De zoon uit Spanje

Titel: De zoon uit Spanje

Schrijver: Tessa de Loo

Samenvatting

Het verhaal gaat over een vader, Gerlof de Windt, met vier kinderen: Edwin, Hilde, Frank en Bardo. De moeder, Ida, is op jonge leeftijd omgekomen bij een verkeersongeval. Op jonge leeftijd bevrucht Bardo Floor, de vriendin van Edwin. Hier is Edwin natuurlijk niet blij mee, maar Floor komt bij het gezin wonen, want ze weet niet waar ze anders heen moet. Op 19 jarige leeftijd krijg Bardo ruzie met zijn vader. Zijn vader zegt dat hij hem nooit meer hoeft te zien en dit neemt Bardo erg serieus. Hij reist af naar Spanje en komt de komende dertig jaar ook niet meer terug. Desondanks blijft Floor bij het gezin wonen. Ze krijgt een zoon, maar deze overlijdt na een dag. Ze woord door Edwin getroost en later trouwen zij alsnog. Ze krijgt samen een dochter, Steffie.

Na dertig jaar is Gerlof ernstig ziek en hij zal binnenkort sterven. Omdat het hoogstwaarschijnlijk zijn laatste verjaardag is wilt het gezin iets bijzonders doen. Hilde komt met het idee om hun verdwenen broer Bardo uit te nodigen. Zij is de enige die nog enigszins contact met hem heeft en dus vraag ze hem terug te komen. Bardo heeft ondertussen een leven in Spanje. Hij werkt hier en heeft een vrouw en twee zoons. Toch komt Bardo naar Nederland om zijn vader nog een keer te ontmoeten. Zijn vader moet verzorgt worden, maar wilt niet naar een verzorgingstehuis. Op het feest van zijn vader komt Bardo met het idee om hem een tijdje te verzorgen. Vooral Edwin is hierop tegen, maar Gerlof heeft liever dat Bardo hem verzorgt dan dat hij naar een verzorgingstehuis moet. Na het feesten blijven Bardo en Floor nog even. Hun ouder liefde laait weer op en ze gaat met elkaar naar bed. Edwin komt dan terug en treft ze allebei naakt aan. Hij is razend op Bardo en eist dat deze weer teruggaat naar Spanje. Bardo keert terug naar Spanje, maar Floor is niet meer gelukkig bij Edwin. Ze besluit samen met haar dochter Steffie, die ook wel benieuwd is naar haar neefjes, om Bardo achterna te reizen naar Spanje.

Mijn mening

Ik vond het een leuk boek, maar niet heel bijzonder. Het verhaal was leuk bedacht en de relaties tussen alle familieleden was ook wel interessant. Ik verbaasde mij erover dat Edwin Floor nog terug wilde nadat zij in het begin zwanger was geraakt van Bardo. Ook vond ik het raar dat Floor nog steeds van Bardo hield nadat hij dertig jaar niets van zich had laten horen.

Hoe ik talent kreeg voor het leven

Titel: Hoe ik talent kreeg voor het leven

Auteur: Rodaan Al Galidi

Samenvatting

Semmier Kariem is gevlucht uit Irak. Na zeven jaar reizen, wachten, honger lijden en verdwalen komt hij in 1998 eindelijk aan in Nederland. Hier wordt hij op het vliegveld direct overhoord. Hij is doodmoe, maar moet deze overhoring toch ondergaan. Hij heeft het recht om de overhoring te weigeren, maar de marechaussee trekt zich hier niks van aan. De verhoring duurt uren en sommige vragen kan hij niet beantwoorden. Als hem wordt gevraagd wanneer hij is geboren kan hij dit niet zeggen om dat hij dit niet weet. Irak is onder het regime van Saddam Hussein begonnen met het registreren van mensen. Er is toen besloten dat je jarig was ofwel op 1 januari of op 1 juli. Broers en zussen werden ingedeeld op leeftijd door middel van hun lengte. Volgens de wet is Semmier ouder dan zijn oudere broer, omdat hij tijdens deze meting langer was. Onder druk geeft Semmier zijn gegeven geboortedatum, wetend dat dit niet klopt. Later krijgt hij de vraag waarom hij destijds gelogen heeft over zijn geboortedatum.

Uiteindelijk belandt Semmier in een asielzoekerscentrum aan de kust. Hier wacht hij jarenlang op een verblijfsvergunning. In het begin durft hij nog wel eens buiten het asielzoekerscentrum te komen, maar na een paar incidenten doet hij dit liever niet meer. Op een dag wordt hij bijvoorbeeld op de markt meegenomen door een paar mannen. Deze houden hem vast totdat er een koopman verschijnt. Hij zegt dat het toch “een ander” was en Semmier kan weer gaan. Hij werd er hier van verdacht iets gestolen te hebben.

Na jaren wordt zijn asielaanvraag geweigerd. Hij krijgt een brief waarin staat dat hij binnen 28 dagen het land moet verlaten. Deze brief krijgt hij nog vele malen. In 2007 krijgt hij dan toch asiel dankzij het generaal pardon. Hij slaagt echter niet voor zijn inburgeringscursus, omdat hij zakt voor Nederlands. Dit terwijl hij ondertussen al meerdere boeken en gedichtenbundels in het Nederlands heeft uitgegeven.

Mijn mening

Ik vond het een goed boek om te lezen, omdat het onderwerp erg actueel is. Het is gebaseerd op het echte leven van Rodaan, waardoor het extra geloofwaardig is. Doordat we nu zoveel vluchtelingen uit Syrië hebben hebben duizenden mensen op het moment hetzelfde probleem als Rodaan destijds had. Ik denk dat het goed is dat dit door een ervaringsdeskundige verwoordt is, zodat mensen weten hoe het leven van asielzoekers eruit ziet.

Ook vond ik het erg schokkend hoe de hele asielprocedure is verlopen. Rodaan sliep negen jaar lang met 5/6 mannen op een kamer. Ook is hij tijdens de verhoren met weinig respect behandeld en heeft hij jarenlang zonder enige zekerheid van hoe zijn leven verder zou gaan in een asielzoekerscentrum gezeten.

De belofte van Pisa

Algemene informatie

Aantal pagina’s: 288

Auteur: Mano Bouzamour

ISBN: 9789044628371

 Samenvatting

De belofte van Pisa is zonder enige twijfel het beste Nederlandse boek dat ik ooit heb gelezen. Het gaat over een Marokkaanse jongen, Samir Zafar (Sam), die in Amsterdam woont. Zelf is hij geboren in Nederland, maar zijn ouders komen beiden uit Marokko. Ze zijn slecht geïntegreerd, spreken nauwelijks Nederlands en gaan alleen om met andere Marokkanen. Ook heeft Sam een broer tegen wie hij erg opkijkt. Zijn broer is een aantal jaren ouder dan Sam en houdt zich bezig illegale zaken. De rechterhand en beste vriend van Sam zijn broer heet Soesi. Sam vindt het geweldig om met Soesi en zijn broer door Amsterdam te toeren. Ook heeft hij twee tweelingzussen, maar deze komen in het boek niet uitgebreid naar voren.

Sam is de eerste van de familie die naar het vwo gaat. Zijn broer ging ook naar het vwo, maar is na de vijfde klas gestopt. Ook zijn Sam en zijn broer fanatieke pianospelers. Sam krijg aan het einde van het boek zelfs de gelegenheid om op te treden in het concertgebouw in de aanwezigheid van prinses Beatrix. Nadat Sam zich samen met zijn broer en Soesi heeft ingeschreven bij het Hervormd Lyceum Zuid gaan ze met z’n drieën een ijsje eten. Hier worden Soesi en zijn broer door een groot ME team opgepakt. Ze hebben namelijk een geldtransport overvallen. Zijn broer krijgt zes jaar gevangenisstraf, omdat Soesi hem verlinkt en Soesi krijg zeven jaar, omdat hij al drie jaar voorwaardelijk had. Zijn grootste tijd op het vwo moet Sam dus zonder zijn broer doorbrengen.

De cultuurverschillen tussen Sam en zijn klasgenootjes zijn groot op zijn nieuwe school. Desondanks maakt hij redelijk goed vrienden en heeft hij in de tweede klas een vriendinnetje, Evelien. Als Sam een keer mee uit eten gaat met Evelien en haar ouders wordt dit een erg ongemakkelijke situatie. Sam voelt zich niet op zijn gemak bij de vragen van haar ouders, die erg veel nadruk leggen op het feit dat hij Marokkaan is. Bovendien ergeren zij zich er erg aan dat hij in een t-shirtje met teenslippers in het restaurant verschijnt. Zijn relatie met Evelien gaat dan ook na een paar maanden uit, omdat haar ouders Sam afkeuren en zij zegt dat hun culturen teveel van elkaar verschillen.Daarbovenop blijft Sam zitten in de tweede klas zonder dat zijn ouders daar ooit achter komen. Weten zij veel dat het vwo zes jaar duurt in plaats van zeven.

In zijn nieuwe klas vindt Sam een goede vriend, Ysbrand (Ys). Ys woont in Amsterdam zuid en zijn ouders hebben behoorlijk veel geld. Ook hij en Sam verschillen erg qua cultuur, maar ze kunnen het erg goed met elkaar vinden en ook de ouders van Ys vinden Sam een geweldige jongen. Sam ontwikkeld zelfs een vriendschappelijke band met Iris, de moeder van Ys, met wie hij regelmatig gaat winkelen die hem meeneemt naar de schoonheidsspecialist. Hij traint dagelijks met Ys in de sportschool. Sam wilt sterk zijn om wraak te kunnen nemen op Soesi wanneer deze uit de gevangenis komt.

Sam doet het erg goed bij de meisjes. Op een gegeven moment wilt Evelien hem zelfs weer terug. Niet voor een serieuze relatie, maar gewoon om af en toe seks mee te hebben. Ook ontmoet hij Kyra op een feestje. Als hij in het examenjaar zit ligt hij regelmatig in bed met Kyra of Evelien en na zijn examen zelfs een keer met allebei. Ook komt zijn broer in zijn examenjaar vrij. Sam heeft dan een schouder blessure, waardoor Ys voorlopig met zijn broer gaat trainen. Zo ontstaat er ook een vriendschap tussen deze twee.

Tijdens de diploma uitreiking is het dan zover. Sam krijgt een telefoontje van zijn vriend ‘Duivel’. Soesi is uit de gevangenis en Duivel heeft hem gevonden. Sam gaat er direct op af en slaat Soesi behoorlijk hard in elkaar. Hiervoor krijgt hij een taakstraf van tweehonderd uur en een boete van duizend euro. Dit leidt ook tot een ernstige ruzie tussen hem en zijn broer, wat uiteindelijk uitloopt in een scheiding tussen de twee. Ys moet een kant kiezen en hij kiest voor de kant van Sam zijn broer.

Op het einde van het boek speelt Sam op de piano in het concertgebouw. Evelien komt kijken en hierna besluit hij dat hij met haar verder wilt. Zijn broer en Ys spreekt hij nauwelijks meer, maar hij wordt gelukkig met Evelien.

Mijn Mening

Ik heb echt genoten van dit boek. Het boek zit vol met zelfspot en Mano Bouzamour weet dit op een leuke, maar niet beledigende manier over te laten komen. Het verhaal zit vol met grapjes en over gegeneraliseerde uitspraken over Marokkanen. Daarnaast wordt er ook serieus gekeken naar de verschillen tussen Marokkanen en Nederlanders en deze verschillen leveren regelmatig problemen op in het leven van Sam. Sam lijkt zich hier echter niet veel van aan te trekken en meestal maakt hij er in het boek een grapje van.

Het boek heeft mij wel aan het denken gezet. Sam woont in een relatief arme buurt van Amsterdam. Hier is veel criminaliteit op straat en al Sam zijn vrienden uit de buurt zitten in het criminele circuit. In het buurthuis loopt iedereen rond met een wapen en kleine kinderen spelen op de playstation terwijl er achter hun drugs wordt gedeald. Hierdoor ga ik mij afvragen of dit ook echt zo is. Ook heb ik er nooit bij stil gestaan dat er echt gezinnen bestaan zoals die van Sam, waarbij de ouders geen Nederlands kunnen en ook geen idee hebben of het vwo zes of zeven jaar duurt. Het leuke is wel dat dit in het boek heel luchtig overkomt, waardoor het toch een grappig boek blijft en geen treurige roman.

Het Weerwater

Het eerste boek dat ik in de zesde gelezen heb is het Weerwater. Het gaat over Almere. Eerst dacht ik; “waarom zou iemand een boek over Almere schrijven?! Daar valt toch weinig over te vertellen?” Uiteindelijk bleek dat ik het helemaal fout had. Het Weerwater is het meest geniale en grappige boek dat ik tot nu toe heb gelezen voor Nederlands. In het boek wordt er een gastschrijfster, Renate,  uitgenodigd om een boek over Almere te schrijven (dit is ook de echte reden waarom het boek is geschreven). Renate verhuist naar Almere om het boek te schrijven. Als ze in Almere is raast er een ongelofelijke storm. De dag erna gaat het leven echter gewoon verder. Mensen vertrekken vanuit Almere naar hun werk in Amsterdam en Utrecht en iedereen gaat zijn tuin weer een beetje opruimen. Al snel daalt er echter een mist neer om Almere. Alles en iedereen die erin die er in stapt, gaat op in het niets. Veel mannen uit Almere hebben de neiging om in de mistbank te stappen. Dit leidt al snel tot een ongelofelijk vrouwens overschot. Al snel telt Almere nog maar 5000 vrouwen en een handjevol mannen. Dan is er nog een probleem. De tbs kliniek. Doordat alle elektronica ook uitvalt zijn alle 300 tb’sers ontsnapt. 200 hiervan worden op een gegeven moment clanhoofden van elk 20 vrouwen, zodat mensen toch een soort van familie hebben. De overige 100 bloeddorstige, compleet gestoorde criminelen verschansen zich in het kasteel. Zo moet Almere zien te overleven. De mensen moeten zelf eten verbouwen en iets bedenken om een nog eenigszins menselijk bestaan te leiden.

Zoals ik al eerder zei vond ik het een erg leuk boek. Het is super grappig om te zien hoe de Almeerders standhouden in hun situatie. Naast dat het grappig is, is het ook  interessant om te zien hoe een stad als Almere zich ontwikkelt wanneer er nauwelijks beleid meer is. Je gaat je afvragen of het in het echt ook zo zal gaan als Almere daadwerkelijk wordt afgesloten van de rest van de wereld. Ik zou denken van niet. In eerste instantie zal er veel chaos zijn, maar ik kan me niet voorstellen dat er bijna alleen nog maar vrouwen overblijven. Ook is het best vreemd dat voormalige tbs’ers opeens een leidende rol krijgen in de stad. In werkelijkheid verwacht ik niet dat mensen dit zullen accepteren. Ook is het vreemd dat opeens 200 tbs’ers ervoor kiezen om zich weer gewoon ‘normaal’ te gaan gedragen in de maatschappij. Het zijn immers niet voor niets tbs’ers. Als het goed is kunnen die niet zomaar meer de maatschappij in, maar het is hoe dan ook wel een leuk idee. De rest van het boek is ook erg creatief. Dat de kemphaan dients als de belangrijkste voedselbron, de tbs kliniek is een B&B geworden en alle mensen wonen samen in het stadscentrum.  Veel van de gebruikte locaties in het boek herken ik ook, omdat ik zelf in Almere woon. Hierdoor is het ook erg leuk om het als Almeerder te lezen.

De stijl waarin het is geschreven vind ik erg aangenaam. Het leest makkelijk weg, waardoor ik me beter kan focussen op het verhaal. Dit vind ik altijd wel fijn, omdat ik dan meer plezier heb in het lezen, dan wanneer het heel ingewikkeld is geschreven.

Ik raad dit boek aan aan alle Almeerders. Het is sowieso leuk om een boek te lezen dat zich afspeelt in je eigen omgeving en daarnaast laat dit boek Almere zien vanuit een heel ander perspectief dan het dagelijks leven.

Lanseloet van Denemerken

Titel: Lanceloet van Denemerken

Auteur: Onbekend

Geschreven in de tweede helft van de veertiende eeuw

Samenvatting

De Deense prins Lanseloet is smoorverliefd op Sanderijn. Sanderijn is echter slechts een hofdame, dus van te lage komaf om met hem te trouwen. Ze wilt ook niet met Lanseloet naar bed, omdat ze haar maagdelijkheid wilt bewaren voor een echt huwelijk. De moeder van Lanseloet vindt het echter nog steeds maar niks dat Lanceloet zoveel om haar geeft. Ze wilt haar weg hebben, dus spreekt ze af met Lanceloet dat hij één keer met haar naar bed gaat en haar daarna wegstuurt. Zo gezegd, zo gedaan. Hij deelt één keer het bed met haar en daarna stuurt hij haar weg.

Sanderijn komt terecht in een ver land waar een ridder haar vindt. Hij is op slag verliefd. Ze maakt hem weliswaar duidelijk dat haar eer geschonden is, maar desondanks wilt hij toch met haar trouwen. In het kasteel van de ridder trouwen ze.

Lanseloet is ondertussen zwaar depressief geworden van het liefdesverdriet. Hij stuurt zijn dienaar Reinout erop uit om Sanderijn te zoeken. Hij treft haar aan bij de ridder, maar ze wilt niet met het meekomen naar prins Lanseloet. Reinout wilt dit niet vertellen aan Lanseloet, dus zegt hij tegen hem dat Sanderijn inmiddels gestorven is. Lanceloet beseft dat hij haar nooit meer zal zien en sterft door liefdesverdriet.

Eigen mening

Ik vond het wel een leuk boekje. De taal vond ik best wel mooi. Er werd veel gebruik gemaakt van beeldspraak. Een mooi voorbeeld hiervan is wanneer Sanderijn de ridder duidelijk maakt dat ze onteerd is. Ze gebruikt hiervoor een boom met mooie bloemen, waarvan er een is afgeplukt door een valk en vraag dan aan de ridder of hij de boom dan zal misprijzen. Ik vond deze beeldspraak wel mooi. Af en toe moest ik het twee of drie keer lezen om te kijken wat er nou precies mee werd bedoelt, maar dat was juist wel leuk.

Aanbeveling

Ik raad dit boek aan aan scholieren die weinig tijd hebben om te lezen, maar alsnog een mooi stuk van de Nederlandse literatuur geschiedenis willen lezen.

Het beloofde land

Titel: Het beloofde land

Schrijver: Adriaan van Dis

Uitgever: Meulenhoff

Eerste druk: 1990

 

Samenvatting

Adriaan logeert bij zijn vriendin Eva Landman in Kaapstad. Hij kent haar nog van haar studie, maar ze hebben elkaar al jaren niet meer gesproken. Adriaan heeft aan het begin van het boek een gesprek met Sophie, de bediende van Eva. Zij vertelt hoe haar leven eruit ziet. Ze reist elke dag mag een stampvolle, levensgevaarlijke trein naar de huizen waar de bediende is. Ook woont ze erg slecht, ze heeft geen elektriciteit en moet het ‘s avonds doen met de straatverlichting. Adriaan is erg geschokt van haar verhaal. Ook gedraagt hij zich anders tegenover zwarte dan de meeste andere witte mensen. Hij is gewoon beleeft en spreekt iedereen met ‘U’ aan, terwijl de witte mensen dat eigenlijk nooit doen tegen de zwarte.

Adriaan en Eva gaan op reis om de familie van Eva te bezoeken. Tijdens deze reis let Adriaan veel op het sociale aspect van de samenleving in Zuid-Afrika. Voor veel blanken is het doodnormaal om racistische opmerkingen te maken en de meeste zwarte lijken dit ook gewoon te accepteren. Het boek speelt zich af tijdens de opkomst van Mandela. Adriaan ontdekt dat lang niet alle zwarte achter Mandela staan. Veel mensen geloven niet in hem en denken dat hij alleen maar zijn eigen zakken en die van zijn familie wilt vullen, aldus Sophie.

Adriaan heeft aan het einde van zijn reis met Eva veel geleerd, maar is ook zeer bedroefd over de manier waarop de mensen in Zuid-Afrika met elkaar omgaan.

 

Eigen Mening

Ik vond het erg leuk om dit boek te lezen. Het was makkelijk geschreven, maar niet kortbondig. De omschrijvingen zijn erg mooi, maar niet, zoals in veel andere boeken, overbodig of saai. Af en toe was ik wel een beetje geschokt van het verhaal. Ik kan me haast niet voorstellen hoe het was om daar te leven en ik was ook geschokt over hoe normaal racisme daar was.

Het onderwerp vond ik ook wel boeiend. Vooral omdat racisme nu nog steeds een groot issue is, maar toen was het in Zuid-Afrika echt veel heftiger dan nu. Wat wij hier tegenwoordig racisme vinden, was daar bijna vriendelijk. Dit vond ik best stockerend, maar het was wel bijzonder om erover te lezen.

 

Aanbeveling

Ik raad scholieren zeker aan om dit boek te gaan lezen. Het is een mooi verhaal, niet al te moeilijk en zeker de moeite waard om wat tijd in te steken. Je leert hierdoor ook nog eens wat over de geschiedenis van Zuid-Afrika en hoe de maatschappij er daar 30 jaar geleden uitzag.

Een vlucht regenwulpen

Schrijver: Maarten ’t Hart

Eerste uitgaven: 1978

Aantal bladzijden: 163

Een vlucht regenwulpen gaat over het leven  van Maarten. Maarten is celbioloog en een van de jongste professoren aan de universiteit. Het verhaal speelt zich af rond 1970, maar er zijn ook veel flashbacks naar Maarten zijn jeugd. Maarten is zijn grote jeugdliefde Martha nooit vergeten. Op de bruiloft van zijn jeugdvriend ontmoet hij de zus van Martha hij biedt haar een lift aan en ze spreken af elkaar nog een keer te zien. Diezelfde avond als Maarten in de auto zit krijg hij een visioen dat hij nog maar twee weken te leven heeft.

Het middelste gedeelte van het boek gaat vooral over Maarten zijn jeugd en over een paar gebeurtenissen in het nu. Al snel blijkt dat Maarten niet heel sociaal is en dat hij een behoorlijk zware jeugd heeft gehad. Hij had eigenlijk bijna geen vrienden, behalve Jakob, en zijn ouders zijn op vrij jonge leeftijd overleden. Ook wordt het visioen van Maarten zijn dood steeds belangrijker in dit deel van het boek.

In het laatste deel van het boek is Maarten op een congres in Bern. Na het congres gaat hij een bergwandeling maken met Adrienne en Ernst. Ze gaan, terwijl Maarten helemaal geen ervaring heeft met klimtochten, een redelijk moeilijke beklimming doen. Maarten glijd uit op een stuk helling, wat behoorlijk stijl is. Hij glijdt als een speer naar benden en haalt hierbij zijn hele huid open. De lezer krijgt nu het idee dat hij doodgaat, omdat het het einde van het boek is en Maarten had dit ook al eerder voorspelt. Hij overleeft het ongeluk echter, maar beseft dan dat hij voorbestemd is om alleen te leven.

 

Helaas was dit voor mij misschien wel het saaiste boek dat ik ooit heb gelezen. Ik ben er dan ook een behoorlijke tijd mee bezig geweest, maar toen ik eenmaal halverwege was moest ik het natuurlijk uitlezen. Ik ben wel erg blij dat ik er nu vanaf ben. De stijl van het boek sprak mij totaal niet aan. Elk verschijnsel werd met de langste zinnen en de mooiste woorden beschreven, waardoor ik mijn concentratie na vijf regels al weer kwijt was.

Ook het verhaal vond ik totaal niet boeiend. Ik raakte telkens de draad kwijt en als ze na een flashback weer teruggingen naar het heden snapte ik totaal niet meer waar het over ging. Als ik dan eens begreep waar het over ging kwamen er weer anderhalve bladzijden waarin alleen maar vertelt werd hoe mooi de wolken wel niet zijn, waardoor ik mijn aandacht weer ergens anders op richtte en het boek weglegde.

Ik beveel dit boek eigenlijk aan niemand aan, behalve aan wat oudere mensen die meer waardering hebben voor deze stijl. Scholieren kunnen het echter altijd proberen te lezen. Misschien spreekt het een ander wel aan. Ik heb er niet heel veel spijt van dat ik dit boek heb gelezen, want je dit soort boeken toch een keer lezen voordat je kan concluderen dat je er helemaal niks aan vind.

Beatrijs

Auteur: Onbekend
Uitgever: Taal & Teken, Leeuwarden
Jaar van uitgave: 1988
Lengte: 1038 versregels

Special thanks to: ryanschoop

Beatrijs is een verhaal over een non die het verkeerde pad op gaat doordat zij verliefd wordt. Beatrijs woont in een klooster en is daar kosteres. Elke morgen laat zei de klokken van het klooster luiden om de andere nonnen te wekken. Ze is al een poos verliefd op een jongeman en op een dag besluit ze het klooster te verlaten en met hem mee te gaan. Zeven jaar leven ze in vreugde, maar dan raakt het geld op. De jongeman laat Beatrijs en hun twee kinderen in de steek. Om haar en haar kinderen te voeden is Beatrijs gedwongen om te werken als prostituee. Na zeven jaar trekt zij het niet meer en keert ze met haar twee kinderen terug naar het klooster. Daar overnachten zij bij een weduwe. Ze krijgt dan een bericht van een boodschapper van Maria om terug te keren naar het klooster. Zij is er echter niet zeker van of dit bericht van de duivel komt of echt van Maria. Daarom wilt zij dat ze dit bericht nog twee keer te horen krijgt. Dit gebeurd ook. Na het een derde keer gehoord te hebben, laat zij haar kinderen achter bij de weduwe en keert terug naar het klooster. Hier treft zij haar spullen precies zo aan als hoe ze het had achter gelaten. Het blijkt dat Maria al die veertien jaar haar taak als kosteres heeft vervuld, waardoor niemand erachter is gekomen dat Beatrijs weg was. Beatrijs wordt weer kosteres en haar kinderen worden opgevoed door de weduwe. Uiteindelijk biecht Beatrijs al haar zonden op bij een abt die haar alles vergeeft.

Ik vond het best leuk om het verhaal te lezen. Het was meer een lang gedicht dan een boek, maar dat maakte het juist wel leuk. Een gedicht is weer eens wat anders dan een boek. Het boek is geschreven rond 1200-1300, waardoor de taal wel erg ingewikkeld was. Gelukkig had ik een versie met modern en oud Nederlands, waardoor het toch goed te begrijpen was. Wat is wel stom vond aan het verhaal was dat de personages de duivel de schuld was van al hun zonden. Ze namen geen eigen verantwoordelijkheid, maar alles wat ze fout deden kwam door de duivel en als ze dan wat goeds wilden doen, moest dat met hulp van god. Dit gedrag vind ik nogal schijnheilig en daar irriteerde ik me wel aan.

Het verhaal was wel aardig. Eerst leek het een goede keuze van Beatrijs om weg te gaan van het klooster, maar uiteindelijk bleek de jongeman waar ze verliefd op was toch niet te vertrouwen te zijn. Hierdoor raakte ze alsnog in de problemen. Dit had ik niet verwacht, omdat het eerst leek alsof ze een goede keuze maakte door het klooster te verlaten. Gelukkig had het verhaal wel een happy end.

De stijl waarin het geschreven is was best wel fijn om te lezen. Doordat het een gedicht was las het erg makkelijk en heb ik er ook nog veel van onthouden. Af en toe waren de zinnen wel een beetje vaag, maar dit maakte voor de grote lijnen van het verhaal niet heel veel uit.

Het onderwerp vond ik niet heel boeiend. Het ging constant maar over hoe goed Maria wel niet is en wat zij allemaal voor de mensen heeft gedaan. Dit werd op een gegeven moment een beetje saai, omdat er op elke bladzijde wel iets werd gezegd over de goedheid van Maria.

Ik vond het leuk om dit boek te lezen. Het was een erg dun boek, waardoor ik het in een dag uit had. Ik had echter niet door dat het zo snel ging, maar dat kwam denk ik ook doordat het een gedicht was. Het was wel leuk om een keer iets te lezen wat in een hele andere tijd is geschreven en ik beveel dit boek dan ook zeker aan bij andere klasgenoten die ook nog een boek willen lezen dat in een andere tijd is geschreven.

Specht en zoon

Auteur: Willem Jan Otten
Uitgever: Malmberg, Den Bosch
Jaar van uitgave: 2006
Aantal bladzijdes: 147

Special thanks to: ryanschoop

Specht en zoon is een boek dat gaat over een schilderdoek. Het is geschreven vanuit het perspectief van een doek. Het begint wanneer dit doek nog onderdeel is van een grote rol schilderdoek. Op een dag komt er een schilder die een doek wilt van twee meter bij een meter twintig. Hier begint het leven van het doek. De schilder, Felix Vincent, doet in het begin niks met het doek. Na een poos begint het doek zijn hoop te verliezen om ooit nog een schilderij te worden.                                                            Maar dan komt op een dag Valéry het atelier binnen. Valéry geeft Felix de opdracht om zijn zoon te schilderen. Hij betaald Felix hier maar liefst 100.000 euro voor. De opdracht is om zijn zoon, Singer, levend te schilderen. Singer is namelijk overleden. Ook mag Felix niemand iets over deze opdracht vertellen. Hij besluit om Singer op het doek van twee bij een meter twintig te schilderen. Dit schilderij wordt zijn meesterwerk. Als het schilderij af is komt Valéry echter niet meer opdagen. Het doek blijft maanden in het atelier van Felix staan. Op een dag komt er een journalist langs om te praten met Felix. Minke, de journalist verteld Felix dat Singer helemaal niet de zoon van Valéry is, maar dat Valéry een pedofiel is en dat Singer een van zijn slachtoffers is die hij later heeft vermoord. Felix weet zich geen raad met deze informatie en besluit om het schilderij te verbranden. Vanaf dat moment wordt het verhaal verteld vanuit het perspectief van een kleine kopie van het schilderij die Felix in zijn borstzak heeft.                                          Nadat Felix het schilderij heeft verbrand, gaat hij bij zijn vrouw in het ziekenhuis langs. Zij is hier aan het bevallen. Als hij terug gaat naar huis staat Valéry voor zijn deur. Hij is stervende en verteld dat alles wat Minke aan Felix heeft verteld leugens zijn. Hij zegt dat Singer echt zijn zoon is en dat hij nog leeft.

Ik vond het best leuk om het boek te lezen. Het was erg grappig, doordat het verteld werd vanuit het perspectief van het doek/schilderij. Dit gaf een extra element aan het verhaal, omdat je samen met het schilderij dingen leerde over de schilder en de andere personages. Doordat het verhaal zich bij de hele tijd in dezelfde kamer afspeelde, kwam je ook alleen dingen te weten die in die kamer gebeurde of die daar werden gezegd. Dit was wel grappig, omdat er op deze manier voor de lezer ook veel geheim bleef. Al met al vond ik het een best wel aardig boek.

Het verhaal was wel een beetje vaag. Af en toe was het onduidelijk hoeveel tijd er was verstreken in het boek. Op een gegeven moment bleken er al maanden verstreken te zijn, terwijl ik dit helemaal niet doorhad. Ook bleef het onduidelijk wie Valéry nou precies was en wat er nou zo bijzonder aan hem was. In grote lijnen was het verhaal echter wel mooi.

De stijl was leuk. Zoals ik al eerder zei is het erg grappig dat het verhaal is geschreven vanuit het perspectief van het doek/schilderij. Dit maakt de stijl anders dan andere verhalen, waardoor het leuker is om te lezen.

Het onderwerp van het boek was wel interessant. Ik lees nooit boeken over kunstenaars, waardoor dit eens wat anders is. Voordat ik begon met lezen leek het mij een saai onderwerp, maar dat viel uiteindelijk best wel mee.

Mensen die graag een niet al te ingewikkeld en ook wel een leuk boek willen lezen voor hun lijst raad ik aan dit boek te lezen. Het leest makkelijk, is niet zo dik en het is ook nog grappig om te lezen.

Erik of het klein insectenboek

Auteur: Godfried Bomans
Uitgever: Meulenhoff Boekerij bv, Amsterdam
Jaar van uitgave: 2013
Aantal bladzijdes: 129

Special thanks to: ryanschoop

Het boek gaat over een jongetje genaamd Erik. Op een zekere avond belandt Erik in een insectenwereld door middel van het schilderij Wollewei. Eerst ligt Erik gewoon rustig in zijn bed, tot hij het schilderij van zijn grootvader ziet bewegen. Al snel blijkt dat alle schilderijen in de kamer leven en dus ook het schilderij Wollewei. Erik wordt een stuk kleiner en stapt over de lijst van het schilderij. De plek waar hij belandt is heel anders dan zijn eigen wereld. In Wollewei leven geen mensen, maar insecten. Erik leert veel over de insecten. Hij logeert bij een wespenfamilie, ontmoet een bijenfamilie, dineert bij doodgravers en woont een poosje bij een mierenkolonie. Daarnaast wint hij het gevecht met een spin en ontmoet een regenworm (die hij later samen met de mieren opeet). In Wollewei beschouwt iedereen hem als een groot geleerde. Dit komt omdat hij een toets krijgt over insecten en daar dus goed voor heeft geleerd. De insecten vragen hem om raad vanwege zijn grote kennis over hun levensstijl. Uiteindelijk komt hij terug bij zijn familie. Hij denkt zelf dat hij drie weken weg is geweest, maar volgens zijn familie heet hij gewoon een nacht geslapen.

Ik vond het best wel leuk om het boek te lezen. De manier waarop Erik naar de wereld kijkt is erg grappig en het is leuk dat verschillende insecten verschillende karakters hebben. De mieren zijn bijvoorbeeld heel ijverig en de spin is slecht. Ik vind het verhaal leuk bedacht, omdat het eigenlijk onze maatschappij weergeeft in de insectenwereld. De insecten hebben dezelfde problemen als mensen en ook dezelfde normen en waarden.

De stijl waarin het geschreven is, is wel een beetje ouderwets. Dit is ook logisch aangezien het boek in 1940 geschreven is. Ondanks het feit dat het taalgebruik wat ouderwets is, leest het wel makkelijk.

Vroeger heb ik de film van Erik of het klein insectenboek vaak gekeken bij mijn opa en oma. Hierdoor was het ook wel leuk om nu eindelijk het boek eens te lezen.

Ik raad dit boek aan  aan mensen die een niet al te dik boek voor hun lijst willen lezen en voor mensen die niet veel moeite hebben met ouderwetse boeken.