Alles is weg

Alles is weg. Het boek heeft deze titel gekregen, omdat Muis, het middelpunt van de vriendengroep van Fae, op een zomerdag overleidt door een ongeluk.
Het verhaal van het boek is gebaseerd op een levensverhaal van de hoofdpersoon. Er zijn dus ook stukken bijverzonnen/weggelaten.
Doordat het is gebaseerd op een échte gebeurtenis, voelt het ook echt aan. Je zou zelf de hoofdrol kunnen zijn.
In het verhaal komen er flashbacks, waardoor je steeds herinnert wordt aan het ongeluk en wat er in Fae’s hoofd omgaat.

 

Muis was namelijk het middelpunt van de vriendengroep en erg goed bevriend met Fae. Op een mooie zomerdag besluit de vriendengroep naar een brug te gaan. Ze springen 1 voor 1 van de brug, maar Fae vindt het geen goed idee en waarschuwt de rest van de groep. Muis is de ondeugendste van het stel en doet er alles aan zodat iedereen hem nadoet. Niet alleen met springen van de brug, maar ook met roken, blowen en drinken. Als er een bootje onder de brug vaart, besluiten ze op het bootje te spugen. Om beter te kunnen mikken, besloot Muis om over de relling te klimmen. En toen ging het mis. Hij gleed uit en grijpte naar Fae’s hand. Hij keek haar aan, heel lang en Fae probeerde zijn hand te reiken. Toen ik dat stukje las, kreeg ik echt kippenvel. Dit moment komt ook vaak voor in het boek, omdat Fae er vaak aan terug denkt. Ze keken elkaar in de ogen aan, maar konden beiden niks doen..

Het leven gaat verder, maar Fae blijft er aan denken. En als ze na haar eindexamen weer op een balkon staat tijdens een concert, krijgt ze het schuldgevoel weer terug..

De reünie

De reünie gaat over Sabine. Ze werkt nu bij een bank, maar omdat ze een burn-out kreeg zit ze tijdelijk thuis.
Op een dag ziet ze een stukje in de krant over een reünie van haar oude school. Vroeger heeft ze het op school best moeilijk gehad. Ze werd gepest door haar oude vriendin die op een klaarlichte dag verdween. De tijd dat Sabine thuis zit, denkt ze steeds vaker terug aan die tijd. Ze weet meer dan ze denkt. Als ze terug gaat naar haar oude school en weer met de mensen praat die vroeger ook op de school zaten ontdekt ze stukje bij stukje steeds meer. Elke keer ontmoet ze iemand die waarschijnlijk iets te maken heeft met de vermissing van haar oude beste vriendin Isabel.

Ik vond dat het boek erg leuk was. Het boek was vlot geschreven en er zaten flash-backs in. Elke keer werd je op het verkeerde been gezet, waardoor het boek spannend bleef. Je weet namelijk pas op het eind wat er echt met Isabel is gebeurt.

Ik denk dat Simone wel onderzoek heeft gedaan en vooral heeft gekenen naar films met misdaden. Het lijkt heel erg veel op de standaard misdaden. Sabine gaat zelf opzoek naar antwoorden, omdat ze politie haar niet gelooft. Ze moordenaar is al dood, is dement of 1 van de beste vrienden van het slachtoffer.

Wat niet geloofwaardig is aan het verhaal/boek is dat het lichaam van Isabel nooit is gevonden. Ook worden er informatie doorgegeven, die niet bij de politie komt of worden kleine stukjes van het verhaal verandert. Dat vind ik jammer.

De garnalenpelster

De garnalenpelster heb ik gelezen in de zomer. Ik vond het zo’n leuk boek, dat ik het elke dag meenam naar het strand. Ik denk dat ik er maar 5 dagen over heb gedaan.

Het boek gaat over de schrijfster, Nilgun Yerli, zelf. Het is dus een autobiografie.
Nilgun is geboren in Turkije en woont met haar ouders, broers en zussen.
Nilgun is het jongste meisje in de familie en heeft een goede band met haar moeder.

De moeder van Nilgun is er altijd voor Nilgun geweest. Haar vader werkte hard en had weinig tijd voor zijn jongste dochter. Verder waren haar broers en zussen vaak bezig met school.

De moeder van Nilgun pelde garnalen, zodat ze wat extra geld binnenhaalde. Ze wilde namelijk vaak wat duurdere maaltijden maken, maar met het geld wat ze van haar man kreeg, kon dat niet. De vader van Nilgun verdient niet veel, maar als ze 10 jaar is verhuist ze naar Nederland. Dit komt omdat haar vader een baan heeft gevonden in Nederland.

Haar broer Nusret gaat niet mee naar Nederland. Hij zit namelijk al 5 jaar in de gevangenis. Toen Nilgun 5 jaar was, werd hij opgepakt door de politie, omdat hij ervan verdacht werd dat hij iemand in elkaar had geslagen.

Nilgun mocht maar 1 klein koffertje vullen met haar spulletjes die ze mee wilde nemen naar Nederland. Dit stukje vond ik erg zielig. Ze moest alles achterlaten wat haar dierbaar was.

Na een lange rit zijn ze eindelijk aangekomen in Nederland. Niemand zei wat, niemand durfde iets te zeggen. Nilgun had zoveel vragen, die haar moeder niet kon antwoorden. Niemand had het naar zijn zin in Nederland, behalve de vader van Nilgun. Hij vond dat de meiden zich aanstelden en dat de broer van Nilgun door moest zetten. Nilgun’s zus ging al snel terug naar Turkije, omdat ze niet gelukkig was in Nederland. Het liefst deden Nilgun en haar moeder hetzelfde.. Ze snapten niks van de Nederlandse waarden, normen en gewoontes.

Als Nilgun naar school gaat, leert ze al veel beter Nederlands spreken en schrijven. Ze is het enigste Turkse meisje en daarom vinden veel kinderen uit de klas haar maar raar. Thuis krijgt ze ook nog les. Niet van een jus of meester, maar van haar vader. Dit vind Nilgun nooit fijn, ze heeft namelijk geen goede band met haar vader en hij is erg streng,.

Hoe langer Nilgun met haar familie in Nederland woont, hoe meer antwoorden ze krijgt op haar vragen. Haar moeder beantwoordt haar vragen altijd met wijze woorden en belooft dat alles goed komt. Maar Nilgun merkt steeds vaker dat haar vader haar moeder niet juist behandelt. Hij slaat haar en bedriegt haar. Op een avond komt ze erachter dat haar moeder verkracht wordt. Ze snapt niet waarom haar moeder niet wilt scheiden en krijgt weer een wijs antwoord van haar moeder.

Ook in Nederland pelt Nilgun’s moeder garnalen. Haar vader verdient in Nederland veel geld, maar geeft het niet aan Nilgun’s moeder, maar geeft het uit aan gokken en zijn minnaressen.

Als nilgun 15 jaar is, gaan ze met z’n allen naar Turkije in de zomer. 5 jaar lang zijn ze niet op vakantie gegaan.. Op een avond slaapt Nilgun bij haar zus. Ze gaf een feest en laat in de avond ging iedereen slapen. Opeens hoort Nilgun iemand aankloppen en gaat kijken. Het blijkt haar broer Nusret te zijn, hij is net vrijgekomen uit de gevangenis. Ze vertellen elkaar over hun avonturen en situaties.

Ook vertelt Nusret dat hij elke maand geld kreeg opgestuurd van zijn moeder. Daarvoor pelde Nilgun’s moeder dus garnalen! Zelf merkt Nilgun dat Nusret geen Nusret meer is. Hij is gestoord geworden. Hij heeft hulp nodig van een professional..

Als ze terug naar Nederland gaan, aan het eind van de zomervakantie, gaat Nusret mee. Ze gaan met twee auto’s terug naar Nederland. Nilgun met haar ene broer in de auto en Nusret en haar ouders in de andere auto. Ze besloten om elkaar op te wachten bij de grens, maar als Nilgun en haar broer twee dagen lang wachten op de andere auto worden ze ongerust. Ze krijgen te horen dat ze zijn verongelukt en dat haar vader in coma ligt. Ze weten niet wat er is met haar moeder en Nusret is nergens te bekennen.

Later, na de begrafenis van haar moeder, hoort Nilgul dat haar moeder is gestorven toen ze aan het wachten was in het ziekenhuis. Ze hoefde nu dus helemaal niet dood te zijn! Nilgun was zo boos en verdrietig. Eigenlijk heeft ze niemand meer..

Haar vader ligt nogsteeds in coma als Nilgun in Nederland wordt opgevangen in een studentenflat en gaat studeren. Na een paar maanden komt hij uit de coma en trouwt met een jonge vrouw. Samen gaan ze in Turkije wonen, omdat haar vader het geld ervoor heeft. Als Nilgun het financieel moeilijk krijgt, schrijft ze haar vader. Maar ook haar vader laat haar in de steek.

De rest van het boek gaat over Nilgun die heeft geleerd van haar moeder om sterk te zijn, wat er ook gebeurt. Ze komt veel mannen tegen die mogelijk haar grote liefde kunnen zijn, maar het toch niet zijn. Ze leeft omgaan met het feit dat haar moeder niet meer leeft en leert dat het leven verder gaat.

Boeken

Niveau 1- De eetclub van Saskia Noort

Niveau 1- Alles is weg van Anke Kranendonk

Niveau 2- De passievrucht van Karel Glastra-van Loon

Niveau 2- De reünie van Simone van der Vlugt

Niveau 2- Cel van Charles den Tex

Niveau 2- De garnalenpelster van Nilgun Yerli

Niveau 3- Alleen maar nette mensen van Robert Vuijsje

Niveau 3- Het diner van Herman Koch

De passievrucht

Het boek ‘De Passievrucht’ is geschreven door Karel Glastra van Loon.

Wat doe je als je opeens hoort dat je het syndroom van Klinefelter hebt, maar toch een zoon, Bo, van 13 jaar hebt?
Het overkomt Armin Minderhout en zijn vriendin Ellen. Als ze te horen krijgen dat Armin nooit vruchtbaar is geweest, stort Armin helemaal in. Hoe kan Armin nou te weten komen wie de vader van Bo is, terwijl Bo’s moeder overleden is?

Hij besluit alle voorgaande geliefdes af te gaan van Monika. De gedachten van Armin worden zo goed beschreven, dat je jezelf makkelijk kunt inleven in de situatie. Er komen flashbacks in voor, waardoor je zijn gevoelens beter begrijpt.

Net als andere romans van Karel is het boek zo aangrijpend, dat je drie dagen niet meer uit je bed stapt. Het boek heeft dan ook niet voor niets de generale bank literatuurprijs gewonnen in 1999.  Het boek was internationaal een groot succes en daarmee een internationale bestseller.

Helaas zullen er geen spannende romans meer tevoorschijn komen van Karel, hij is op 1 juli 2005 op 42-jarige leeftijd overleden aan de gevolgen van de hersentumor.

Het boek heeft 238 bladzijden, werd uitgegeven door L.J. Veen in 1999.

Leesautobiografie

Als kindje werd er altijd voor me voorgelezen. Toen ik in groep 3 zat leerde ik steeds meer letters kennen en begon ik te leren lezen. Samen met mijn ouders las ik dan voor het slapen gaan een aantal bladzijden van een kinderboek.

Op de basisschool moesten we boekbesprekingen houden, dus was je verplicht 1 boek per jaar te lezen. Nu lees ik veel meer, omdat ik nu weet wat voor boeken ik leuk vind. Vroeger las ik veel boeken van Miriam Mous & Carry Slee. Nu lees ik vooral boeken van Saskia Noort & Simone van de Vlught.

Ik lees het liefst voor ik ga slapen, onderweg of in de vakantie.

Ik lees het meest non-fictie boeken.

Literaire thrillers en psychische romans vind ik het leukst.