant om te lezen.

Ook zijn de personages die abstracte begrippen moeten voorstellen een goede manier om de boodschap over te brengen, vooral in een toneelstuk. Dat heb ik nog nooit in een ander boek gezien, dus dat maakte het voor mij origineel.

Verder vond ik vooral de boodschap erg mooi. Als je verantwoording af moet leggen aan God, dan kunnen mensen, bezit, uiterlijke eigenschappen en vergankelijke eigenschappen je allemaal niet helpen. De enige die je kan helpen is je Deugd, maar die moet dat wel sterk genoeg zijn. Dat doe je door goed te leven en te leven met God. Ik snap dat dit in de Middeleeuwen een erg belangrijke boodschap was.

Kortom, een interessant boek met originele personages en een goede boodschap !

Recensie: Kartonnen dozen – Tom Lanoye

Algemene informatie
Titel: Kartonnen dozen
Auteur: Tom Lanoye
Uitgever: Prometheus, Amsterdam
Jaar: 18e druk, 2007
Bladzijdes: 158

Auteur
Tom Lanoye is een Belgische schrijver, geboren in 1958 in een slagersfamilie. Hij woonde de helft van het jaar in Antwerpen en de andere helft in Zuid-Afrika. Naast romans en verhalen, heeft Lanoye ook poëzie, toneelstukken en columns geschreven. Hij is bekend om zijn autobiografisch proza. Zijn meest bekende roman is Sprakeloos, over zijn moeder die door een beroerte haar spraak verliest. Ook heeft hij verscheidene literaire prijzen gewonnen.

Korte samenvatting
Het boek is verdeeld in vier delen, die elk aan de hand van een kartonnen doos worden verteld.

Deel 1 wordt verteld aan de hand van de kartonnen doos die hoofdpersoon meeneemt als koffer op een reis naar de Ardennen, georganiseerd door de Christelijke Mutualiteiten. Op die reis ontmoet hij Z. en raakt bevriend met hem. Ook wordt er verteld over de relatie die de ik-persoon heeft met de vier vrouwen in zijn leven.

Deel 2 wordt beschreven door middel van een oude schoenendoos, waarin hij allerlei voorwerpen heeft verzameld die hem doen denken aan toen hij op twaalfjarige leeftijd bij Z. in de klas kwam. Er wordt uitgebreid verteld over zijn ontdekkingen over zelfbevrediging. Op zijn tweede reis, dit keer naar de Zwitserse Alpen, ontdekt de hoofdpersoon zijn ontluikende homoseksualiteit. Tijdens deze reis begint zijn (seksuele) verlangen naar Z.

Deel 3 vertelt het verhaal van de toen 15-jarige hoofdpersoon aan de hand van de archiefdozen, daterend uit de middelbare schooltijd, in de studeerkamer van de hoofdpersoon. De herinneringen in de doos gaan onder andere over drie docenten die hem toen les gaven. Ook nu is er weer sprake van een schoolreis, dit keer naar Griekenland. Daar vindt de hoofdpersoon toenadering tot Z.

Deel 4 speelt zich af in het nu, en wordt verteld aan de hand van een speciale doos die alle andere dozen overbodig maakt. Dat is namelijk dit boek zelf. Want hoeveel verschilt een doos, die wordt gebruikt om herinneringen in te bewaren, nou eigenlijk van een boek? Tenslotte wordt jou, als lezer, gevraagd om je eigen herinneringen en beelden te bewaren in de vierde doos.

Persoonlijke mening
Ik vond dit een interessant boek. Het boek krijgt extra betekenis, omdat het niet zomaar fictie is, maar autobiografisch. Daardoor ben je je er extra van bewust dat er veel mensen zijn die bijvoorbeeld homoseksuele ontwikkeling hebben meegemaakt, of dat nu meemaken.

Ook vond ik het een origineel idee om het verhaal te vertellen aan de hand van vier kartonnen dozen. De schrijver dwaalde af en toe een beetje af, omdat hij nogal de gewoonte heeft om van de hak op de tak te springen. Maar doordat je na een tijdje weer bij een gedeelte kwam  dat te maken had met één van die dozen, bleef het boek toch overzichtelijk.  De indeling van het boek en het verhaal werden daardoor duidelijker.

Ik vind het altijd wel leuk om over het thema homoseksualiteit te lezen. Vaak is het in een boek toch gewoon de standaard jongen-meisje verliefdheid, en nu geeft de homoseksuele verliefd het boek ook een andere twist. In het boek is heel goed te zien hoe de hoofdpersoon een ontwikkeling doormaakt over het algemeen en qua homoseksualiteit. Dat maakt het ook interessant om over te lezen.

De schrijfstijl van Lanoye was anders dan wat ik tot nu toe had gelezen. Hij maakt erg veel gebruik van vergelijkingen en beeldspraak. Het kwam vaak voor dat er in het boek heel uitgebreid een beeld werd geschetst, een beetje zoals in een film. Eigenlijk bestond het hele verhaal uit schetsen van beelden en herinneringen, wat het verhaal origineel maakte.

Ik vond het een leuk boek, met een originele opbouw en schrijfstijl. Als je wel houdt van grappige beelden en vergelijkingen en geïnteresseerd bent in het lezen over de ontwikkeling van jongen tot man, eventueel met een homoseksuele strekking, dan is dit wel een leuk boek voor jou!