Balansverslag

1 Ben je meer van lezen gaan houden of juist niet? Leg uit waarom wel/niet.

Ik denk dat ik door deze manier van literatuuronderwijs wel meer ben gaan houden van lezen. Nu ik als het ware geïntroduceert ben in de literatuurwereld weet ik steeds beter wat ik kan lezen en hoe het zich verhoudt tot de rest van de literatuur.

2 Wat heb je in de afgelopen periode geleerd van het lezen van literatuur?

Ik heb geleerd dat het lezen van literaire boeken erg leuk kan zijn, en dit zal ik hopelijk mijn hele leven nog blijven doen. Ik ben op het moment ook bezig met de challenge om 52 boeken in een jaar te lezen, hier loop ik nu een klein beetje mee achter maar dat zal ik zeker inhalen in de vakantie.

3 Wat heb je de afgelopen periode graag gelezen en waarom?

Ik heb geprobeerd me zo breed mogelijk te orienteren om zo het meeste te leren.

4 Welke schrijvers, boeken, genres, onderwerpen, soorten personages ben je meer of juist minder gaan waarderen? Waarom?

Boeken zoals van den vos reynaerde ben ik minder gaan waarderen omdat ik blijkbaar niet zo goed tegen de onmacht en oneerlijkheid kan die daar in voorkomt.

5 Welk boek is momenteel je favoriet? Waarom?

Ik vond de meeste boeken op verschillende manieren goed dus vergelijken is lastig, maar als ik er een zou moeten kiezen zou ik voor Turks fruit gaan. Dit omdat het onderwerp me erg aanspreekt en ik het totaalplaatje gewoonweg meesterlijk vind.

6 Heb je een favoriete schrijver ontdekt? Wie? Wat spreekt je in het werk van die schrijver aan?

Ik heb niet echt een favoriete schrijver ontdekt, maar ik ben nu bezig met een boek van Arnon Grunberg en ik zou op dit moment hem nomineren voor die titel.

Welk onderwerp of thema spreekt je nu het meest aan? Is dat veranderd?

Liefdesverdriet, omdat je dat erg goed literair kan omschrijven.

8 Is er een genre dat je voorkeur geniet? Welk genre?

Er is niet echt een genre waar ik een voorkeur voor heb. Ik sta voor alles open.

9 Wat voor boeken trekken je het meest aan en waarom? Zijn dat andere boeken dan toen je je leesautobiografie schreef?

Tegenwoordig trekken mij vooral boeken met filosofische of poetische kenmerken mij aan. Dit zijn zeker andere boeken dan toen ik mijn leesautobiografie schreef.

10 Herlees je leesautobiografie. Is je leessmaak veranderd? Waarom wel/niet?

Ja ik denk het wel, toen las ik meer historische en jeugdromans. En nu meer literatuur.

11 Denk je dat je in de toekomst meer of niet/minder gaat lezen? Waarom?

Meer! ik krijg steeds meer interesse voor literatuur, ik heb zelfs de Steinz gids voor wereldliteratuur gekocht voor meer achtergrond informatie.

Turks fruit

Turks fruit is een roman van Jan Wolkers uit 1969. Wolkers beschrijft in dit boek de relatie en nasleep van een beeldhouwende ik-persoon en zijn Olga.

Het verhaal wordt niet in chronologische volgorde verteld maar was nooit onduidelijk. Wolkers beschrijft op meesterlijke wijze het liefdesverdriet van de ik-persoon nadat Olga hem verlaat. Ook de bewoording zelf is van een niveau dat ik zelden nog gezien heb. Hij is  erg beeldend en daardoor duidelijk maar op sommige momenten ook erg humoristisch.

“Ik trapte die clochards van Uncle Sam eruit, smeet de ramen open en sloeg met de mattenklopper de parkieten de straat op alsof ik badminton aan het spelen was.”

Het boek was destijds erg controversieel door de overvloedige en beeldend beschreve seks die er in voorkomt. Ik raad het boek aan iedereen zeer aan die hier tegen kan.

Blokken, Knorrende beesten, Bint

Blokken, Knorrende beesten, Bint is een verzameling van 3 boeken van F. Bordewijk, ze zijn respectievelijk in 1931, 1933 en 1938 geschreven. In Blokken en Knorrende beesten (in Bint in mindere mate) gebruikt hij een de magnifiek bewoorde beschrijvende stijl, waarin je eigenlijk naar het verhaal moet “zoeken”. Er gebeurt niet zo veel, maar dat maakt niet uit aangezien het lezen zelf interessant genoeg is.

Blokken is de beschrijving van een futuristische 1984-achtige staat waarin een opstand koelbloedig wordt neergeslagen.

Knorrende beesten is een beschrijving van de gebeurtenissen op een parkeerplaats waarin de auto’s worden beschreven alsof ze een echt leven leiden, knorrende beesten dus.

Bint heeft een duidelijker verhaal. Het gaat over het leerjaar van een nieuwe leerkracht op een school waar uiterste discipline heerst onder het bewind van schoolhoofd Bint.

Ik raad deze bundel iedereen aan die mooi verwoorde passages kan waarderen.

Woelig stof

Woelig stof is een dichtbundel uit 1989 van Jean Pierre Rawie. De 36 gedichten tellende bundel bestaat uit drie delen waar je als lezer zelf een interpretatie aan kunt geven. Rawie verwerkt traditionele vormen in zijn gedichten. Hij schrijft over thema’s als liefde en verlies dat daar bij hoort. Er heerst in al de gedichten een erg droevige ondertoon. Wat naast dat het sommige gedichten erg mooi maakt, het lezen van de bundel vermoeiend maakt. Al met al vind ik Woelig stof zeer het lezen waard en raad het ook iedereen die tegen enigzins depressieve teksten kan aan.

Een lege plek om te blijven

Een lege plek om te blijven is een dichtbundel uit 1975 van Rutger Kopland, een pseudoniem van Rutger Hendrik van den Hoofdakker.

“Als je niet elke dag met een stok in je ziel roert, dan vries je dicht.” is het motto van de bundel. Ik vind dat deze zin Een lege plek om te blijven goed omschrijft, aangezien Kopland me meerdere keren geraakt heeft. Hij snijdt verschillende themas aan zoals liefde natuur en verlatenheid.

Ik heb besloten deze bundel te lezen omdat de titel me meteen liet snakken naar meer, en omdat ik ook graag een paar gedichtenbundels op mijn lijst wilde zetten. Als ik Een lege plek om te blijven vergelijk met de andere dichtbundel op mijn lijst, valt meteen op dat Kopland “vrolijker” en luchtiger schrijft, maar daardoor me minder snel weet te raken. Ik hierdoor niet meteen kunnen zeggen welke ik beter vind.

 

Nooit meer slapen

Nooit meer slapen is een roman van Willem Frederik Hermans uit 1966. Het gaat over geologiestudent genaamd Alfred Issendorf. Deze reist af naar een afgelegen gebied in noorwegen voor zijn promotieonderzoek. Onderweg krijgt hij te maken met talloze tegenslagen en de onbergzame omstandigheden in het hoge noorden.

Ik vind dat het boek goed vanaf het begin de hopeloosheid van Alberts expeditie overbrengt. Hermans schrijft wel vaker over protagonisten die ondanks hun eigen handelen gedoemd zijn te falen. Zo ook in de Donkere kamer van Damocles. Henri Osewoudt lijkt in zijn fatalistische lot verdacht veel op Albert. “Der Mensch ist der ewig Betrogene des Universums” zegt Arne, de reisgenoot van Arnold, in dit boek, en mooier kan ik de levens van de Hermans hoofdpersonen niet beschrijven.

Het boek wordt alleen ook voorspelbaar (welke vreselijke gebeurtenis zal hem nu weer overkomen). Hoewel je dit als nadeel kan zien, doet het ironische effect wat dit oproept het boek toch goed. 

Ik vond het een leuk boek ook omdat de wetenschappelijke achtergrond van Hermans goed naar voren kwam. Hier zullen de mensen die de wetenschap in willen gaan veel aan hebben. Al met al raad ik Nooit meer slapen aan iedereen aan.

James Worthy

James Worthy, de debuutroman van de gelijknamig schrijver, gaat over de ik-persoon James Worthy, een onsuccesvolle schrijver wiens leven op zijn kop wordt gezet nadat zijn droomvriendin het uitmaakt. Het boek beslaat zijn verwerkingsproces, wat, zoals in het boek Turks Fruit van Wolkers, vooral bestaat uit het naar bed gaan met zoveel mogelijk meisjes. Dit verwerkingsproces wordt uitgebreid beschreven.

De grote hoeveelheid humor in het boek en de vaak goed doordachte uitspraken van de hoofdpersoon zorgen ervoor dat het erg luchtig en aangenaam te lezen is. Ik ergerde me wel aan de soms wel erg platte beeldspraak die geforceerd overkwam. Ondanks dat vind ik wel dat het boek de gedachtegang en gevoelens erg goed beschrijft.

James Worthy is ongetwijfeld een van de grofste boeken die ik tot nu toe gelezen heb. Maar slaagt waarschijnlijk ook juist daardoor, toch in geweldig grappig, erg luchtig en vooral oprecht te zijn, je voelt het tegenstrijdige leed van een gebroken hart door het boek heen.

De Avonden

De Avonden is een boek van Gerard Reve uit 1947. Het verhaal bestaat uit tien hoofdstukken die tien opeenvolgende dagen uit het leven van Frits van Echters precies beschrijven. Frits probeert in de tijd vlak na de Tweede Wereldoorlog zich een houding te geven tegenover zijn vrienden en ouders.

Er gebeuren weinig bijzonderheden in het verhaal zelf, een korte samenvatting zou volgens mij afbreuk doen aan wat dit boek zo bijzonder maakt.

Ik vond niet veel plezier in het lezen zelf. Dit kwam waarschijnlijk doordat de gebeurtenissen in het verhaal vrij eentonig zijn en de creatieve spelling in mijn editie (e.g. “vanielje”) hielp ook niet. Hoewel sommige uitspraken erg humoristisch zijn, waren die toch net iets te dun gezaaid zijn om het geheel te kunnen redden. Aan de andere kant weet het de verveling die in die tijd heerste perfect voor te spiegelen, maar misschien dus iets te goed.

Ik blijf echter wel steeds nadenken over wat er nu precies in het boek gezegd wordt. Uitspraken als: “Het gaat slecht, verder gaat het goed.” zijn haast filosofisch doch nietszeggend. Dat is wat volgens mij de kracht van het boek is, hoewel er niet letterlijk de diepte in gegaan wordt, zet het toch aan tot denken. Hierom vind ik dat het boek goed te vergelijken is met een abstract kunstwerk, op het eerste gezicht chaotisch en oppervlakkig, maar nadat je de tijd hebt genomen om het beter te verwerken precies het tegenovergestelde.

Ik vind dit boek geniaal in de manier hoe het dit voor elkaar krijgt, maar raad iedereen aan het voorzichtig te benaderen.

De donkere kamer van Damokles

De donkere kamer van Damokles is een boek geschreven door Willem Frederik Hermans in 1958. Het is een van de bekendste boeken van Hermans, die samen met Mulisch en Reve tot de drie grootste schrijvers van de naoorlogse literatuur gerekend wordt.

Het verhaal gaat over Henri Osewoudt, een jonge sigarenhandelaar uit Voorschoten die het gevoel heeft dat zijn leven al voorbij is. Wanneer Nederland tijdens Tweede Wereldoorlog binnengevallen wordt door de Duitsers, komt er een officier van het Nederlandse leger Osewoudts sigarenwinkel binnen die als twee druppels water op hem lijkt behalve dat hij zwart haar heeft in plaats van blond. Nadat hij Osewoudt vraagt een aantal foto’s te ontwikkelen, stelt hij zich voor als Dorbeck. Twee dagen later, na de capitulatie, komt hij terug om een pak van Osewoudt te lenen omdat hij even groot is. Wanneer hij het pak terug brengt vraagt hij Osewoudt om nog een aantal foto’s te ontwikkelen en zegt erbij dat het urgent is. Wanneer Osewoudt dit probeert mislukken ze echter allemaal. Hierna is hij zo wanhopig dat hij van zijn hele bedrijfskapitaal een Leica-camera koopt om zelf een aantal foto’s mee te nemen. Dorbeck blijkt echter niet meer geïnteresseerd in de foto’s. In de loop van de oorlog krijgt Osewoudt steeds meer en serieuzere opdrachten van Dorbeck die hij blindelings opvolgt.

Ik vind het een erg goed boek omdat de spanning en onzekerheid erg goed vastgehouden worden. Ook de manier hoe alles door de auteur beschreven wordt is van een (voor mij) ongekend niveau waardoor ik me alles heel goed kon inbeelden. Hoewel Osewoudt zo zijn best doet en goede bedoelingen heeft, mislukt daadwerkelijk alles wat hij onderneemt. Toch bekroop mij tijdens het lezen, naast een gevoel van medelijden, ook een opgelucht gevoel. Het zal met hem altijd een heel stuk slechter gaan dan met de lezer.

Alleen maar nette mensen

Alleen maar nette mensen is een boek uit 2008 geschreven door Robert Vuistje. Het heeft verschillende prijzen gewonnen en is verfilmd in 2012.

Het verhaal gaat over David. Hij is 21 jaar, geboren en getogen in Amsterdam Oud-Zuid en Joods. Door dat laatste ziet hij er voor veel mensen uit als een Marokkaan, waardoor hij delibereert over of hij nu bij de allochtone of autochtone bevolking hoort. Wanneer David genoeg krijgt van zijn perfect uitgestippelde leven, besluit hij zijn relatie met zijn vriendin Naomi te pauzeren om avontuur en spanning op te zoeken. Dit vindt hij in donkere vrouwen (meestal van Surinaamse afkomst). Dit alles blijkt echter geen positieve invloed op hem te hebben waardoor hij langzaam maar zeker meer verliest dan hij lief is.

Ik vond het een leuk boek om te lezen omdat het vlot weg las en er veel humor aanwezig was. De boodschap van de auteur over de verschillende kwesties die in dit boek naar voren komen is overtuigend en goed doordacht. Ik raad dit boek vooral aan, aan iedereen die meer inzicht wilt in de multiculturele samenleving van Nederland.