Beatrijs

Auteur: Onbekend
Uitgever: Taal & Teken, Leeuwarden
Jaar van uitgave: 1988
Lengte: 1038 versregels

Special thanks to: ryanschoop

Beatrijs is een verhaal over een non die het verkeerde pad op gaat doordat zij verliefd wordt. Beatrijs woont in een klooster en is daar kosteres. Elke morgen laat zei de klokken van het klooster luiden om de andere nonnen te wekken. Ze is al een poos verliefd op een jongeman en op een dag besluit ze het klooster te verlaten en met hem mee te gaan. Zeven jaar leven ze in vreugde, maar dan raakt het geld op. De jongeman laat Beatrijs en hun twee kinderen in de steek. Om haar en haar kinderen te voeden is Beatrijs gedwongen om te werken als prostituee. Na zeven jaar trekt zij het niet meer en keert ze met haar twee kinderen terug naar het klooster. Daar overnachten zij bij een weduwe. Ze krijgt dan een bericht van een boodschapper van Maria om terug te keren naar het klooster. Zij is er echter niet zeker van of dit bericht van de duivel komt of echt van Maria. Daarom wilt zij dat ze dit bericht nog twee keer te horen krijgt. Dit gebeurd ook. Na het een derde keer gehoord te hebben, laat zij haar kinderen achter bij de weduwe en keert terug naar het klooster. Hier treft zij haar spullen precies zo aan als hoe ze het had achter gelaten. Het blijkt dat Maria al die veertien jaar haar taak als kosteres heeft vervuld, waardoor niemand erachter is gekomen dat Beatrijs weg was. Beatrijs wordt weer kosteres en haar kinderen worden opgevoed door de weduwe. Uiteindelijk biecht Beatrijs al haar zonden op bij een abt die haar alles vergeeft.

Ik vond het best leuk om het verhaal te lezen. Het was meer een lang gedicht dan een boek, maar dat maakte het juist wel leuk. Een gedicht is weer eens wat anders dan een boek. Het boek is geschreven rond 1200-1300, waardoor de taal wel erg ingewikkeld was. Gelukkig had ik een versie met modern en oud Nederlands, waardoor het toch goed te begrijpen was. Wat is wel stom vond aan het verhaal was dat de personages de duivel de schuld was van al hun zonden. Ze namen geen eigen verantwoordelijkheid, maar alles wat ze fout deden kwam door de duivel en als ze dan wat goeds wilden doen, moest dat met hulp van god. Dit gedrag vind ik nogal schijnheilig en daar irriteerde ik me wel aan.

Het verhaal was wel aardig. Eerst leek het een goede keuze van Beatrijs om weg te gaan van het klooster, maar uiteindelijk bleek de jongeman waar ze verliefd op was toch niet te vertrouwen te zijn. Hierdoor raakte ze alsnog in de problemen. Dit had ik niet verwacht, omdat het eerst leek alsof ze een goede keuze maakte door het klooster te verlaten. Gelukkig had het verhaal wel een happy end.

De stijl waarin het geschreven is was best wel fijn om te lezen. Doordat het een gedicht was las het erg makkelijk en heb ik er ook nog veel van onthouden. Af en toe waren de zinnen wel een beetje vaag, maar dit maakte voor de grote lijnen van het verhaal niet heel veel uit.

Het onderwerp vond ik niet heel boeiend. Het ging constant maar over hoe goed Maria wel niet is en wat zij allemaal voor de mensen heeft gedaan. Dit werd op een gegeven moment een beetje saai, omdat er op elke bladzijde wel iets werd gezegd over de goedheid van Maria.

Ik vond het leuk om dit boek te lezen. Het was een erg dun boek, waardoor ik het in een dag uit had. Ik had echter niet door dat het zo snel ging, maar dat kwam denk ik ook doordat het een gedicht was. Het was wel leuk om een keer iets te lezen wat in een hele andere tijd is geschreven en ik beveel dit boek dan ook zeker aan bij andere klasgenoten die ook nog een boek willen lezen dat in een andere tijd is geschreven.

Specht en zoon

Auteur: Willem Jan Otten
Uitgever: Malmberg, Den Bosch
Jaar van uitgave: 2006
Aantal bladzijdes: 147

Special thanks to: ryanschoop

Specht en zoon is een boek dat gaat over een schilderdoek. Het is geschreven vanuit het perspectief van een doek. Het begint wanneer dit doek nog onderdeel is van een grote rol schilderdoek. Op een dag komt er een schilder die een doek wilt van twee meter bij een meter twintig. Hier begint het leven van het doek. De schilder, Felix Vincent, doet in het begin niks met het doek. Na een poos begint het doek zijn hoop te verliezen om ooit nog een schilderij te worden.                                                            Maar dan komt op een dag Valéry het atelier binnen. Valéry geeft Felix de opdracht om zijn zoon te schilderen. Hij betaald Felix hier maar liefst 100.000 euro voor. De opdracht is om zijn zoon, Singer, levend te schilderen. Singer is namelijk overleden. Ook mag Felix niemand iets over deze opdracht vertellen. Hij besluit om Singer op het doek van twee bij een meter twintig te schilderen. Dit schilderij wordt zijn meesterwerk. Als het schilderij af is komt Valéry echter niet meer opdagen. Het doek blijft maanden in het atelier van Felix staan. Op een dag komt er een journalist langs om te praten met Felix. Minke, de journalist verteld Felix dat Singer helemaal niet de zoon van Valéry is, maar dat Valéry een pedofiel is en dat Singer een van zijn slachtoffers is die hij later heeft vermoord. Felix weet zich geen raad met deze informatie en besluit om het schilderij te verbranden. Vanaf dat moment wordt het verhaal verteld vanuit het perspectief van een kleine kopie van het schilderij die Felix in zijn borstzak heeft.                                          Nadat Felix het schilderij heeft verbrand, gaat hij bij zijn vrouw in het ziekenhuis langs. Zij is hier aan het bevallen. Als hij terug gaat naar huis staat Valéry voor zijn deur. Hij is stervende en verteld dat alles wat Minke aan Felix heeft verteld leugens zijn. Hij zegt dat Singer echt zijn zoon is en dat hij nog leeft.

Ik vond het best leuk om het boek te lezen. Het was erg grappig, doordat het verteld werd vanuit het perspectief van het doek/schilderij. Dit gaf een extra element aan het verhaal, omdat je samen met het schilderij dingen leerde over de schilder en de andere personages. Doordat het verhaal zich bij de hele tijd in dezelfde kamer afspeelde, kwam je ook alleen dingen te weten die in die kamer gebeurde of die daar werden gezegd. Dit was wel grappig, omdat er op deze manier voor de lezer ook veel geheim bleef. Al met al vond ik het een best wel aardig boek.

Het verhaal was wel een beetje vaag. Af en toe was het onduidelijk hoeveel tijd er was verstreken in het boek. Op een gegeven moment bleken er al maanden verstreken te zijn, terwijl ik dit helemaal niet doorhad. Ook bleef het onduidelijk wie Valéry nou precies was en wat er nou zo bijzonder aan hem was. In grote lijnen was het verhaal echter wel mooi.

De stijl was leuk. Zoals ik al eerder zei is het erg grappig dat het verhaal is geschreven vanuit het perspectief van het doek/schilderij. Dit maakt de stijl anders dan andere verhalen, waardoor het leuker is om te lezen.

Het onderwerp van het boek was wel interessant. Ik lees nooit boeken over kunstenaars, waardoor dit eens wat anders is. Voordat ik begon met lezen leek het mij een saai onderwerp, maar dat viel uiteindelijk best wel mee.

Mensen die graag een niet al te ingewikkeld en ook wel een leuk boek willen lezen voor hun lijst raad ik aan dit boek te lezen. Het leest makkelijk, is niet zo dik en het is ook nog grappig om te lezen.