De kleine Johannes

Het eerste boek dat ik heb gelezen is De kleine Johannes, van Frederik van Eeden. Het komt uit 1887 en is niveau vier. Het gaat over een jongetje, Johannes genaamd. Johannes houdt erg veel van dieren en de buitenwereld. Op een dag ontmoet hij het elfje Windekind. Windekind neemt hem ’s nachts mee naar de dierenwereld. Johannes vindt deze wereld zo prachtig, dat hij niet terug wilt naar de mensenwereld. Windekind leert Johannes van alles over een wereld waar hij het bestaan niet eens van kende. Als Johannes meer weet over de dierenwereld, laat Windekind hem ook die mensenwereld zien. Johannes ervaart nu hoe wreed en slecht mensen eigenlijk zijn. Op een dag neemt Windekind Johannes mee naar de wijze kabouter Wistik. Wistik verteld Johannes verhalen waarvan hij niet gelukkig wordt. Hierdoor begint Johannes te twijfelen aan Windekind. Na vele ervaringen met de mensenwereld komt Johannes uiteindelijk voor een keuze te staan die de rest van zijn leven zal beïnvloeden.

De kleine Johannes is nou niet het leukste boek dat ik ooit heb gelezen. Het verhaal zelf was niet echt heel bijzonder. Ik vond het erg raar met hoe Johannes de mensenwereld ging haten en de manier waarop hij over dingen  dacht. Johannes was altijd bezig te beschrijven hoe mooi dingen wel niet waren. Op een gegeven moment kwam Johannes in aanraking met een bijbel. In het boek was hij toen zo geschokt over de ‘leugens’ die daarin stonden, dat hij er niks mee te maken wilde hebben. Dit vind ik erg vreemd, omdat in die tijd het geloof behoorlijk belangrijk was. Voordat hij Windekind ontmoette, zat Johannes gewoon op school. Hij zou dus op zijn minst van het bestaan van de bijbel af moeten weten.

Ook waren de gebeurtenissen erg onvoorspelbaar, waardoor het verhaal opeens een hele rare wending kreeg. Ontmoetingen met personen/wezens die erg belangrijk waren, zag je niet van tevoren aankomen. Hierdoor werd het verhaal nog gecompliceerder en had je af en toe het gevoel dat je een paar bladzijden had overgeslagen.

Wat ik wel mooi vond was de manier waarop Johannes de wereld beschreef. Vanuit zijn opzicht leken zelf de normaalste dingen heel bijzonder en dingen waar je nooit over na zou denken, werden nu uitgebreid besproken.

De manier waarop het is geschreven is erg vermoeiend. Ik vond het moeilijk om het verhaal goed te begrijpen, omdat het af en toe heel snel ging en dan opeens weer heel langzaam. Hierdoor was je na een paar bladzijden opeens een jaar verder, terwijl andere gebeurtenissen heel uitgebreid werden beschreven. Dit was erg verwarrend en ik moest me echt concentreren om het verhaal te kunnen begrijpen.

De manier waarop het is geschreven was voor mij erg lastig te begrijpen. Het is oud Nederlands, waardoor bepaalde zinnen heel raar zijn geformuleerd. Van sommige woorden moest ik eerst de betekenis opzoeken om ze te kunnen begrijpen. Ook moest ik wennen aan de nette manier waarop de mensen en dieren met elkaar omgingen. In elke gesproken zin kwam je de beleefdheid van vroeger tegen.

Mijn ervaring met dit boek is een beetje apart. Het is een heel ander soort boek dan ik de boeken die ik normaal lees. Ik ben niet erg gemotiveerd om nog meer boeken van deze schrijver te lezen.

Ik zou dit boek aanraden aan mensen die eens iets anders willen lezen dan avontuurboeken. Het is namelijk een erg rustig verhaal, waarbij je je goed moet concentreren. Ook als je geïnteresseerd bent in oude boeken raad ik je aan om dit te lezen. Het is aan de manier van schrijven en aan het verhaal zelf duidelijk dat het niet in de afgelopen decennia is geschreven.

.