Knorrende beesten

Dit is de elfde recensie en gaat over het boek Knorrende beesten.

Algemene informatie:

  • Titel: Knorrende Beesten
  • Auteur: F. Bordewijk
  • Geschreven in: 1933
  • Uitgever: Nijgh & Van Ditmar
  • Druk: 32e druk

Opbouw:

Waar Blokken een geval apart was, is Knorrende beesten dat ook. De hoofdpersonen in het boek zijn de “knorrende beesten” zelf; de auto’s. Deze worden beschreven als echte levende wezens in plaats van dode, levenloze machines zonder enige vorm van intelligentie. “De beesten waren smetteloos gereinigd. Ze hadden zich volgezogen met moedermelk van hun nafta, hun olie en weer. Hun hart werd beproefd. Het had geen zenuwen.” Je ziet duidelijk dat hier de auto’s worden beschreven als levende wezens.

Daarnaast is de schrijfstijl van dit anders dan die van de andere twee boeken van Bordewijk. Hier wordt alles poëtisch beschreven, waar normaal er hele korte zinnen waren. “De ondergaande zon der hondsdagen zette de kust in een machtig rood. Het rijkelijk bluswater der zee doofde dit trots tafereel. De nachthitte hing op het land, en de dikke zilte geur van de zee, het parfum van een zware vrouw die ruist in ondergoed van zij.” . Het was vooral dit soort bloemrijke vertellingen wat het boek opvulde.

Het boek is net zoals Bint en Blokken geheel chronologisch vertelt. Geen flashbacks of iets dergelijks, maar puur de gebeurtenissen op een rij.

Samenvatting:

Vlakbij een pier, tussen de kleine bars aan de parade bevindt zich een parkeerplaats. Overdag komen veel mensen naar de pier met hun ‘knorrende beesten’, kleine stille dieren en weeldedieren. Parkwachter Bobsien let op zulke dagen op de ‘knorrende beesten’ en als er iets mis mee is gaan ze naar de garage bij de ingang van het park. Als het slecht weer is komen de ‘knorrende beesten’ niet en dan is er geen werk voor Bobsien en zijn vriendin Sofia Eufemia. Maar als er dan op een dag rennen worden gehouden bij de parade is het een drukte van belang. Veel mensen gaan de pier op om de auto’s tegen elkaar te zien strijden en velen beesten sneuvelen. De tweede dag van de beesten worden de beesten versierd met bloemen en wordt er weer een wedstrijd gehouden en iedereen vergeet voor even zijn dagelijks leven. Daarna gaan de beesten weer weg en het wordt stil; het seizoen loopt ten einde.

Mening:

Van de drie boeken van Bordewijk die ik heb gelezen vind ik deze het minst leuk om te lezen. De tekst was bloemrijk, tot overdreven toe. Het maakt dat je nauwelijks meer er iets bij kan voorstellen. Het maakt het boek lastig te lezen. Daarnaast ligt het onderwerp me ook niet. Om eerlijk te zijn heb ik niets met auto’s.

Verder gaat het verhaal ook eigenlijk nergens over. Waar Blokken een beschrijving van een totalitaire staat is, Bint een verhaal is over een school waar stalen tucht heerst, is Knorrende beesten een boek over het parkeerseizoen? Het gaat over dat auto’s op een parkeerplaats komen en over de beheerder van die parkeerplaats. Er vindt geen ontwikkeling plaats en houd geen aandacht vast. Het gaat maar door over nieuwe voertuigen die er komen.

Kortom, ik zou dit boek niet aanraden om te lezen. Van alle werken die ik van Bordewijk heb gelezen vind ik deze het minste.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>