Tuschinksi

Sylvana Grootegoed D4H2

Film

1 juni 2010

The Ghost Writer

Regisseur: Roman Polanski

 “Wanneer de succesvolle Britse ghostwriter, ‘The Ghost’ (Ewan McGregor) instemt om de memoires te schrijven van de vroegere premier van Groot-Brittannië, Adam Lang (Pierce Brosnan), lijkt dat de kans van zijn leven te zijn, maar al snel veranderd die droom in een nachtmerrie.” Pathe.nl 

 Ik denk dat het wel een spannende film is met een goed verhaal, maar ik verwacht niet dat dit dé film word waar iedereen het over zal hebben.

Wat mij opviel was dat ook al was het in Amerika dat het weer net was zoals in Groot-Brittannië (waar Adam Lang vandaan kwam). De beelden waren grauw en zakelijk. Het huis was hermetisch afgesloten van de buitenwereld. Het verhaal vond ik meeslepend alleen het einde snapte ik niet.

De film gaf mij het gevoel alsof er in het huis stiekeme en geheime dingen gebeurde, doordat alles zwaar beveiligd was en het kil was ( veel zwart en grauw)

Het spannendste deel van de film vond ik het stukje toen de Ghost writer ‘inbrak’ in het kantoor van Adam Lang en zo achter allemaal dingen kwam uit het verleden van Lang, ook het stukje waar hij achterna gezeten word door de vijand.

Het begin boeide  me niet zoveel, ik snapte toen nog niet veel van het verhaal en het was een beetje onduidelijk waar het nou eigenlijk over ging.

Wanneer de succesvolle Britse ghostwriter, ‘The Ghost’ instemt om de memoires te schrijven van de vroegere premier van Groot-Brittannië, Adam Lang, lijkt dat de kans van z’n leven te zijn. Hij vliegt naar het Amerikaanse huis van Adam Lang om de onafgemaakte biografie te kunnen voltooien van zijn voorganger die bij een ongeluk is omgekomen. De reputatie van de voormalige premier ligt onder vuur vanwege de beschuldiging dat hij op de hoogte was van het illegaal uitleveren van verdachte terroristen aan de CIA ten tijde van zijn premierschap. Het eiland waar Adam Lang samen met zijn vrouw Ruth en zijn persoonlijke assistente en tevens minnares Amelia en ook ‘The Ghost’ verblijft, wordt omringd door verslaggevers en demonstranten. Tijdens zijn schrijfwerk ontdekt ‘The Ghost’ geheimen die niet alleen de wereldpolitiek op haar grondvesten zal doen schudden, maar ook zijn eigen leven in gevaar zal brengen.

Het genre van de film is drama en thriller. Het verhaal speelt zich af anno 2009 (in het heden) en volgens het verhaal op een eiland voor de Amerikaanse kust, maar het zou net zo goed in Engeland kunnen zijn.

De film is een verfilming van het boek ‘The Ghost’ van Robert Harris. De film neemt niet veel tijd in beslag. Ik denk dat de tijd waarin het memoires wordt geschreven niet heel lang is. Zo’n 5 maanden duurt de verhaallijn.

Muziek speelt een belangrijke rol in de film, onder heel veel scènes hoor je dramatische of spannende muziek, die sfeer aan de beelden geven. Geluid speelt ook een rol doordat er best veel special effects en spannende scènes in de film zitten is bijvoorbeeld het geluid van piepende banden een essentieel deel.

Doordat de camera’s snel bewegen en meerijden met de acteurs geeft het een spannend beeld aan de film. Ook is er gebruik gemaakt van vogelvlucht aspect.

De film is zo vormgegeven dat het lijkt alsof het heel echt is en het geeft een beeld van het leven van een ghostwriter maar dan in het ergste geval wat je kan overkomen. De montage is zo in elkaar gezet dat de beelden vlug en krachtig in beeld komen.

Ik vond de film interessant, het is weer eens wat anders dan de romantische komedies. Maar thriller vond ik hem niet heel erg, alleen op het einde.

Ik heb de trailer bekeken, ervoor en erna, en ik vind dat de film wel aan zijn verwachting heeft voldaan, omdat ik het verhaal me precies zo had voorgesteld en de trailer niet te veel verhaal liet zien.

Ik denk wel dat de regisseur duidelijk heeft gemaakt wat hij met de film bedoelde. Doormiddel van geluid/muziek en montage.

Ik vond het een goede film, hij duurde 2 uur maar daar merkte je niks van doordat de montage vlug was en de verhaallijn niet langdradig was.

Oude Kerk

World Press Photo

 Sylvana Grootegoed D4H2

Beeldende kunst

Op 1 juni gingen wij naar World Press Photo in de Oude Kerk in Amsterdam. Een vakjury heeft de mooiste of schokkendste foto’s tentoon gesteld in de Oude Kerk. In totaal hangen er 62 winnaars van het afgelopen jaar.

Het is dus een foto tentoonstelling. Er hangen foto’s uit verschillende categorieën; Hard nieuws, Reportage, Mensen in het nieuws, Sportnieuws, Sportachtergronden, Hedendaagse kwesties, Dagelijks leven, Portretten, Kunst & Entertainment en Natuur.

Sommige reportages die er hangen hebben een functie; zoals bijvoorbeeld een bepaalde kwestie aan het licht stellen zoals hongersnood in Afrika. Maar bijvoorbeeld natuurfoto’s zijn puur esthetisch bedoeld.

Ik vind fotografie leuk, dus ik verwacht mooie foto’s en schokkende reportages. Ik vond de foto’s erg indrukwekend, interessant en shockend. Wat me opviel was dat er veel foto’s waren in de categorie mensen in het nieuws & reportage.

Ik vond de foto’s die schokkend waren het mooist en interessantst, ook de winnaar van 2010 vond ik heel mooi. Minder vond ik de foto’s van de natuur en de sportfoto’s.

De foto’s zijn gedrukt op grote kartonnen borden met uitleg naast de foto’s. Elke foto is ongeveer 1 meter breed. Aan weerszijde staan foto’s afgedrukt en door het hele gebouw staan stellages met de foto’s erop.

De foto’s zijn voornamelijk in liggend afgedrukt. Veel fotografen van de tentoonstelling zijn professionele fotografen of journalisten. Voornamelijk op de foto’s zie je dat mensen op de voorgrond staan of dynamische uitdrukkingen zijn weergeven. Het kunstwerk bevindt zich in de Oude Kerk in Amsterdam, wat wel bij de foto’s past, die soms toch wat gruwelijk zijn en in de kerk liggen ook oude lichamen van belangrijke mensen en je voelt de oudheid en de geschiedenis als je binnenkomt. Veel foto’s zijn zeer realistisch en geven een beeld van de wereld zoals wij hem niet zien hier in de westerse wereld.

Veel foto’s zijn donker en de foto’s stralen een bepaalde sfeer uit. Maar sommige foto’s zijn ook overdag genomen en zijn dus licht maar hebben bijvoorbeeld weer een zwaar contrast met de personen die op de voorgrond staan.

Opvallende details zijn dat veel foto’s donker zijn, veel krachtige gezichtsuitdrukkingen waaraan je bijna kunt aflezen hoe diegene zich voelt of wat eraan de hand is. En veel foto’s schuilt een verhaal achter die schokkend of juist mooi is.

1ste prijs winnaar hard nieuws

Ik vind de foto’s mooi om te zien, maar ik zou niet elk jaar er naar toe gaan want de foto’s staan ook gewoon op de site. En je proeft wel een bepaalde sfeer in de kerk maar niet veel meer dan als dat je de site bezoekt 

Voorafgaand had ik al de site bezocht, dus veel verassingen waren er niet meer. Toch gaf de locatie een soort extra waarde aan de tentoonstelling, zo in het echt is het toch anders dan op internet.

Ik denk wel dat de bedenker van de tentoonstelling een goede keuze heeft gemaakt door met deze materialen te werken en deze locatie te kiezen.

De tentoonstelling vind ik een goede toevoeging aan de fotografische wereld omdat fotografen zo de kans krijgen om hun werk aan de buitenwereld te laten zien en zo een beetje faam te krijgen en het ‘normale’ publiek te laten zien wat ze kunnen.

Het concertgebouw

Sylvana Grootegoed D4H2

Muziek

 Het concert wat wij beluisterde was een uitvoering van het orkest van het concertgebouw. David Robertson was de dirigent. Hij was te gast in het concertgebouw, en was al vaker in Nederland geweest. Hij oefende net toen wij aankwamen. Toen wij op 1 juni kwamen was hij al bijna klaar met het stuk wat ze oefende.

Klassieke muziek is niet mijn soort muziek, dus ik verwacht er niet veel van. De man die ons begeleide zei dat we nog wel eens versteld konden staan over hoe mooi we het misschien konden vinden.

Deze muziek stukken werden uitgevoerd: Ravel – Le tombeau de Couperin Benjamin – Duet voor piano en orkest (Nederlandse première) Messiaen – Un vitrail et des oiseaux Keuris – Sinfonia in d kl.t. Stravinsky – Symfonie in drie delen.

De voorstelling had mooie en verassende melodiën, maar ik vond ze niet mooi. Het was zware muziek die wij te horen kregen. Het had een afwisselende hoogte, dan waren het lage tonen dan weer hoge.

Toen ik de muziek hoorde werd ik rustig en het deed me denken aan een bos waar het zo stil is dat je alleen je zelf hoort ademen.

Ik vond het mooi hoe gepassioneerd de mensen in het orkest waren over het stuk, ze waren met volle concentratie bezig en de begeleider vertelde ons dat ze over 1 stuk maar 3 dagen mogen oefenen, dan moet het af zijn. Het minst boeide me hoe het klonk, het was niet mijn smaak.

We hoorde klassieke muziek, het aantal leden van het orkest was niet zo groot. De muziek sprak voor zich. In het Concertgebouw worden vooral klassieke stukken opgevoerd maar ook andere stukken zoals jazz, kinderconcerten en wereldmuziek.

Veel grote en bekende stukken worden in de Grote zaal ten gehore gebracht, kleinere stukken zullen vaker in de Kleine zaal uitgevoerd worden. De muziek word niet gecombineerd met andere kunstvormen. Dit kan de essentie van de klassieke muziek veranderen.

Het Concertgebouw heeft de beste akoestiek van de wereld. Veel geluidstechnieken en versterking heeft het orkest dan ook niet nodig. De akoestiek heeft het mooiste en beste effect precies in het midden van de zaal, op rij 13.

Zo ver ik weet worden er geen speciale effecten gebruikt en is allen pure muziek zonder poespas.

Ik kan niet veel vertellen over de opbouw van het concert omdat we alleen een stukje bij het oefenen zijn geweest en veder niets hebben gehoord. Maar als ik zo naar de voorstellingsinhoud kijk heeft het wel variatie omdat de muziek van verschillende componisten is en elke componist zijn eigen stijl had. En elk muziekinstrument aan bod komt.

Ik denk dat de componist dit muziekstuk heeft gemaakt, omdat hij een andere kant van de klassieke muziek wilde laten horen, een kant die nog bijna niemand gehoord had en hij wilde hier mee bereiken dat veel meer mensen van klassieke muziek gaan houden.

Ik vond het concert verassend, omdat ik totaal niet van klassieke muziek hou ( één stuk vind ik wel heel mooi) maar dit liet een andere kant zien van klassieke muziek. De dirigent kwam ook met ons praten en we hebben veel geleerd over dirigeren en het bespelen van instrumenten.

We hadden bijna geen informatie over wat ons te wachten stond die dag. Ik wist wel dat er een orkest zou zijn dus het stereotype dat er was, van alleen maar klassieke muziek is wel verbroken en dat klassieke muziek saai is, is ook van de kaart geveegd.

Ik heb het concert niet bijgewoond maar ik vond de rondleiding en begeleiding zeer interessant en leuk. En we kregen veel achtergrond informatie over het gebouw en het orkest.

Het concertgebouw

Sylvana Grootegoed D4H2

Muziek

Het concert wat wij beluisterde was een uitvoering van het orkest van het concertgebouw. David Robertson was de dirigent. Hij was te gast in het concertgebouw, en was al vaker in Nederland geweest. Hij oefende net toen wij aankwamen. Toen wij op 1 juni kwamen was hij al bijna klaar met het stuk wat ze oefende.

Klassieke muziek is niet mijn soort muziek, dus ik verwacht er niet veel van. De man die ons begeleide zei dat we nog wel eens versteld konden staan over hoe mooi we het misschien konden vinden.

Deze muziek stukken werden uitgevoerd: Ravel – Le tombeau de Couperin Benjamin – Duet voor piano en orkest (Nederlandse première) Messiaen – Un vitrail et des oiseaux Keuris – Sinfonia in d kl.t. Stravinsky – Symfonie in drie delen.

De voorstelling had mooie en verassende melodiën, maar ik vond ze niet mooi. Het was zware muziek die wij te horen kregen. Het had een afwisselende hoogte, dan waren het lage tonen dan weer hoge.

Toen ik de muziek hoorde werd ik rustig en het deed me denken aan een bos waar het zo stil is dat je alleen je zelf hoort ademen.

Ik vond het mooi hoe gepassioneerd de mensen in het orkest waren over het stuk, ze waren met volle concentratie bezig en de begeleider vertelde ons dat ze over 1 stuk maar 3 dagen mogen oefenen, dan moet het af zijn. Het minst boeide me hoe het klonk, het was niet mijn smaak.

We hoorde klassieke muziek, het aantal leden van het orkest was niet zo groot. De muziek sprak voor zich. In het Concertgebouw worden vooral klassieke stukken opgevoerd maar ook andere stukken zoals jazz, kinderconcerten en wereldmuziek.

Veel grote en bekende stukken worden in de Grote zaal ten gehore gebracht, kleinere stukken zullen vaker in de Kleine zaal uitgevoerd worden. De muziek word niet gecombineerd met andere kunstvormen. Dit kan de essentie van de klassieke muziek veranderen.

Het Concertgebouw heeft de beste akoestiek van de wereld. Veel geluidstechnieken en versterking heeft het orkest dan ook niet nodig. De akoestiek heeft het mooiste en beste effect precies in het midden van de zaal, op rij 13.

Zo ver ik weet worden er geen speciale effecten gebruikt en is allen pure muziek zonder poespas.

Ik kan niet veel vertellen over de opbouw van het concert omdat we alleen een stukje bij het oefenen zijn geweest en veder niets hebben gehoord. Maar als ik zo naar de voorstellingsinhoud kijk heeft het wel variatie omdat de muziek van verschillende componisten is en elke componist zijn eigen stijl had. En elk muziekinstrument aan bod komt.

Ik denk dat de componist dit muziekstuk heeft gemaakt, omdat hij een andere kant van de klassieke muziek wilde laten horen, een kant die nog bijna niemand gehoord had en hij wilde hier mee bereiken dat veel meer mensen van klassieke muziek gaan houden.

Ik vond het concert verassend, omdat ik totaal niet van klassieke muziek hou ( één stuk vind ik wel heel mooi) maar dit liet een andere kant zien van klassieke muziek. De dirigent kwam ook met ons praten en we hebben veel geleerd over dirigeren en het bespelen van instrumenten.

We hadden bijna geen informatie over wat ons te wachten stond die dag. Ik wist wel dat er een orkest zou zijn dus het stereotype dat er was, van alleen maar klassieke muziek is wel verbroken en dat klassieke muziek saai is, is ook van de kaart geveegd.

Ik heb het concert niet bijgewoond maar ik vond de rondleiding en begeleiding zeer interessant en leuk. En we kregen veel achtergrond informatie over het gebouw en het orkest.

Ik vond de voorstelling en de rondleiding zeer leuk om een keer mee te maken en het te beleven van achter de schermen. De begeleider liet ons beleven hoe het is om een orkest te leiden. Ik ben blij dat ik voor het concertgebouw heb gekozen.

http://www.youtube.com/watch?v=y_SI2EDM6Lo

Taio Cruz – Break your hart (pop)

Ik heb voor dit liedje gekozen, omdat ik het een leuk liedje vind en je steeds hetzelfde motief terughoort. Steeds hoor je een beat onder het liedje alleen het tempo of hoogte veranderd soms. het is lekker uptempo en je hoort steeds een soort klap onder de zang.

http://www.youtube.com/watch?v=wavpWRK6IX8&playnext_from=TL&videos=hpUmhIpg3-Y

Yolanda Be Cool – We no speak Americo ( house)

ik heb voor dit liedje gekozen omdat het een lekker zomers nummer is en je steeds hetzelfde deuntje hoort die steeds varieërt omdat het een mix is.

http://www.youtube.com/watch?v=eyCxsHPN1gs

Nelson Freitas – Rebound Chick ( Zouk)

Dit is een lekker relaxed nummer met rustige melodien. Toch hoor je steeds een terugkerend motief.

Dit is ons filmpje van ckv; met Renee B, Gabrielle & Sylvana.

http://www.youtube.com/watch?v=i95Gxnws-UM&hd=1